Red Bull TV
Hoewel ik nooit beweer veel van wedstrijdfietsen af te weten is het begin van het gesprek met Bart meteen een (eerste) pijnlijke confrontatie met mijn eigen gebrek aan kennis. Bart geeft aan dat hij co-commentator is bij RedBull TV. Ik denk dan alleen aan DH en spectaculaire sprongen van schansen waar ik zelfs zittend voor de TV nog zenuwachtig van word. Na enig onderzoek thuis blijkt dat Bart in perfect Engels circa 100.000 kijkers per World Cup van commentaar voorziet. Zo heb ik zelf de overwinning van Nino Schurter in Tsjechië teruggekeken. Mooi alle rondes in beeld gebracht met leuk commentaar en zelfs waardevol en leerzaam voor mijn eigen rijtechniek. Een mooie top tien notering (achtste plaats) voor Nederlander Mathieu van der Poel geeft de uitzending nog wat oranje glans. 

Team
Bart is teammanager van zijn eigen team (www.mountainbikeracingteam.com). Hij doet dit samen met zijn vrouw die voornamelijk verantwoordelijk is voor de office. Op dit moment herbergt het team zes verschillende nationaliteiten waaronder twee keer de Nederlandse. De ambitie van het team was het behalen van een medaille in Rio. Deze doelstelling is nu gewijzigd naar Tokio in 2020. In RIO had Bart drie deelnemers en was hoogste notering een negende plaats. Het jaar ervoor waren er nog twee bronzen plakken op het WK. Met de keuze voor eigen American Eagle frames is er nu iets meer rust om toe te werken naar Tokio.

Het team is gericht op jonge talenten die opgeleid worden. Bart heeft een goede kijk op wie er goed zal worden in de toekomst en doet zijn best deze rijders te binden aan zijn team. Volgens Bart is salaris meestal doorslaggevend voor de keuze voor een team maar kan het verleden van Bart als Olympisch kampioen ook helpen.

Bart kocht zelf zijn eerste fiets in 1991 waarna al snel de eerste successen volgde. Zijn keuze voor mountainbiken was vanwege het feit dat hij hier gewoon beter in was dan in fietsen op de weg. Hij won vooral zijn wedstrijden op techniek in de afdaling. Nu zegt hij vooral in de afdaling tijd te verliezen dus tijden veranderen wat dat betreft niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk. Vanaf 2008 rijdt Bart voor zijn gevoel alleen nog maar recreatief maar nog altijd wel competitief. Zeker als Bart individueel een rondje gaat rijden heeft hij nog altijd een doel voor ogen.

Aanwas Nederland
Mountainbiken wordt steeds populairder. De toename van vaste routes werkt hierbij in het voordeel van de sport aldus Bart. Om jeugd verder enthousiast te maken voor de sport is volgens Bart veel begeleiding nodig. Hierin is ook een rol weggelegd voor de KWU die laagdrempelige wedstrijden zoveel mogelijk kan stimuleren. Doel is dat iedereen plezier beleeft aan een wedstrijd dus zowel de top 3 als ook de laatste in ranking.

Op de vraag of Bart zijn eigen kinderen een zelfde loopbaan als hun vader toewenst is hij duidelijk; het is een aparte manier van leven, je bent veel weg en het vraagt ontzettend veel passie en doorzettingsvermogen. Het moet de eigen keuze van kinderen zijn en niet gedreven vanuit passie van de ouders. 

American Eagle
Tijdens ons gesprek over prestaties van Nederland en feit dat aandacht voor Mountainbiken in de reguliere pers ook wel een boost zou mogen hebben, komen we al snel tot de conclusie dat een nieuwe Nederlandse wereldtopper wel mooi zou zijn. Anne Tauber, David Nordemann en Milan Vader scharen zich onder de kandidaten voor de absolute wereldtop. Randvoorwaarden voor succes zijn; helder doel voor ogen hebben, focus, karakter en geloof in je zelf. Dan is alles mogelijk volgens Bart.

We dwalen daarna snel af naar de prestaties van Bart zelf en de impact die hij heeft (gehad) op de sport. Er zijn zelfs mensen die nu nog zijn American Eagle fiets namaken waarop hij reed tijdens het behalen van zijn gouden medaille op de Olympische Spelen van 1996 in Atlanta. Het origineel hangt nog op kantoor waarin Bart het interview geeft en komt soms nog van de muur. Ondertussen vertrouwt Bart de voorvork niet meer dusdanig dat er nog mee gereden wordt maar het blijft een mooi exemplaar. Niet te vergelijken met de hedendaagse exemplaren en roept meteen bij Bart de vraag op hoe hij daar ooit zo hard op heeft kunnen fietsen.

Dat gezegd hebbende gaan we verder over het tweede leven van American Eagle. Bart heeft onlangs samen met compagnon Henk Schipper een nieuw High End Race carbon frame ontwikkeld waarop zijn team gaat rijden. Een 29-er frame van minder dan 1 kg en voorzien van 148mm boost achternaaf. Plannen zijn er om in toekomst ook een fully frame en een gravel bike te gaan ontwikkelen maar nu eerst de hardtail die verkrijgbaar is in verschillende kleuren. Frames worden los geleverd inclusief advies voor onderdelen.

Voordeel van rijden met eigen frame is dat Bart niet vastzit aan door fietsfabrikant geleverde onderdelen. De fabrikant bepaalt namelijk grotendeels welke onderdelen er op de fiets zitten. Hier heeft Bart, als eigen fabrikant, geen last van. Zijn team gaat rijden met een Rotor crank met vermogensmeter, Magura MT8 remmen, Selle Italia zadel, Ritchey onderdelen, DT Swiss wielen en voorvork met drivetrain van SRAM. Voorkeur van Bart is twister(s) maar hij heeft ook goede ervaringen met DI2 van Shimano. Schakelt in alle omstandigheden perfect. Twee dagen in regen geen problemen en zelfs na een jaar nog perfect schakelen aldus Bart. Wel heeft Bart het gevoel dat het iets zwaarder is door o.a. accu. Op mijn vraag of dit echt merkbaar is, is Bart duidelijk. Wielen / draaiende delen zijn factor zes maar ook iedere gram die je kan besparen op andere onderdelen is belangrijk. Hierdoor ook de voorkeur voor een carbon frame. Daarbij komt dat rijeigenschappen van carbon voor Bart zeer positief zijn. Tijdens het gesprek wordt mij duidelijk dat Bart nog altijd volop bezig is met de techniek. De feedback van de rijders en mecaniciens wordt meegenomen in de uiteindelijk keuzes voor geometrie van het frame. Het is niet zo dat iedere rijder zijn eigen frame heeft maar er komt een standaard frame in verschillende maten. Bart geeft aan dat niet iedere rijder aan kan geven wat de voorkeuren zijn voor chainstay lengte, balhoofd hoek etc. maar dat hij hier wel altijd mee bezig is en was. Volgens hem was dit ook een van de redenen van zijn succes. Zijn fiets in Atlanta in 1996 was zijn tijd ver vooruit en de fiets “lag” Bart qua geometrie gewoon erg goed. Nog altijd is Bart iedere dag bezig met de fiets en techniek. Proberen te verfijnen en verbeteren; het blijft zijn passie. Ook al is het dan niet meer direct voor hemzelf maar voor zijn teamleden.

Bike Festival Brabant
Een van zijn andere passies is het rijden in de nacht. Bart geniet vooral van het rijden met zonsopkomst. Over nachtelijke ritten heeft hij al een gesprek gehad met de boswachter maar daar is helaas nog geen toestemming uit voortgekomen. Wel organiseert Bart samen met anderen het eerste weekend van september het Bike Festival Brabant. Een mooi breedtesport evenement met leuk parcours waarbij individuen, bedrijven en vriendengroepen samen kunnen genieten van de natuur in de Herperduin. Dit jaar een nieuwe mooie locatie die veel goeds belooft (Kriekeput in Herpen). Het weekend staat geheel in het teken van de wielersport, waarbij de Bart Brentjens 24 uurs race als rode draad fungeert. Naast de 24 uurs race, een 6 uurs race en er is een dikke banden race voor de jeugd en een bedrijvencompetitie.

Er wordt voor het goede doel (Stichting NCFS; beter bekend als de taai-slijm ziekte) gereden waarbij de organisatie er naar streeft om 75% van de inkomsten aan het goede doel te schenken. Passie voor fietsen wordt hier dus gecombineerd met het bijdragen aan een goed doel.

Mountainbiker des Vaderlands
De titel Bicyclist Laureate (vrije vertaling van “Mountainbiker des Vaderlands”) zou terug kunnen gaan op die van 'laureatus' in de Romeinse oudheid, die werd gegeven aan sporters die als blijk van waardering voor hun sportprestaties in het Capitool gekroond werden met een aan Apollo gewijde lauwerkrans. Als er iemand in Nederland is die het verdient om deze titel te mogen voeren dan is Bart Brentjens dit wel. Hij is naar eigen zeggen niet bezig met de impact die hij heeft (gehad) op het Nederlandse mountainbiken maar gaat, voor mij, verder als Mountainbiker des Vaderlands.