Gedrieën, (Yves, DaanJ en ondergetekende) springen we eind juni in de auto voor de lange rit naar de bergen. De zon schijnt, de wegen zijn nog leeg en we arriveren exact op tijd voor het diner. Epic! Na het diner worden de plannen gesmeed, de deelnemers worden ingedeeld in groepen en krijgen een gids toegewezen. Mede als gevolg van wat logistieke rompslomp krijgen de ‘ollanders de eerste dagen een privé gids in de persoon van mede-oprichter en chef-trailfinder Ash.

Ondanks dat er bij deze ‘backcountry’ trip ook af en toe gepeddeld zal moeten worden ligt het accent op afdalen. Op de eerste dag is er ongepland een lokale lift open en in overleg wordt besloten daar gebruik van te maken. We worden even stevig ontgroend en krijgen in een noodtempo trail na trail, de lokale DH track en nog meer trails voor onze wielen. Technisch en steil dus weer even wennen voor ons vlaklanders.

Normaliter wordt er geshutteld met een busje + aanhanger. Wegens het eerder genoemde logistieke probleem (je moet geen benzine in een diesel gooien) hebben wij de beschikking over de auto van de gids + chauffeur. Dit maakt ons een klein en snel groepje en in hoog tempo verkennen we de trails in de omgeving met korte en langere trips. Je rijd dan op trails met namen als ‘trousersnake’, ‘fire engine’ en ‘girlpower’ en die zijn echt allemaal de moeite waard. Veel lastige, krappe singletracks waar je vaak de eerste biker van het seizoen bent maar ook eenvoudiger paden waar de snelheid hoog oploopt. Schouder aan schouder scheuren we met zijn vieren over een baantje met natuurlijke kombochten maar nauwelijks obstakels. Remmen los dus en beneden is het unanieme commentaar een brede grijns, über-Epic!
De dagen verlopen inmiddels volgens een vast ritueel. Opstaan en ontbijten. Fietsen, fietsen, fietsen met twee a drie keer een uplift. Douchen, eten en afsluiten met het nalopen van de fietsen. Geen grote mechanische problemen voor ons, paar lekke banden, een aantal remblokjes, een rem ontlucht
Na de rustdag op woensdag (en die is nodig) sluiten we aan bij een grotere groep met een andere gids. Dat is gezellig maar ook wat trager, hoe groter de groep hoe langer je wacht. De tochten worden langer en we fietsen (en lopen) ook meer omhoog. De afdalingen zijn het echter waard.
Doen of niet doen?

Doen! Omdat je geen saaie/lange stukken hoeft te klimmen om weer op hoogte te komen kun je veel meer interessante trails rijden. Als je die allemaal zelf wilt vinden ben je wel even bezig en zul je veel met kaart en/of GPS in je handen staan. De gidsen hebben indrukwekkend veel local knowledge en kunnen min of meer naar wens routes samenstellen en onderweg aanpassen. Omdat eten en slaapplaats geregeld zijn kun je al je tijd en energie steken in het fietsen. Verder is het leuk en gezellig om na te praten met de andere gasten.

Niet doen? Als je een hekel hebt aan groepen en het moeilijk vind om je een beetje aan te passen is dit uiteraard geen goed idee.
Wat heb je nodig? Een beetje skills en conditie zijn wel een vereiste, natuurlijk houd een gids rekening met de ‘zwakste schakel’ maar je wilt niet continue achteraan hobbelen. Een goede fiets is ook een vereiste en neem ook ‘echte’ banden en remmen mee. Natuurlijk kan dit allemaal ook op een XC HT maar dan moet je wel Hans Rey heten of enorm van (naar beneden) wandelen houden.

NB: Dit is geen 'review'. We waren niet als reporters aanwezig maar als gewone, betalende gasten. We gingen dus om lekker te fietsen en niet om te werken. De gebruikelijke kritische toon ontbreekt dus. Aan het maken van fatsoenlijke foto's hebben we ook niet veel tijd besteed (foto's maken en fietsen gaan slecht samen) dus klik voor een betere indruk van wat je kunt verwachten van een dergelijke trip zeker even op onderstaande link.

Foto's by DaanJ en George. Meer info, foto's en fimpjes vind je oa. hier: http://www.trailaddiction.com