Review Thule Easyfold 931/932

Goed. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben geen fan van fietsdragers. Het is zelfs zo erg dat ik mede door dit feit vervroegd van auto ben gewisseld omdat mijn mountainbikes er niet voldoende vlot in pasten. Wat de reden is dat ik geen fan ben van fietsdragers? Simpel: ik ben ooit een keer getuige geweest van het verliezen van een mountainbike op de snelweg vanaf een fietsendrager en wilde onder geen beding dat dit met mijn bikes ook zou gebeuren. Vandaar de aversie tegen fietsendragers. Vooral om deze inleiding vond ik mezelf bij uitstek geschikt om een fietsdrager te testen op het moment dat de redactie deze aangeboden kreeg voor een test.

Het feit dat Thule een Zweeds merk is kan een aantal dingen betekenen: in elkaar te zetten met een schroevendraaier of inbussleutel, degelijkheid tot in detail of eigenwijs design. Na het uitpakken van de Thule Easyfold 931 (de 13-polige variant) was de conclusie dat alle van deze drie eigenschappen van toepassing waren op deze fietsdrager. Het gebruiksklaar maken van deze drager is een kwestie van een inbussleutel en een schroevendraaier. Als je de drager vastpakt en bekijkt krijg je het gevoel van degelijkheid en de manier waarop de drager is vormgegeven is niet extreem onderscheidend, maar zeker niet alledaags en dan met name door de wijze waarop het vouwgedeelte is vormgegeven. De naam Easyfold doet al twee dingen vermoeden: 1. De drager is opvouwbaar en 2. Het opvouwen gaat gemakkelijk. Ik ben alvast zo vrij om te bevestigen dat er inderdaad sprake is van gemakkelijk opvouwen van de drager.

Om een beeld te krijgen wat voor vlees je in de kuip hebt op het moment dat je iets gaat testen is het raadzaam om te bekijken waar het te testen product staat in het spectrum. In het geval van de Thule Easyfold is er sprake van veel concurrentie. De markt met (opvouwbare) fietsendragers is redelijk verzadigd. De Thule Easyfold 931/932 (het verschil zit ‘m in de 7- of 13-polige stekker) heeft een adviesprijs van € 639,00 , maar als je een beetje slim weet te shoppen op het net kom je uit op een gemiddelde laagste prijs van € 475,00. Dat is nog steeds best stevig als je het afzet tegen de gemiddelde prijs van ongeveer € 300,00 waarvoor je al een knappe fietsendrager kan aanschaffen. De drager zal dus duidelijk meerwaarde moeten hebben om de bovengemiddelde aanschafprijs te rechtvaardigen.

Op basis van de vier -door Thule zelf naar voren gebrachte- voornaamste producteigenschappen lopen we puntsgewijs de praktijk van deze drager na.

1. Nieuwe verbeterde, afneembare framehouders met Thule AcuTight-knoppen met koppelbegrenzer die klikt wanneer de optimale kracht is bereikt.

In de tijd die gezeten heeft tussen het aanleveren van de drager, het testen en het schrijven van deze review is de klem waarmee de fietsen worden vastgezet geëvolueerd van een relatief kleine klembek naar een veel grotere, waarbij de maximale klemkracht gereguleerd wordt door middel van een losbreekmoment in de knop. Thule noemt dit AcuTight en claimt dat de gecontroleerde kracht op het fietsframe de bescherming voor kwetsbare fietsframes verbetert. Dit was één van de redenen dat ik erg verguld was dat Thule mij de AcuTight klem toestuurde, waardoor ik het carbon frame met meer vertrouwen aan de Easyfold overliet. Voordat ik de fiets ging beklemmen met de AcuTight-klem heb ik eerst een test gedaan met een losse carbon buis om te kijken wat er qua vervorming optreedt op het moment dat het maximale aanhaalmoment van de AcuTight is bereikt. De test ‘op het droge’ stemde mij niet gerust. Daar waar ik zelf al lang zou zijn opgehouden met aandraaien, ging de AcuTight nog even door. De losse carbonbuis gaf zichtbare vervorming onder invloed van de steeds groter wordende klemkracht van de AcuTight. Om de zaken niet eenzijdig te benaderen heb ik op meerdere manieren de AcuTight op de proef gesteld en de conclusie getrokken dat het moment niet is ingesteld op de gevoeligheid van carbon frames, maar wel stopt met kracht zetten voordat het carbon zou bezwijken. Meer  ‘foolproof’ dus, maar naar mijn smaak had er wel iets minder klemkracht op mogen zitten vóór het losbreekmoment. Om de omschrijving van Thule nog even aan te halen: De gecontroleerde kracht op het fietsframe verbetert de bescherming voor kwetsbare fietsframes. En daar hebben ze feitelijk gelijk in.

Bovenstaande afbeelding: links de oude frameklem en rechts de nieuwe AcuTight klem.

2. Volledig opvouwbaar voor gemak bij montage, gebruik en opslag

De volledige opvouwbaarheid is gemakkelijk in gebruik, maar bij montage was ik er nog niet zo van overtuigd. Je kan bij montage kiezen uit uitvouwen op het droge of eerst even de beide vleugels op de eerste klikstand zetten. Dit geeft voldoende ruimte om de drager op de trekhaakkogel te manoeuvreren en de hendel over te halen voor de benodigde klembeweging. Het zou muggenziften zijn om dit als minpunt te bestempelen, maar ik vind de gemiddelde niet vouwbare drager praktischer bij de montage op de trekhaak. Bij opslag neemt de drager vrij weinig ruimte in, zal in menig kofferbak passen, maar blijft toch een slordige 18 kilo om aan je arm te hangen. Niet voor iedereen even gemakkelijk tilbaar dus.

3. Het hoge laadvermogen (2x30 kg) maakt vervoer van e‑bikes/Pedelecs mogelijk

Dat de drager een hoog laadvermogen heeft geloof ik direct. Wat ik niet direct geloof is dat dan de drager ook nog als een blok achter de auto blijft hangen als de omstandigheden wat ruiger worden. Een gemiddelde Vinexwijk is vanwege het grote aantal drempels een goede testcase en zo geschiedde. Met twee relatief zware stadsfietsen de proef op de som genomen en een rit gemaakt waar de omstandigheden niet optimaal waren. Het resultaat was redelijk bevredigend. Na een aantal momenten waarop ik dacht de lading te gaan verliezen bleek na inspectie dat de drager slechts minimaal verschoven was. Gezien het moment dat ik onbedoeld op de drager zette en de vervaarlijke slinger van de fietsen achterop vond ik het een grote prestatie dat de drager er nog zo stevig op zat. Er kan wat mij betreft een vinkje achter dit statement. De drager is geschikt voor vervoer van twee zware fietsen.

4. De grote afstand tussen de wielhouders maakt vervoer van robuuste fietsen met een brede wielbasis mogelijk

Onder “robuuste fietsen met een brede wielbasis” kan je in het kader van mountainbikes de aal-mountain, enduro, freeride en downhillbikes verstaan. Door de brede goot en de lange, op de drager bevestigde, klemstrips is het goed mogelijk om de genoemde mountainbikes te bevestigen. Dit maakt de drager bij uitstek geschikt voor een rit naar de Ardennen, het Sauerland, de Alpen en andere oorden die je kan invullen bij de juiste omgeving voor dit soort mountainbikes.

Andere noemenswaardige producteigenschappen

Naast deze vier producteigenschappen zijn er nog een paar aspecten die het benoemen waard zijn. De klemming op de trekhaak is relatief eenvoudig instelbaar. Even de tijd nemen voor het instellen van de gekartelde draaiknop bij de trekhaakkogel levert een beter (lees: vlakker)gepositioneerde drager op. De hevel om de klemming volledig te maken laat zich licht bedienen en kan door middel van een sleutel op slot worden gezet. Bij het plaatsen van twee fietsen moet je vooraf even rekening houden met de stand van de armen die de klemming en afstand regelen. Na het plaatsen van de eerste fiets kan je de arm van de tweede bike relatief makkelijk loskoppelen, om zo te voorkomen dat je moet prutsen om de arm voor de tweede fiets op de goede plek te krijgen. Je kan de tweede arm ook achterwege laten in het geval je maar één fiets op de drager hebt staan. In het geval dat er fietsen op de drager staan en je iets uit de kofferbak moet halen, kan je door middel van een eenvoudige druk met de voet het vlak onder de kentekenplaat de drager loskoppelen en kantelen. Na gebruik weer in de goede positie zetten en een stevige klik geeft aan dat de drager weer vastzit. 

Conclusie

Heeft de Thule Easyfold 931 mij als fietsendragerscepticus kunnen overtuigen? Het antwoord is volmondig ‘ja’. De drager is makkelijk in gebruik, zeer degelijk uitgevoerd en straalt robuustheid en vertrouwen uit. Ook de praktijktest, waarbij de drager -onbedoeld- flink op de proef is gesteld, stemde mij tevreden. Dat alles heeft dan wel een forse aanschafprijs. Voor ruim 100 euro (internetprijs) minder kan je bij Thule terecht voor de vergelijkbare Europower 915/916 fietsendrager, welke voornamelijk de opvouwbaarheid ontbeert maar verder zo goed als dezelfde eigenschappen heeft. Je kan dus drie dingen doen op het moment dat de aanschafprijs de grootste hobbel is. Hem niet kopen, kiezen voor een ander merk of kiezen voor een goedkoper alternatief binnen de Thule-collectie. Voor mij persoonlijk is duidelijk geworden dat als ik ooit actief gebruik ga maken van een fietsendrager een degelijke drager zoals de geteste Thule Easyfold 931 het segment is waar ik het moet zoeken. De hogere aanschafprijs heb ik er dan graag voor over. Ik vermoed ook dat mensen zoals ik een belangrijk deel van de doelgroep van Thule vormen. Mensen die op zoek zijn naar een bijzonder degelijke en goed geconstrueerde manier van je fiets vervoeren.

Pluspunten:

+ Degelijke, robuuste drager

+ Makkelijk opvouwbaar tot praktisch formaat

+ Geschikt voor grote en zware fietsen met brede banden

+ Fietsen blijven onder zware wegomstandigheden stabiel op de drager

Minpunten:

- Drager relatief duur

- AcuTight knop niet dé (verwachte) oplossing voor carbon frames

 

Met dank aan: Thule Zweden/Nederland en Automotive PR Nederland

Cube Stereo

Voor ons recente enduro uitstapje naar Oostenrijk was Cube zo vriendelijk ons een Stereo ter beschikking te stellen. Een 2014 model was helaas niet voorhanden, maar niet getreurd; het race-ready 2013 exemplaar dat ik meekreeg was ook niet te versmaden en op de belangrijkste punten vergelijkbaar met de nieuwe modellen. Daarnaast is een ingereden fiets wel zo prettig als je het ene moment nog op je eigen stoep staat en het volgende moment in de bergen van start moet!

De Stereo is een knap stukje werk, 160mm veerweg, carbon frame, swinglink en achtervork, Reverb verstelbare zadelpen en alle andere benodigde toeters en bellen. Het eerste dat me opviel was het riant brede stuur, ik dacht dat ik zelf al met brede sturen reed maar dit was nog wel even wat meer. Even had ik de neiging snel het een en ander om te gaan wisselen voor meer vertrouwde onderdelen maar ik wist me te beheersen. Dit kon nog wel eens van pas komen...

De steile, met stenen bezaaide trails van Ischgl waren een mooi testterrein voor deze fiets en het was nog nat en glad ook. Hier kon ik dus goed profiteren van de Schwalbe Hans Dampf achter en de Magic Mary als voorband. Grip, grip en nog eens grip, gewoon perfect dus. In de praktijk had ik weinig moeite met het brede stuur of het (voor mijn doen) grote frame. Ik was namelijk met een 20” op stap en meestal kies ik een maatje kleiner. Qua lengte was de fiets prima voor me en ik had weinig moeite om hem door krappe bochtjes te sturen. Ook de stabiliteit op snelheid was prima. Daar waar ik de remmen los durfde te gooien was het niet de fiets die beperkingen oplegde. Wat verder opviel was dat de fiets erg stil was, geen kraakjes, geen rammeltjes.

Tijdens een ‘portage’ oftwel een stuk trail dat te steil was om te fietsen en waar dus gelopen moest worden viel ook het gewicht van de fiets op of beter gezegd het gebrek daaraan. In deze uitvoering weegt de fiets tussen de 12 en de 13 kg en dat is zomaar een kilo of twee lichter dan mijn eigen fiets en dat is een merkbaar verschil als je de fiets op rug moet nemen om boven te komen. Ook in het terrein voegde dit toe aan de bestuurbaarheid, ik kon de fiets makkelijk plaatsen. Klimmen ging vrij beroerd maar dat lag niet zozeer aan de fiets maar meer aan gebrek aan conditie bij de berijder en de schok van opeens 2500m boven NAP vertoeven. Wat wel hielp tijdens lange(re) klimmen op schotterpaden waren de CTD instellingen van vork en shock en de verstelbaarheid van de vork. De TALAS vork heeft tegenwoordig twee stappen en dat was in dit geval 160 of 110mm veerweg. Dit leverde bergopwaarts een vriendelijker geometrie op.

Tja, CTD (climb/trail/descend) en TALAS, ik ben er persoonlijk nooit een echte fan van geweest. Naar mij mening functioneert een ‘kale’ Float beter en qua demper instellingen heb ik liever een compressie verstelling die ik zelf in kan stellen in plaats van drie voorgekookte settings. Nou moet ik het natuurlijk niet gaan overdrijven want heel veel tijd had ik niet om met de vering te experimenteren en na een korte sessie van af- en bijstellen functioneerde het prima. Met wat meer tijd en aandacht hiervoor is er ongetwijfeld nog wat meer uit te halen.

Als ik nu schrijf ‘size matters’ wek ik waarschijnlijk de verwachting dat ik het over de wielmaat ga hebben. Deze Stereo rolde namelijk op 27.5 inch wielen en dat rolde goed. Gek genoeg vind ik het erg lastig om hier de vinger op te leggen. Ja, de fiets ging makkelijk over flinke obstakels heen maar of dit nou merkbaar beter ging dan met 26 inch wielen? Moeilijk te zeggen, het viel me wel op dat ik in het deelnemers veld van de Overmountain Challenge minder 27,5-ers zag dan ik verwacht had. Hoe dan ook, last van de wielmaat had ik in ieder geval niet en ik heb wel degelijk het idee dat de voordelen van de grotere wielen duidelijker waren geweest als ik ‘back to back’ vergelijkingsmateriaal bij de hand had gehad.

De maat waar ik wel een beetje last van had was de hoogte van het frame. Deze fiets is beschikbaar in een beperkt aantal maten en dat betekend in mijn geval de keuze tussen 18 en 20 inch. De fiets is zelf iets meer dan 20 inch (508mm), volgende de opgave van Cube 515mm en in de praktijk nog iets meer omdat de zadelpenklem van Syntace ook nog wat hoogte toevoegt. Dit betekende dat waar ik verwacht had dat de fiets net zou passen hij eigenlijk iets te hoog was. Met de verstelbare zadelpen op maximale hoogte zat ik eigenlijk net niet goed om lekker rond te kunnen trappen en met de pen maximaal laag vond ik de fiets op extreem steile stukken ook te hoog. Op zich geen probleem want waarschijnlijk kan ik op een maat kleiner ook wel uit de voeten maar toch vraag ik me af waarom het frame überhaupt zo hoog moet zijn, een lang(er) en laag lijkt mij voor deze tak van sport eigenlijk altijd beter.

Natuurlijk kun je met minder veerweg lekker fietsen en een hoop lol hebben, ook in de bergen dus wat doet zo’n fiets nou eigenlijk voor je? Nou, hij maakt het allemaal een stuk makkelijker en dat geeft je de mogelijkheid om het juist weer wat moeilijker te maken. Je hebt meer reserve in alle opzichten, je hebt het vertrouwen om obstakels van een maatje meer aan te pakken, meer gas te geven en nog meer lol te hebben zonder dat je keihard afgestraft wordt als je een keer een foutje maakt. Een topfiets om de bergen mee te verkennen dus en als je de skills hebt om hard te gaan een uitstekende partner voor een enduro race.

Foto's: Allard Tollenaar en Sjors Henselmans.