Afkorting: 
EN

Review Thule Easyfold 931/932

Goed. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben geen fan van fietsdragers. Het is zelfs zo erg dat ik mede door dit feit vervroegd van auto ben gewisseld omdat mijn mountainbikes er niet voldoende vlot in pasten. Wat de reden is dat ik geen fan ben van fietsdragers? Simpel: ik ben ooit een keer getuige geweest van het verliezen van een mountainbike op de snelweg vanaf een fietsendrager en wilde onder geen beding dat dit met mijn bikes ook zou gebeuren. Vandaar de aversie tegen fietsendragers. Vooral om deze inleiding vond ik mezelf bij uitstek geschikt om een fietsdrager te testen op het moment dat de redactie deze aangeboden kreeg voor een test.

Het feit dat Thule een Zweeds merk is kan een aantal dingen betekenen: in elkaar te zetten met een schroevendraaier of inbussleutel, degelijkheid tot in detail of eigenwijs design. Na het uitpakken van de Thule Easyfold 931 (de 13-polige variant) was de conclusie dat alle van deze drie eigenschappen van toepassing waren op deze fietsdrager. Het gebruiksklaar maken van deze drager is een kwestie van een inbussleutel en een schroevendraaier. Als je de drager vastpakt en bekijkt krijg je het gevoel van degelijkheid en de manier waarop de drager is vormgegeven is niet extreem onderscheidend, maar zeker niet alledaags en dan met name door de wijze waarop het vouwgedeelte is vormgegeven. De naam Easyfold doet al twee dingen vermoeden: 1. De drager is opvouwbaar en 2. Het opvouwen gaat gemakkelijk. Ik ben alvast zo vrij om te bevestigen dat er inderdaad sprake is van gemakkelijk opvouwen van de drager.

Om een beeld te krijgen wat voor vlees je in de kuip hebt op het moment dat je iets gaat testen is het raadzaam om te bekijken waar het te testen product staat in het spectrum. In het geval van de Thule Easyfold is er sprake van veel concurrentie. De markt met (opvouwbare) fietsendragers is redelijk verzadigd. De Thule Easyfold 931/932 (het verschil zit ‘m in de 7- of 13-polige stekker) heeft een adviesprijs van € 639,00 , maar als je een beetje slim weet te shoppen op het net kom je uit op een gemiddelde laagste prijs van € 475,00. Dat is nog steeds best stevig als je het afzet tegen de gemiddelde prijs van ongeveer € 300,00 waarvoor je al een knappe fietsendrager kan aanschaffen. De drager zal dus duidelijk meerwaarde moeten hebben om de bovengemiddelde aanschafprijs te rechtvaardigen.

Op basis van de vier -door Thule zelf naar voren gebrachte- voornaamste producteigenschappen lopen we puntsgewijs de praktijk van deze drager na.

1. Nieuwe verbeterde, afneembare framehouders met Thule AcuTight-knoppen met koppelbegrenzer die klikt wanneer de optimale kracht is bereikt.

In de tijd die gezeten heeft tussen het aanleveren van de drager, het testen en het schrijven van deze review is de klem waarmee de fietsen worden vastgezet geëvolueerd van een relatief kleine klembek naar een veel grotere, waarbij de maximale klemkracht gereguleerd wordt door middel van een losbreekmoment in de knop. Thule noemt dit AcuTight en claimt dat de gecontroleerde kracht op het fietsframe de bescherming voor kwetsbare fietsframes verbetert. Dit was één van de redenen dat ik erg verguld was dat Thule mij de AcuTight klem toestuurde, waardoor ik het carbon frame met meer vertrouwen aan de Easyfold overliet. Voordat ik de fiets ging beklemmen met de AcuTight-klem heb ik eerst een test gedaan met een losse carbon buis om te kijken wat er qua vervorming optreedt op het moment dat het maximale aanhaalmoment van de AcuTight is bereikt. De test ‘op het droge’ stemde mij niet gerust. Daar waar ik zelf al lang zou zijn opgehouden met aandraaien, ging de AcuTight nog even door. De losse carbonbuis gaf zichtbare vervorming onder invloed van de steeds groter wordende klemkracht van de AcuTight. Om de zaken niet eenzijdig te benaderen heb ik op meerdere manieren de AcuTight op de proef gesteld en de conclusie getrokken dat het moment niet is ingesteld op de gevoeligheid van carbon frames, maar wel stopt met kracht zetten voordat het carbon zou bezwijken. Meer  ‘foolproof’ dus, maar naar mijn smaak had er wel iets minder klemkracht op mogen zitten vóór het losbreekmoment. Om de omschrijving van Thule nog even aan te halen: De gecontroleerde kracht op het fietsframe verbetert de bescherming voor kwetsbare fietsframes. En daar hebben ze feitelijk gelijk in.

Bovenstaande afbeelding: links de oude frameklem en rechts de nieuwe AcuTight klem.

2. Volledig opvouwbaar voor gemak bij montage, gebruik en opslag

De volledige opvouwbaarheid is gemakkelijk in gebruik, maar bij montage was ik er nog niet zo van overtuigd. Je kan bij montage kiezen uit uitvouwen op het droge of eerst even de beide vleugels op de eerste klikstand zetten. Dit geeft voldoende ruimte om de drager op de trekhaakkogel te manoeuvreren en de hendel over te halen voor de benodigde klembeweging. Het zou muggenziften zijn om dit als minpunt te bestempelen, maar ik vind de gemiddelde niet vouwbare drager praktischer bij de montage op de trekhaak. Bij opslag neemt de drager vrij weinig ruimte in, zal in menig kofferbak passen, maar blijft toch een slordige 18 kilo om aan je arm te hangen. Niet voor iedereen even gemakkelijk tilbaar dus.

3. Het hoge laadvermogen (2x30 kg) maakt vervoer van e‑bikes/Pedelecs mogelijk

Dat de drager een hoog laadvermogen heeft geloof ik direct. Wat ik niet direct geloof is dat dan de drager ook nog als een blok achter de auto blijft hangen als de omstandigheden wat ruiger worden. Een gemiddelde Vinexwijk is vanwege het grote aantal drempels een goede testcase en zo geschiedde. Met twee relatief zware stadsfietsen de proef op de som genomen en een rit gemaakt waar de omstandigheden niet optimaal waren. Het resultaat was redelijk bevredigend. Na een aantal momenten waarop ik dacht de lading te gaan verliezen bleek na inspectie dat de drager slechts minimaal verschoven was. Gezien het moment dat ik onbedoeld op de drager zette en de vervaarlijke slinger van de fietsen achterop vond ik het een grote prestatie dat de drager er nog zo stevig op zat. Er kan wat mij betreft een vinkje achter dit statement. De drager is geschikt voor vervoer van twee zware fietsen.

4. De grote afstand tussen de wielhouders maakt vervoer van robuuste fietsen met een brede wielbasis mogelijk

Onder “robuuste fietsen met een brede wielbasis” kan je in het kader van mountainbikes de aal-mountain, enduro, freeride en downhillbikes verstaan. Door de brede goot en de lange, op de drager bevestigde, klemstrips is het goed mogelijk om de genoemde mountainbikes te bevestigen. Dit maakt de drager bij uitstek geschikt voor een rit naar de Ardennen, het Sauerland, de Alpen en andere oorden die je kan invullen bij de juiste omgeving voor dit soort mountainbikes.

Andere noemenswaardige producteigenschappen

Naast deze vier producteigenschappen zijn er nog een paar aspecten die het benoemen waard zijn. De klemming op de trekhaak is relatief eenvoudig instelbaar. Even de tijd nemen voor het instellen van de gekartelde draaiknop bij de trekhaakkogel levert een beter (lees: vlakker)gepositioneerde drager op. De hevel om de klemming volledig te maken laat zich licht bedienen en kan door middel van een sleutel op slot worden gezet. Bij het plaatsen van twee fietsen moet je vooraf even rekening houden met de stand van de armen die de klemming en afstand regelen. Na het plaatsen van de eerste fiets kan je de arm van de tweede bike relatief makkelijk loskoppelen, om zo te voorkomen dat je moet prutsen om de arm voor de tweede fiets op de goede plek te krijgen. Je kan de tweede arm ook achterwege laten in het geval je maar één fiets op de drager hebt staan. In het geval dat er fietsen op de drager staan en je iets uit de kofferbak moet halen, kan je door middel van een eenvoudige druk met de voet het vlak onder de kentekenplaat de drager loskoppelen en kantelen. Na gebruik weer in de goede positie zetten en een stevige klik geeft aan dat de drager weer vastzit. 

Conclusie

Heeft de Thule Easyfold 931 mij als fietsendragerscepticus kunnen overtuigen? Het antwoord is volmondig ‘ja’. De drager is makkelijk in gebruik, zeer degelijk uitgevoerd en straalt robuustheid en vertrouwen uit. Ook de praktijktest, waarbij de drager -onbedoeld- flink op de proef is gesteld, stemde mij tevreden. Dat alles heeft dan wel een forse aanschafprijs. Voor ruim 100 euro (internetprijs) minder kan je bij Thule terecht voor de vergelijkbare Europower 915/916 fietsendrager, welke voornamelijk de opvouwbaarheid ontbeert maar verder zo goed als dezelfde eigenschappen heeft. Je kan dus drie dingen doen op het moment dat de aanschafprijs de grootste hobbel is. Hem niet kopen, kiezen voor een ander merk of kiezen voor een goedkoper alternatief binnen de Thule-collectie. Voor mij persoonlijk is duidelijk geworden dat als ik ooit actief gebruik ga maken van een fietsendrager een degelijke drager zoals de geteste Thule Easyfold 931 het segment is waar ik het moet zoeken. De hogere aanschafprijs heb ik er dan graag voor over. Ik vermoed ook dat mensen zoals ik een belangrijk deel van de doelgroep van Thule vormen. Mensen die op zoek zijn naar een bijzonder degelijke en goed geconstrueerde manier van je fiets vervoeren.

Pluspunten:

+ Degelijke, robuuste drager

+ Makkelijk opvouwbaar tot praktisch formaat

+ Geschikt voor grote en zware fietsen met brede banden

+ Fietsen blijven onder zware wegomstandigheden stabiel op de drager

Minpunten:

- Drager relatief duur

- AcuTight knop niet dé (verwachte) oplossing voor carbon frames

 

Met dank aan: Thule Zweden/Nederland en Automotive PR Nederland

Hope 40T-REX Ratio Expander

Van Mantel in Arnhem ontvingen we een 40 tands Hope T-Rex Ratio Expander. Tijd dus voor een test en review. Ik rijd met een Shimano cassette en kies dus voor de Shimano variant van de T-Rex. Hope heeft ook een specifieke SRAM variant voor gebruik met een 10 speed 11-36 SRAM cassette (X5/PG-1030, X7/PG-1050 en X9/PG-1070).

Principe
De T-Rex lijkt een reactie op de komst van SRAM XX1. De bedoeling is om aan de voorkant met een single narrow-wide tandwiel te rijden en achter met een 10 speed cassette. Om toch in de buurt te komen van het bereik van een dubbel of SRAM XX1 heeft Hope een 40 tands tandwiel gemaakt voor een 10 speed cassette waarbij de 17t vervangen wordt voor de 40t T-Rex. Het moge duidelijk zijn dat het natuurlijk nooit gelijk is aan het bereik van een dubbel of SRAM XX1 maar het trapt in ieder geval weer lichter dan een 36t.

Installatie
Hope adviseert de T-Rex te gebruiken met een 11-36 10 speed XT cassette van Shimano of een 10 speed 11-36 van SRAM. Een mail naar Hope leert dat het gebruik met een 11-34 cassette nog niet getest is. Eigenwijs als ik ben, probeer ik het dus eerst met een 11-34 XT cassette die ik hier nog heb liggen. Dit blijkt al snel niet verstandig want het werkt gewoon niet goed. Als de ketting op de 34 ligt dan raakt deze de T-Rex waardoor het gebruik van de 34 onder belasting niet werkt. Weer iets geleerd en dus meteen maar een 11-36* monteren. Met de 11-36 totaal geen problemen van aanlopen dus we kunnen op pad. Het kost wel wat meer aandacht om alles goed af te stellen dan normaal maar dat mag de pret niet drukken. Voornamelijk de B-tension schroef is iets om op te letten want je moet ervoor zorgen dat het bovenste derriewieltje niet te ver van de T-Rex af komt te staan maar mag de T-Rex uiteraard ook niet raken. Dit zorgt er uiteindelijk wel voor dat het derriewieltje verder van de 11t af staat dan bij gebruik van een 11-36 cassette zonder T-Rex.

Licht, lichter...
Met aan de voorkant een 30t drop-stop van Wolftooth en een 11-40 aan de voorkant kan ik hier in de buurt geen klimmetje vinden waarbij de 40 echt nodig is. Dan maar van de “officiële” gebaande paden af en gewoon lekker een stukje pionieren zonder de natuur te vernielen uiteraard. Schakelen van en naar de T-Rex verloopt soepel en met de ketting op de T-Rex loopt alles gewoon zoals het moet en bijzonder licht. Je merkt wel dat door het verwijderen van de 17 het schakelen van de 15 meteen naar de 19 gaat en dat het verschil dus wel erg groot is maar het werkt wel gewoon.

Conclusie
Leermoment voor mezelf is dat ik me in het vervolg beter kan houden aan de instructies van de fabrikant. Ik vrees echter dat ik gewoon lekker eigenwijs blijf. Is de aanschaf van een T-Rex aan te raden? Technisch gezien werkt het gewoon goed. Het verschil tussen 15 en 19 is door het verwijderen van de 17 wel erg groot. Hier moet je dus rekening mee houden bij aanschaf van de T-Rex. Daarnaast moet je vóór de aanschaf wel duidelijk voor ogen hebben waar je gaat rijden om te kijken of de T-Rex daadwerkelijk van meerwaarde kan zijn voor je fiets. Dit laatste geldt eigenlijk wel vaker. Als je echter gewoon toe bent aan iets nieuws en je zoekt iets moois dan is de aanschaf van de T-Rex wel te verdedigen. Dit is echter al snel het geval als je iets van Hope koopt maar dat is slechts mijn persoonlijke mening. De T-Rex is trouwens verkrijgbaar in zilver, zwart en goud dus je hoeft niet met zo’n gouden bling bling exemplaar rond te fietsen [;-)] .

Aanbieding
Op het moment van schrijven van deze review is de T-Rex in de aanbieding bij Mantel voor €64,95 in de plaats van de gebruikelijke €79,90. Verzenden bij Mantel is vanaf €75,- gratis dus het is slim om er meten maar iets bij te bestellen om de verzendkosten ad € 4,95 te besparen.

http://www.mantel.com/cassettes-kettingen-overzicht&brand%5B%5D=281

Getest: USWE drinkrugzakken

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

USWE
USWE? Om de SRAM-taalverwarring voor te zijn (EsRam, SRÀM, SREM?), USWE wordt uitgesproken als You-Swee. Een Zweedse specialist op het gebied van drinken onderweg. Uit flessen of zakken. In de mountainbike hoek nog vrij onbekend, maar dat is ook niet zo vreemd aangezien USWE pas sinds 2007 aan de paden timmert. Zoals ook andere fabrikanten overkomt, is ook USWE overgedruppeld uit andere sporten, sommigen zullen het merk ongetwijfeld kennen vanuit de motorsport.

Drinkzakken zijn er in allerlei soorten en maten, waarbij opslagruimte en inhoud drinkzak de leidende parameters zijn. De geteste modellen zijn de H2 en de H4. Beiden een vloeistofinhoud van 2,5 liter, maar de H4 heeft naast de waterberging ook nog ruimte voor zeker 6,5 l aan andere bagage. In het USWE programma vinden we ook nog een 1,2 l drinkzak.

Comfort
Het draagcomfort van de geteste zakken is meer dan in orde. Brede banden, die met één centrale gesp worden gefixeerd op het lichaam. Daar zit ook meteen het grote verschil bij beide zakken; de H2 is voor mij niet zo in te stellen dat de gesp boven of onder de hartslagmeter valt. Bij de H4 wil dat wel.

Onder: links de H2, rechts de H4.
    

De H2 biedt ruimte aan kleine bagage, denk aan een telefoon en wat repen. Wil je meer meenemen, dan kom je al snel uit bij de H4, hoewel je ook wat waterruimte kunt benutten voor extra bagage, zeker bij kortere ritten.

Beide rugzakken zijn goed te fixeren op het lichaam. De verstelling gebeurt met zeer royaal uitgevoerde klittebandstrips. Na ruim zes maanden testen kan vastgesteld worden dat de "velcro's" absoluut duurzaam zijn. De H2 hangt hoger op de rug dan de H4, en dat maakt dat de zakken naast inzetbereik ook een compleet andere draagbeleving kennen.

Onder: Links de H2, rechts de H4.
     

De gesp niet gebruiken is niet echt een optie, door de constructie willen beide zakken dan erg graag van je schouders afglijden. Vanwege de grote banden is dit geen hindernis, de zakken voelen absoluut niet beklemmend. Dat zal mede versterkt worden door de met grote elastische delen uitgevoerde banden. Hoewel de rugzakken hierdoor zeker bij volle bepakking niet star op de rug liggen, geeft dit wel veel bewegingsvrijheid en heb je minder het gevoel beperkt te worden door de massa op je rug.

Disposable
Waar andere fabrikanten kiezen voor een reinigbaar reservoir, kiest USWE resoluut voor de wegwerpvariant. De opening ter grootte van een frisdrankfles is meer dan groot genoeg voor vullen, maar uitgebreid reinigen met borstels zal niet lukken. Met 3 euro per waterzak is dat echter ook weer geen halszaak, en weegt dat ruim op tegen de kosten voor allerhande borstels, droogsystemen en ontsmettingspillen.

De zakken zijn van een relatief hard plastic, wat bij slecht vullen van de zak wil gaan kraken. Niet ieders keuze, maar als je wat aandacht besteedt aan het luchtvrij installeren van de waterzak is dit geen probleem.

Het meegenomen water blijft 100% vrij van bijsmaakjes.

Vullen en legen
De vulopening is meteen ook de aansluiting voor de drinkslang. De drinkslang wordt aangesloten met een dop, waarop de aansluiting draaibaar is. Zo kun je de slang altijd de juiste richting op draaien. Zoals bij alle drinkzakken moet wel extra attentie gegeven worden op het dichtdraaien. Zeker door de dop aan de onderkant ligt een nat achterwerk op de loer.

De drinktuit is een echte bite-valve. Vanwege de constructie moet je toch vrij flink in de tuit bijten omdat er anders echt geen water uit gaat komen. Voordeel is wel dat deze dan ook echt goed afsluit, en zelfs als je na afloop van je rit per ongeluk de tas op de tuit zet, zal deze niet opengaan, waar dit bij vergelijkbare tuiten nogal eens gebeurt.

Conclusie
De doordachtheid straalt van beide zakken af. De H4 heeft voldoende opbergvakken om alle goederen overzichtelijk op te bergen, de H2 houdt het water dicht bij het lichaam om zo min mogelijk hinder te geven voor de drager. Met adviesprijzen van 56,95 euro voor de H2, en 69,95 euro voor de H4 zijn beide zakken zeker niet de goedkoopste in deze productgroep, maar draagcomfort en kwaliteit vergroten op lange duur alleen het draagplezier, en daarmee het fietsplezier.

Een absolute aanrader dus! Meer info en modellen op http://www.uswe-sports.nl/

Dus, de H4..

Of de H2?

Rocky Mountain Blizzard 2015

Na een aantal jaren keert Rocky Mountain terug met de Blizzard.
Maar nu als een Trail Oriented Fatbike.
En met de komst van de Blizzard duiken ook Rockshox en SunRingle in het
Fatbike segment.

A New Class of Fat Bike

With suspension-specific design, agile trail-bike geometry, and a truly capable parts spec, the Blizzard
delivers legendary Rocky Mountain ride quality on snow, sand, and anything else you get yourself into.
Ride out the storm!

Ride Tuned Concept
The overall goal was simple: create a true “mountain bike” feeling Fat Bike for fun in soft conditions.
corrected 68.5° head tube angle, neutral chainstays, and shorter-than-average top tube, we were able
to make this goal a reality.
Our signature FORM ™ aluminum was applied from the Vertex for rugged, lightweight construction.

Key Features
• Full-width 4.7” tires provide optimized traction and stability across snow, sand, and soft trails.
• Agile geometry keeps the Blizzard feeling like a true mountain bike.
• Strapless Frame Bag (sold separately) designed specifically for the Blizzard by Porcelain
  Rocket keeps your gear safe and dry with water resistant fabric and waterproof zippers.
  Main compartment for jacket or food, with expandable pocket for tools and other items.
• Rock Shox Bluto RL suspension fork with 100mm of travel and a 15x150mm thru-axle.
• Two Anything Cage™ mounts and extra bosses allow additional custom frame bag options.
• Custom Race Face 24T narrow-wide single ring and bashguard features drive-side offset for
  optimal shifting performance while maximizing climbing ability. Allows for easy 2x conversion.
• Front derailleur mount
• Sealed bearing 6-pawl heavy duty freehub for increased torque in soft conditions.
• Internally routed full length housing
• Stealth-dropper compatible

AVAILABLE FALL 2014

SRAM introduceert Guide remsysteem

Enkele jaren na de overname van Avid heeft SRAM nu de eerste serie remmen onder eigen naam geïntroduceerd. Guide is een remsysteem gebaseerd op een vier-cilinder remklauw dat voornamelijk gericht lijkt te zijn op All Mountain en enduro gebruik.

SwingLink

Een van de belangrijkste veranderingen ten opzicht van eerdere Avid remmen is het ontbreken van de Taperbore cilinder technologie. In plaats daarvan hebben de remhendels van de Guide remmen een hoofdcilinder met SwingLink. Deze technologie zou het mogelijk maken om een kortere slag van de remhendel te verkrijgen, terwijl modulatie toch mogelijk blijft. Hiermee zou het zogenaamde „happen” uit blijven wat normaal gesproken snel optreed bij een remhendel met korte slag.

TPC Plus en Pure Bladder

TPC staat voor „timing port connection”, kort gezegd het punt waar de remcilinder en het reservoir samen komen. Bij het inknijpen van de remhendel wordt dit punt door de remcilinder gesloten en wordt er druk op de rem gezet. De TPC Plus techniek moet er voor zorgen dat hierbij eventuele lucht vanuit de cilinder wordt afgevoerd naar het reservoir. Het Pure Bladder ventiel moet er voor zorgen dat kleine luchtbelletjes niet vanuit het reservoir naar de cilinder kunnen komen. Bij elkaar moet dit zorgen voor minder onderhoud en een consistentere werking van de remmen.

Contact Point Adjust en Reach Adjust

Twee technieken die behouden zijn van de Avid voorgangers zijn Contact Point Adjust en Reach Adjust. Het is dus nog steeds mogelijk om de remmen af te stellen op de grootte van je handen, en het aangrijpingspunt bij te stellen als de remblokken enigszins afgesleten zijn.

Centerline Rotor

De Guide remmen komen voorzien van een nieuwe remschijf: de Centerline Rotor. De nadruk ligt bij deze nieuwe schijf op het verminderen van vibraties door de frictie gedurende de hele omwenteling van de remschijf zo constant mogelijk te houden. De zes-gaats schijf komt beschikbaar in 140, 160, 170, 180 en 200mm.

Uitvoeringen

De Guide remmen komen vanaf juni 2014 beschikbaar in drie uitvoeringen. Alle uitvoeringen hebben dezelfde vier-cilinder remklauwen. Het topmodel is de Guide RSC. Dit model krijgt zowel Reach Control (R) als SwingLink (S) en Contact Point Adjust (C) mee, en gaat €177,- kosten. Voor €132,- krijg je het RS model, waarbij je het dus zonder de Contact Point Adjust moet doen. De Guide R tenslotte gaat €115,- kosten en krijgt in plaats van de SwingLink technologie de versimpelde versie, DirectLink.

Wereldkampioen Wichman & Brückner tekenen bij Radon Bikes

Wereldkampioen Joost Wichman rijdt het komend jaar op fietsen van het Duitse merk Radon. Dat betekent ook dat er een einde komt aan de succesvolle samenwerking met Rose.

Teamgenoot Petrik Brückner, de snelste enduro biker uit Duitsland, gaat met Joost mee naar Radon Samen vormen zijn het Radon Flow Team dressed by Thirty7even.

De focus van Wichman en Brückner komt te liggen op Enduro en Fourcross. Ze doen mee aan de Specialized Sram Enduro Series, de European Enduro Series, de 4X Pro Tour en media evenementen zoals Red Bull Wide Open. Daarnaast zijn ze te vinden op de belangrijkste bikefestivals en de kampioenschappen.

De overstap van Rose naar Radon komt toch als een verrassing.
Wichman: 'Het waren 2 fantastische jaren waarin we heel wat bereikt hebben. Geweldige prestaties en veel media aandacht. Maar de meningen over de toekomst van het team liepen uiteen. Vandaar dat we hebben gekozen voor een nieuwe uitdaging. We hebben veel geleerd en we willen Rose dan ook bedanken voor de prettige samenwerking, maar zoals gezegd het is tijd voor een nieuwe uitdaging!"

Het Radon Flow Team dressed by Thirty7even wordt ondersteund door:
Magura the passion people, Thirty7even kleding, BBB all about sports, SRAM, Truvativ, SR Suntour, F'iz'ik, Carbocage, DT Swiss, Continental, ixs, RSP & Phidra

The team is te volgen op www.facebook.com/flowmountainbiketeam

foto credits: Irmo Keizer, Rick Schuber & Radon

Review Camelbak Volt

De Camelbak Volt.
10 Liter opslagcapaciteit met een 3 liter waterreservoir.
Dankzijhet speciale Lumbar waterreservoir ideaal voor
voor dagtochten in Alpen of Ardennen.
 

Het merk Camelbak heeft eigenlijk geen introductie meer nodig. Sinds 1988
werken ze aan de weg met de bekende "waterzak geplaatst in een rugzak".

Nu zijn we heel wat jaren verder en is er de Camelbak Volt. Een rugzak met
een Lumbar waterreservoir. Lumbar betekend niets anders dan "onderrug".
De rugzak bevat een 3 liter waterreservoir, heeft een opslagcapaciteit van
10 liter en een heleboel zakjes voor spulletjes op te slaan.

Bij het uitpakken valt me op hoe licht de rugzak is. De digitale keukenweegschaal
tikt voor de rugzak inclusief waterreservoir 730 gram aan. Het materiaal voelt ook
heel erg dun en fragiel aan. Alsof je het met hand zo in stukken kunt scheuren.
Maar ik geef Camelbak het voordeel van de twijfel. Mijn oude is immers ook
alweer 10 jaar oud.

het tweede wat opvalt is het aantal opbergvakjes. In het hoofdvak zit een sleutelvakje,
een ander zakje voor bijvoorbeeld je beurs en multitool of een fietspomp.
Daar tegenaan zit nog een groter vak voor spulletjes. Aan de achterkant zit een vak
voor bijvoorbeeld je eten. Ook hier zitten weer 2 zakjes voor spulletjes in op te bergen.
In de heupband zitten aan beide kanten ook een zakje voor bijvoorbeeld je camera
of telefoon. Dan is er nog de uitschuifbare middenzak om je jasje of armstukken in te doen.

En laten we ook niet de helmstraps vergeten. Bij een lange klim of wandeling is het
mogelijk om de helm aan de straps maken en zo aan de rugzak te bevestigen.
Ideaal als je bijvoorbeeld een dorpje gaat bezoeken tijdens een fietstocht.

Het draagcomfort is wel even wennen. Het is zoals gezegd lichtgewicht materiaal
dus allemaal net even wat dunner. Zoals ook de schouderbanden.
Het voelt dunner maar is net zo comfortabel als de dikkere schouderbanden.
Tijdens het biken zit de lichte rugzak niet in de weg en blijft heel netjes op zijn plaats zitten.
De brede heupriem werkt daar zeker aan mee. Ook tijdens steile afdalingen in de
Ardennen blijft alles goed op zijn plaats en door zijn Lumbar waterzak heeft de Camelbak
niet de neiging om in je nek te hangen.

De Lumbar zak is voor mij een nieuw iets. Voor zover ik weet is een waterzak een lange
cilinder die rechtopstaand in een rugzak gestopt wordt. De Lumbar is een waterzak die
onderin de Camelbak gestopt wordt. Ik vraag me af of er ook daadwerkelijk 3 liter water
in past maar de maatcilinder geeft de uitslag. Met gemak 3 liter. Ik stop de waterzak in
de rugzak. Klik het slangetje eraan en ben op weg. Alles zit op zijn plaats en het voordeel
van dit alles is. De spullen in de vakjes hoeven er niet uit om de waterzak erin te krijgen.
Alles heeft zijn eigen plaats. Dit heb ik met een volle rugzak toch vaak anders meegemaakt.

De rugzak is gemaakt voor lange dagtochten in de Alpen of Ardennen.
Tijdens mijn laatste tocht had ik een extra windjack mee. Maar het was onderweg zo warm
dat mijn fietsjack ook in de rugzak moest. Daar was ruimte genoeg voor. In de hoofdvakken
zaten een grote fietspomp, allerlei gereedschap en eten. En nog had ik plaats over in de
zakjes aan de zijkant.

Mijn eindconclusie is dat dit weer een fijn product van Camelbak is
welke zich tijdens technische tochten van zijn beste kant laat zien.

De Camelbak Volt is te verkrijgen in de kleuren rood of zwart.
De adviesprijs bedraagd € 120,-

Deze Camelbak is aangeboden door www.gustavsport.nl

http://www.gustavsport.nl/camelbak-volt-13-lr-lumbar-pirate-black-graphite-cb20004-010


Tekst: Patrick Maas

Stem nu op jouw favoriete mountainbiker en
maak kans op mooie MTB Goodies

Jij kiest dit jaar mee met de beste mountainbikers van 2013. Als je nu je stem uitbrengt, maak je bovendien kans op leuke MTB Goodies! Je hoeft alleen maar te stemmen. Stemmen dus!

Samen met de Stichting Mountainbike Platform organiseert Mountainbike.nl dit jaar deze award. In deze Stichting zitten onder andere de eerste Olympisch Kampioen Mountainbike ooit Bart Brentjens, Leo van Zeeland, voormalig KNWU bondscoach en momenteel coach van het Giant Pro XC Team en ex-internationaal mountainbiker Jan Weevers.
Meer info over de awards en grote foto's van de prijzen die jij met je stem kan winnen... onder de poll.
 

--- Bedankt voor je stem! Stemmen is niet meer mogelijk. Zondag worden de winnende renners bekend gemaakt. ---


Meer over de MTB Awards, genomineerden & prijzen

Sinds 2007 worden aan het einde van het mountainbike seizoen de beste Nederlandse mountainbikers geëerd met de uitreiking van de Mountainbike Awards. Een initiatief dat destijds in het leven is geroepen door de ‘Club van 5’, een reflectiegroep die zich sterk maakt voor de ontwikkeling van het mountainbiken in Nederland.

Het initiatief van de ‘Club van 5’ wordt vanaf dit jaar geadopteerd én overgenomen door de in 2013 opgerichte ‘Stichting Mountainbike Platform’. Deze stichting is voortgekomen uit de ‘Club van 5’ en heeft als doelstelling het behartigen van de belangen van de Nederlandse mountainbikesport. Stichting Mountainbike Platform organiseert vanaf 2013 jaarlijks de verkiezing van de Mountainbike Awards.

In deze Stichting zitten onder andere de eerste Olympisch Kampioen Mountainbike ooit Bart Brentjens, Leo van Zeeland, voormalig KNWU bondscoach en momenteel coach van het Giant Pro XC Team en ex-internationaal mountainbiker Jan Weevers.

Hoe werkt deze poll

Op deze site kan gestemd worden op de beste mountainbikers van 2013. Er kan gekozen worden uit drie genomineerden per categorie. Er zijn vijf categorieën: Talent Dames (16-22 jaar oud), Talent Heren (16-22 jaar oud), Elite Dames, Elite Heren en Gravity (Downhill, Freeride, Enduro, Four-cross, Trial). Degenen die de poll invullen maken kans op mooie prijzen. Naast de uitkomst van deze poll is er een jury die mede bepaald wie de winnaars worden. Op zondag 1 december worden de Mountainbike Awards 2013 uitgereikt aan de winnaars.

(c) Foto’s renners zijn gemaakt door: Irmo Keizer, Enduro-MTB.com, Armin M. Kuestenbrueck, Charles Robertson, MPL Specialized MTB Team, Trialpix.nl, Marius Maasewerd. Noot: niet alle fotografen zijn bekend.

Deze prijzen worden verloot (foto's onderaan de pagina!)

Fi'zi:k Thar 29" MTB
Vaude Hyper air 14 + 3
Maxxis 29” bandenset
Muc Off Bike Care Essentials Kit
Lezyne Dirt Floor Drive
Tacx bidonhouder
SRAM X9 10-speed trigger shifters & derailleur
Schwalbe 29” bandenset
Thule ProRide 951 dakdrager
Endura Baggy
Boeshield T-9 vloeibaar, een spray en een mini
Supacaz Glow in the Dark Grizips MTB handvatten
BBB Adapt sportbril
Bontrager Specter XR MTB helm
Joe's Super Sealant
Cube AMS 11 Teamline Backpack

Genomineerden en hun belangrijkste uitslagen

WB: Wereldbeker Beker
WK: Wereld Kampioenschap
EK: Europese Kampioenschap
NK: Nederlands Kampioenschap
U23/Elite: Elite renner, jonger dan 23 jaar

Elite Dames

Marianne Vos, Rabobank/ Liv Giant Team, 26 jaar
11e WB Albstadt
23e WB Vallnord
48e UCI  Ranking
1e Cyprus Afxentia  (SHC stage race)

Anne Terpstra, Superior Brentjens MTB Racing Team, 22 jaar (U23/Elite)
5e WB Val di Sole, U23
9e WB Nove Mesto, U23
9e WB Albstadt, U23
8e EK, U23
17e WK, U23
43e UCI Ranking, U23
1e NK, Elite

Laura Turpijn, SBJ Bike Team, 35 jaar
60e WB Alstadt
88e UCI Ranking
3e Cape Epic (SHC stage race)
5e NK

Elite Heren

Michiel van der Heijden, Giant Pro XC Team, 21 jaar (U23/Elite)
3e  WK, U23
4e EK, U23
3e Eindstand WB, U23
29e UCI Ranking, Elite
1e NK, Elite

Rudi van Houts, Multivan Merida Biking Team, 29 jaar
9e WB Val di Sole
13e WB Albstadt
12e EK
14e UCI Ranking
2e NK
4e Cape Epic

Henk Jaap Moorlag, Giant Pro XC Team, 23 jaar
14e WB Albstadt
15e WB Nove Mesto
45e UCI Ranking
5e NK

Talent dames 16-22 jaar

Annemarie Worst, Giant Dealerteam,18 jaar (junior Vrouw)
7e WB Val di Sole
11e WB Albstadt
8e EK
20e WK
20e UCI Junior Women Ranking
2e NK
1e Topcompetitie eindstand

Marlo Koevoet, MPL Specialized Team, 17 jaar (junior Vrouw)
11e WB Hafjell
11e WB Val di Sole
23e UCI Junior Women Ranking
1e NK
5e Topcompetitie eindstand

Annefleur Kalvenhaar, Giant Dealerteam, 19 jaar (U23/Elite)
13e WB Nove Mesto, U23
21ste WB Albstadt, U23
110e UCI Ranking, Elite
2e NK, Elite
1e Topcompetitie eindstand, Elite

Talent heren 16-22 jaar

Milan Vader, Team TROI MTB, 17 jaar (Junior Man)
15e WB Val di Sole
9e EK
41e UCI Junioren Ranking
1e NK
9e Topcompetitie eindstand

Kjell van den Boogert, Cube-Nutswerk Team, 18 jaar (Junior Man)
9e WB Albstadt
13e WK
46e UCI Junioren Ranking
4e NK
2e Topcompetitie eindstand

Jesper Slik, Giant Dealerteam,19 jaar (U23/Elite)
421e UCI Ranking
1e NK, U23
13e Topcompetitie eindstand, Elite

Gravity

Anneke Beerten, Specialized Racing Team, 31 jaar (Four-cross, Enduro)
4e WK Four-cross
4X Pro Tour: 4e Leogang, 5e Fort William
6e UCI Four-cross Ranking
Enduro World Series: 3e Val Allos, 3e Winter Park, 4e Whistler

Joost Wichman, Rose Vaujany Gravity MTB Team, 35 jaar (Four-cross)
1e WK Four-cross
4X Pro Tour: 3e Jablonec nad Nisou
4e UCI Four-cross Ranking

Rick Koekoek, Ricco Bikes/Rose, 27 jaar (Trial, 20 inch)
3e WB Trial Eindstand
12e WK Trial
3e EK Trial
3e UCI Trial Ranking

Onderstaande prijzen worden onder de stemmers verloot

Klik op de foto voor de vergroting.

Roc d'Azur 2013

Traditiegetrouw is er al jaren een wisselende delegatie van de mountainbike.nl crew present op dit massale evenement aan de Zuid-Franse kust. Traditiegetrouw ook wordt er meer gedaan dan alleen foto’s schieten en mooie verhalen schrijven, er wordt zowaar gereden!

Vrijdag 11 okt 2013: Roc Marathon
Dit jaar was het de beurt aan administrators Bommie en shiverer om de krachten te meten en de parcoursen te analyseren op de marathon. Met dit jaar 84,7 echte kilometers en zowaar ook eens 2700 waargemaakte hoogtemeters gaat deze editie de boeken in als één van de zwaardere, misschien wel de zwaarste sinds tijden. Of het de inmenging is van de nieuwe organisator ASO of dat de trailbuilders dit jaar gewoon meer inspiratie hadden, we weten het niet, maar het resultaat werd breeduit gelauwerd.

Ook traditie bij een groot evenement zijn de periodiek terugkerende opstoppingen. Onvermijdelijke vernauwingen of dubieuze keuzes; hoe het ook zij, van volle bak in de pedalen het ene moment, is het gezapig stilstaan het volgende moment.

Nadat het vlakke delta-land van de base nature te Frejus ingeruild is voor de periferie van de bossen van de Maures, wordt het veld meteen doodgeslagen op de eerste klim, die steevast langer is dan men denkt, terwijl het toch vaak dezelfde trails zijn. Bovenaan maak je je op voor het eerste technische staaltje van deze ronde; de afdaling naar de Fournel. In processie naar beneden wandelend, of acrobatisch ertussendoor laverend; iedereen komt uiteindelijk beneden. Te voet, te rijwiel of te brancard. Fransen slaan hun technische skills veel hoger aan dan eigenlijk goed voor ze is, en dat levert doorgaans hilarische taferelen op.  

Na de verzorging in het Fournel-gebied maken we ons op voor de tweede beklimming. Deze klim loopt net als de vorige nog gelijk op met de andere parcoursen, maar op ca. 3/4 van de uiteindelijke hoogte gaat de marathon nog even een stapje verder omhoog, en daar scheiden de schapen zich van de berggeiten; voor de marathon zijn een paar klims gereserveerd die zich mogen scharen in het rijtje „rondom 30%“, en daar verliezen veel rijders het toch van de zwaartekracht.

Eenmaal boven wordt er afgedaald richting Roquebrune. Hier worden de eerste nieuwe kilometers aangedaan, een fijne klim met een dito afdaling. Roquebrune wordt minder aangedaan dan andere jaren, en ook het trappetje dat de poort vormde voor dit dorpje wordt overgeslagen.

Na Roquebrune volgt het bekende technische stuk, met technische klimmetjes, bochtenwerk, afdaaluitdagingkjes en nog veel meer fijns voor de liefhebber! Waar mountainbikers de GR’s in Frankrijk aandoen is het sowieso vaak al interessant, maar dit is toch wel een juweeltje in de marathon! Verderop wederom een technisch fijnzinnig stukje, zowaar bijna vlakke singletrack die zomaar in Nederland zou kunnen liggen! Alleen de ruigte van de ondergrond en de omgeving verraden dat we hier toch echt nog onze meters wegtrappen in het Zuid-fransche wonderland.

Regelmatige roc-marathon gangers herkennen de volgende mijlpaal. Even in de handen spuwen, en buffelen op de gestage klim van rond de 7 procent die eeuwig door lijkt te gaan, naar het dak van de marathon: De col de Valdingarde. Midden- of grotebladwerk; hier kun je snelheid maken, of beter gezegd, MOET je snelheid houden!

De Valdingarde ligt doorgaans ongeveer halverwege of net voorbij de helft van de rit. Erna kom je al snel weer samen met andere parcoursen, die gelukkig dit jaar door een slimmere planning wat minder „in de weg reden“. Ook in dit deel hebben de parcoursbouwers nieuwe trails toegevoegd aan de marathon, en dat is opzienbarend. De laatste jaren werd vooral in dit deel weinig gewijzigd, en er mag echt een pluim naar de organisatie voor de in mijn optiek vele vernieuwingen.

Van het strand was dit jaar weinig over. Dat was echter niet te wijten aan de parcoursbouwers, maar temeer aan de ongunstige stand van aarde, zon en maan. Anders gezegd; de vloed viel een beetje ongunstig, en een doorwading was amper te voorkomen.

2300 rijders stonden er (naar verluid) aan de start, aan de finish waren er nog 1800-en-een-beetje over. Met een 823e plaats reed uw reporter naar een veel minder resultaat dan vorig jaar, maar desalniettemin tevreden en voldaan.

Roc d’Azur
XC’ers als wij zijn, moest ook deze wedstrijd over 56 km op zondag nog even meegepakt worden. Met het absurde deelnamegetal van 5300 een wedstrijd waar werkelijk alle gradaties aan medoen!

Ook hier veel nieuwigheden aan het parcours, en eigenlijk overal ten goede. Hier ook veel meer duits-achtig brede paden, maar dat mag ook wel met zoveel deelnemers. Niettemin nog voldoende technische uitdaging, en ja, ook nog zat singletrack om zich ruimschoots te onderscheiden van de duitse schotter-racebanen.

Is dat alles?
Nee. Het evenement omvat nog veel meer; een kort overzicht:

Enduro: Rijders moeten zelf alles afleggen, maar alleen de afdalingen zijn getimed, hier en daar vergezeld van een korte klim.

Roc Noir en Roc Rouge, 2 tourtochten van respectievelijk 48 en 20 km, met een flinke dosis technische uitdaging.

Wedstrijden voor alle licentieklassen, van nieuwelingen, via junioren tot dames en nog veel meer.

De Roc Tandems, voor omstanders toch altijd een speciaal gezicht hoe deze long vehicles even zo makkelijk de afdalingen in duiken!

Verder een Roc Down, een roc kids en sinds vorig jaar zelfs een Tri-Roc, een offroad triathlon variant! En dan vergeten we vast gemakshalve nog wel wat evenementen.

Voor meer informatie kun je altijd even rondneuzen op de site van de Roc: www.rocazur.com en voor vragen kun je je altijd wenden tot de doorgewinterde cracks op ons forum, bijvoorbeeld in het reeds bestaande topic van 2013: Mountainbike.nl-forum-roc-topic .

Leuk?
Je vraagt je af; moet ik er ook heen? Nou, moeten.. Maar het is altijd een gezellige bedoening, ondanks dat er meer mensen aan dit evenement meedoen dan dat er in nederland individuele wedstrijdrijders zijn.. Er is altijd wel ergens een bekende, of het nu een collega van Velozine is, of een aanmoediging door een oud-Nederlands Kampioen Gijs D. Of een verbaasde blik van Ariëlle Boek (386e in de marathon), die toch echt meende dat o-zo herkenbare shirt te kerkennen. Ja, Ariëlle, we herkenden jou ook ;)

Moet dat zo ver weg zijn?
Goed dat je het vraagt! Nee, dat hoeft zeker niet! In juni 2013 hebben we al kennis gemaakt met de Roc Des Alpes (20 km van de Mont Blanc), en voor 2014 is er zelfs een Roc des Ardennes aangekondigd! Ook zal er een Roc nabij Parijs komen. Met name de "Des Alpes" is een juweel, gelegen op de vlanken van de Col des Aravis. Voor mensen die een technische en conditionele uitdaging zoeken is dit zeker de reis waard, en toch al snel 300 km minder ver dan de zuidfranse evenknie. Wat de andere Roc's gaan brengen zal zich gaan uitwijzen in 2014.

Cube Stereo

Voor ons recente enduro uitstapje naar Oostenrijk was Cube zo vriendelijk ons een Stereo ter beschikking te stellen. Een 2014 model was helaas niet voorhanden, maar niet getreurd; het race-ready 2013 exemplaar dat ik meekreeg was ook niet te versmaden en op de belangrijkste punten vergelijkbaar met de nieuwe modellen. Daarnaast is een ingereden fiets wel zo prettig als je het ene moment nog op je eigen stoep staat en het volgende moment in de bergen van start moet!

De Stereo is een knap stukje werk, 160mm veerweg, carbon frame, swinglink en achtervork, Reverb verstelbare zadelpen en alle andere benodigde toeters en bellen. Het eerste dat me opviel was het riant brede stuur, ik dacht dat ik zelf al met brede sturen reed maar dit was nog wel even wat meer. Even had ik de neiging snel het een en ander om te gaan wisselen voor meer vertrouwde onderdelen maar ik wist me te beheersen. Dit kon nog wel eens van pas komen...

De steile, met stenen bezaaide trails van Ischgl waren een mooi testterrein voor deze fiets en het was nog nat en glad ook. Hier kon ik dus goed profiteren van de Schwalbe Hans Dampf achter en de Magic Mary als voorband. Grip, grip en nog eens grip, gewoon perfect dus. In de praktijk had ik weinig moeite met het brede stuur of het (voor mijn doen) grote frame. Ik was namelijk met een 20” op stap en meestal kies ik een maatje kleiner. Qua lengte was de fiets prima voor me en ik had weinig moeite om hem door krappe bochtjes te sturen. Ook de stabiliteit op snelheid was prima. Daar waar ik de remmen los durfde te gooien was het niet de fiets die beperkingen oplegde. Wat verder opviel was dat de fiets erg stil was, geen kraakjes, geen rammeltjes.

Tijdens een ‘portage’ oftwel een stuk trail dat te steil was om te fietsen en waar dus gelopen moest worden viel ook het gewicht van de fiets op of beter gezegd het gebrek daaraan. In deze uitvoering weegt de fiets tussen de 12 en de 13 kg en dat is zomaar een kilo of twee lichter dan mijn eigen fiets en dat is een merkbaar verschil als je de fiets op rug moet nemen om boven te komen. Ook in het terrein voegde dit toe aan de bestuurbaarheid, ik kon de fiets makkelijk plaatsen. Klimmen ging vrij beroerd maar dat lag niet zozeer aan de fiets maar meer aan gebrek aan conditie bij de berijder en de schok van opeens 2500m boven NAP vertoeven. Wat wel hielp tijdens lange(re) klimmen op schotterpaden waren de CTD instellingen van vork en shock en de verstelbaarheid van de vork. De TALAS vork heeft tegenwoordig twee stappen en dat was in dit geval 160 of 110mm veerweg. Dit leverde bergopwaarts een vriendelijker geometrie op.

Tja, CTD (climb/trail/descend) en TALAS, ik ben er persoonlijk nooit een echte fan van geweest. Naar mij mening functioneert een ‘kale’ Float beter en qua demper instellingen heb ik liever een compressie verstelling die ik zelf in kan stellen in plaats van drie voorgekookte settings. Nou moet ik het natuurlijk niet gaan overdrijven want heel veel tijd had ik niet om met de vering te experimenteren en na een korte sessie van af- en bijstellen functioneerde het prima. Met wat meer tijd en aandacht hiervoor is er ongetwijfeld nog wat meer uit te halen.

Als ik nu schrijf ‘size matters’ wek ik waarschijnlijk de verwachting dat ik het over de wielmaat ga hebben. Deze Stereo rolde namelijk op 27.5 inch wielen en dat rolde goed. Gek genoeg vind ik het erg lastig om hier de vinger op te leggen. Ja, de fiets ging makkelijk over flinke obstakels heen maar of dit nou merkbaar beter ging dan met 26 inch wielen? Moeilijk te zeggen, het viel me wel op dat ik in het deelnemers veld van de Overmountain Challenge minder 27,5-ers zag dan ik verwacht had. Hoe dan ook, last van de wielmaat had ik in ieder geval niet en ik heb wel degelijk het idee dat de voordelen van de grotere wielen duidelijker waren geweest als ik ‘back to back’ vergelijkingsmateriaal bij de hand had gehad.

De maat waar ik wel een beetje last van had was de hoogte van het frame. Deze fiets is beschikbaar in een beperkt aantal maten en dat betekend in mijn geval de keuze tussen 18 en 20 inch. De fiets is zelf iets meer dan 20 inch (508mm), volgende de opgave van Cube 515mm en in de praktijk nog iets meer omdat de zadelpenklem van Syntace ook nog wat hoogte toevoegt. Dit betekende dat waar ik verwacht had dat de fiets net zou passen hij eigenlijk iets te hoog was. Met de verstelbare zadelpen op maximale hoogte zat ik eigenlijk net niet goed om lekker rond te kunnen trappen en met de pen maximaal laag vond ik de fiets op extreem steile stukken ook te hoog. Op zich geen probleem want waarschijnlijk kan ik op een maat kleiner ook wel uit de voeten maar toch vraag ik me af waarom het frame überhaupt zo hoog moet zijn, een lang(er) en laag lijkt mij voor deze tak van sport eigenlijk altijd beter.

Natuurlijk kun je met minder veerweg lekker fietsen en een hoop lol hebben, ook in de bergen dus wat doet zo’n fiets nou eigenlijk voor je? Nou, hij maakt het allemaal een stuk makkelijker en dat geeft je de mogelijkheid om het juist weer wat moeilijker te maken. Je hebt meer reserve in alle opzichten, je hebt het vertrouwen om obstakels van een maatje meer aan te pakken, meer gas te geven en nog meer lol te hebben zonder dat je keihard afgestraft wordt als je een keer een foutje maakt. Een topfiets om de bergen mee te verkennen dus en als je de skills hebt om hard te gaan een uitstekende partner voor een enduro race.

Foto's: Allard Tollenaar en Sjors Henselmans.

Pagina's