Afkorting: 
EN

Enduro Challenge Wolder

Enduro zit in de lift. Het is Booming.
De nieuwste tendens van het mountainbiken doet ook in Nederland langzaam zijn intrede. Fabrikanten spelen hier al redelijk op in met hun 29'er fully's met lange veerweg en mountainbikeclubs organiseren ook steeds vaker Endurotochten en wedstrijden. Zo ook de Zuid-Limburgse mountainbikeclub Trailz043.nl die op zaterdag 29 juni 2013 voor de eerste keer een een Endurowedstrijd organiseerd.

De tocht start in het plaatsje Wolder nabij Maastricht. De organisatie mag voor deze wedstrijd gebruik maken van het startpunt van de wielertocht "De ronde van Wolder". Voordat we van start gaan volgt een uitgebreide briefing door Endurorijder Michel Romen. De wedstrijd bevat een vijftal specials waar de tijd van geklokt wordt.

De eerste special start in het centrum van Wolder. Bovenop een stapel pallets nemen we plaats om via de pallets een gladde leistenen trap in te rollen en vrijwel direct hierna een houten kombocht in te draaien. De regen van afgelopen nachten maakt het er niet makkelijker op en de pumptrack die nu volgt mist zijn flow door de klevende leemgrond. Lekker laten rollen is er even niet bij. Hard werken dus, maar wel met een grote grijns op het gezicht. Want de kop is eraf.

Wat nu volg is een verbindingsroute naar de volgende special Dit zijn de betere specials. Startpunten met daarachter een flink steile afdalingen waar je als het ware invalt. Haarspeldbochten, bochten met veel flow en specials waar je je helemaal kunt laten gaan Het is een heerlijke tocht en de verbindingsroutes zijn ook niet storend. De modder maakt het klimmen wel wat zwaarder maar de sfeer zit er bij iedereen goed in. Lekker open, sociaal en aanmoedigend.

De laatste special is ook meteen de zwaarste van de tocht. Een loei van een afdaling van een meter of 6 á 7 hoog met een hellingspercentage waar je u tegen zegt. Er is maar 1 manier om zoiets aan te pakken, vingers om de handvatten en laten rollen! Gelukkig is er genoeg uitrolmogelijkheid maar het kan altijd gebeuren dat je de bocht net niet haalt. Na de afdaling knal een zwaar verregende pumptrack in over een oude motorcrossbaan. Door de losse zand en flinke modderplassen is het hard werken om daarna met het hart in de keel de finisch te passeren. Afzien, maar op de goede manier.

Na de specials biken we terug naar Wolder om de bikes hun welverdiende wasbeurt te geven. Het evenement heeft een goede primeur met een opkomst van 44 deelnemers.

Volgend jaar zijn we weer van de partij.

 

De startheuvel:

Opperste concentratie:

Snelheid vereist:

Foto's met dank aan Guus Bouwmans 2013.

 

Singletrack Sunday Spaarnwoude

Met mijn ogen half dicht kon ik even de illusie koesteren op een heuse berg te staan. Niet alleen door het zonnetje op m’n bol en de harde wind maar ook door de me omringende fietsen die zich grotendeels bevonden in de All Mountain categorie. Het was dikke banden en veel veerweg op het parcours van  Spaarnwoude tijdens de eerste Singletrack Sunday, een enduro evenement op vaderlandse bodem.

Enduro is het nieuwe zwart, de hot-topic, de grootste rage/trend in het mondiale mountainbiken van het moment. Naast dat het in wezen ‘gewoon’ om, eh, mountainbiken gaat (omhoog en naar beneden) is het ook een wedstrijdsport met als bijzonderheid dat alleen de afdalingen getimed worden (waar dan stiekem ook wel eens een stukje klimmen in zit). De Nederlandse omstandigheden zijn hiervoor niet ideaal, we hebben nu eenmaal chronisch gebrek aan hoogteverschillen maar met een beetje inventiviteit is er best wat te organiseren en dat durfden ze in Spaarnwoude wel aan.

Met een kleine 20 deelnemers,  5 specials, een paar lintjes en heel veel werk van de trailbuilders (die het parcours enorm verbeterd te hebben de afgelopen maanden) was het een prachtige dag. Door slim gebruik te maken van de mogelijkheden van het parcours. Af en toe een klim te gebruiken als afdaling waren de locals iets minder in het voordeel en was er voldoende variatie. Tussen de specials door was er genoeg tijd om elkaars fietsen te bewonderen, sterke verhalen uit te wisselen en gewoon slap te ouwehoeren. De sfeer was dan ook uitstekend maar stiekem werd er ook best hard gereden. Voor mij was het lang geleden dat ik een wedstrijd reed en het viel me weer eens op hoe moeilijk het is om hard af te rijden als de tijd loopt. Als je te snel wilt zijn ben je het niet en op een korte afdaling is het lastig om in de juiste flow te komen. Wat dan wel opvalt is hoe leuk Spaarnwoude is geworden. Veel korte bochtjes met lastig stuurwerk krap tussen de bomen door, tranentrekkend steile klimmetjes en als smaakmaker her en der nog wat obstakels ook, hulde.

Hulde ook voor de strakke organisatie van dit evenement. Ondanks dat het nog in de kinderschoenen staat ging alles volgens planning, werden de tijden netjes geregistreerd en was er naast een heuse goodiebag ook een prima afterparty met hotdogs. Voor herhaling vatbaar dus!

Meer info: https://www.facebook.com/pages/Singletrack-Sundays/538187376245336

Trailbuilding op Spaarnwoude: http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=10&t=77252

Foto: Kasia Koppes-Wojtas

Anneke Beerten goud bij Specialized SRAM Enduro Series #1 - Treuchtlingen

Video! Met dank aan Anneke Beerten & Lars Veenstra (vanaf 45 seconden meer actie...)

De eerste race van de Specialized SRAM Enduro Series 2013 vond dit weekend plaats in Treuchtlingen, Duitsland. "Onze" Anneke Beerten toonde dat ze in goede vorm is door te winnen met een mooie marge.

Door Anneke Beerten; "Dit weekend voelde alsof ik helemaal opnieuw moest beginnen. Ik ben vrij nieuw met Enduro en dit weekend was mijn eerste echte test. Meer dan 50 vrouwen hadden zich voor de race aangemeld en in totaal waren er 450 rijders!"

"De baan was 28km lang en had 6 getimede etappes. Op zaterdag begon ik opgewonden met het bekijken en rijden van het parcours. Ik wist niet echt wat te verwachten van de afdalingen, maar al snel bleek dat de Duitse parcoursen geen grap waren en de etappes waren tamelijk steile, glibberige, rotsige downhill trails. Geen gemakkelijk parcours om te rijden! Maar de verscheidenheid van de in totaal 6 etappes was perfect, een aantal technische etappes, een aantal leuke en vloeiende etappes en een met veel trappen ... het was er allemaal.

Het is alweer 6 jaar geleden dat ik een goede Downhill etappe reed en ik voelde me een beetje uit mijn comfort zone in het begin. Vanwege de meer technische etappes heb ik besloten om op mijn Enduro 26" Specialized te fietsen."

"De wedstrijd begon vroeg op zondagochtend en ik voelde me behoorlijk gespannen (ja, ik word nog steeds nerveus voor elke wedstrijd :) Het berijden van de getimede etappes ging goed en ik had veel plezier bij het rijden met alle andere meisjes. De concurrentie was erg taai en tijden waren zeer dicht op elkaar, maar ik was vastbesloten om mijn naam te zien in de top van de uitslagenlijst! Yeahh, eerste Enduro overwinning van het seizoen!"

Ik weet dat er nog veel te verbeteren is voor mij, maar ik kon geen betere start van het seizoen wensen! Op naar het Gardameer in Italië voor de 2e ronde van de Specialized - Sram Enduro series.

Zie jullie allemaal bij de wedstrijden ...... blijf rijden.

Happy Bike Days 2013

Na eerdere testdagen in Zandvoort en op de Nedereindse Berg in Nieuwegein was het vorig weekend weer de beurt aan de Happy Bike Days. Dit evenement wordt jaarlijks georganiseerd door 02 Bikers en beleefde dit jaar alweer zijn 16e editie in Houffalize. De bike list beloofde weer de nodige mooie bikes, dus door de zeer matige weersvoorspellingen lieten wij ons niet afschrikken.

De Happy Bike Days kenmerkt zich als een breed georiënteerd testevenement. Naast de meer mainstream merken als Specialized en Trek waren hier ook merken als Yeti, GT, Open en Sobre aanwezig. Met name Yeti en GT hadden een flinke stand opgebouwd waar een aantal exclusieve fietsen waren te testen. Het Nederlandse Foohstuff stond er met een mooie stand waar een flinke collectie kleding van Endura was uitgestald, vergezeld van de nieuwe bikes van Pyga en de gloednieuwe Turner Czar. Die laatste was net de dag ervoor uit de USA aangekomen en hing er helaas alleen om te bewonderen, hoewel dat uiteraard ook geen straf was.
 

Er waren een aantal mooie testrondjes uitgezet om in vrij korte tijd een zo goed mogelijke indruk te krijgen van de fiets. Via een asfalt klim reed je het dorp uit om een stuk hoger de off road trails op te duiken met een aantal flink steile klimmetjes en korte afdalingen. Eenmaal boven kon je kiezen uit vier verschillende afdalingen waarvan er twee technisch een stuk uitdagender waren dan de andere twee en daarnaast kon je ook via de 4x baan naar beneden. Voor de downhill en enduro bikes was er nog een ander technisch parcours uitgezet waarvoor je door een shuttle busje naar de top gebracht kon worden. Hoewel je uiteraard niet altijd op alle fietsen kon rijden waarop je dat graag had gewild was het evenement nooit te druk, maar bleef het bij een gezellige drukte.

Voor de aankleding was er nog een tapwagen van La Chouffe waar je terecht kon voor een lekker biertje tussen het testen door. Wat wij echter wel hebben gemist is catering in de vorm van een koffiebarretje of een eettentje. Je moest nu telkens in het dorp zelf terecht, wat mogelijk een bewuste keuze is geweest.

Al met al is het zeker de moeite waard om een volgende editie van dit evenement te bezoeken. Wij waren er twee dagen, wat wel wat lang is. Uiteraard vermaak je jezelf goed maar de volgende keer combineren wij één dag van het evenement met een eigen bikeweekend.

Pyga OneTen29
Als eerste nemen we bij de stand van Fooh Stuff de Pyga OneTen29 mee. Een 29er trailbike van het nieuwe merk Pyga, dat is opgericht door Patrick Morewood en Mark Hopkins. Dit testframe is opgebouwd met een, Monarch RT3 shock, een DT Swiss XMM vork en een Shimano XT groep. Het testmodel dat ik had was raw en ziet er bijzonder fraai uit, maar de OnTen29 wordt echter alleen in Acid Green geproduceerd. Ook zeker geen lelijke kleur, maar die zal vanwege zijn uitgesproken uiterlijk waarschijnlijk bij minder mensen in de smaak vallen.
 

Nadat het zadel en de suspension goed is afgesteld gaan we op weg. Omdat we nog niet goed hebben gekeken naar de trails volgen we de verkeerde bordjes. We rijden een behoorlijke steile asfaltklim omhoog en ondertussen vraag ik me af waar die off road paden nou blijven. Er komt ons een busje tegemoet gereden en de bestuurder laat ons vriendelijk weten dat we de wegroute volgen in plaats van de mountainbiketrail. Net op het moment dat ik verveeld begin te zuchten voegt hij er snel aan toe dat we wel iets verderop de Enduro trail naar beneden kunnen rijden. (Hij bleek de shuttle service te zijn.) Meteen is de glimlach weer terug en voordat de chauffeur zijn verhaal kon afmaken hadden we hem al bedankt en waren we doorgereden. Een paar honderd meter verderop zagen we inderdaad het begin van de Enduro route en doken we de afdaling op. De demper en de vork in de afdaal setting en gaan! En zo denkt de Pyga er ook over. De fiets laat zich goed over de obstakels sturen en de achterbrug voelt bijzonder stijf aan. De drops in de route doorstaat de fiets ook goed. In dit frame zit een Syntace zadelpen gemonteerd maar een dropper post zou ideaal zijn op deze fiets. Onderaan de afdaling willen we de klimcapaciteiten nog eens uitproberen en pakken de off road trail op en klimmen via een behoorlijk steile klim omhoog. Het voorwiel blijft verrassend goed aan de grond en heeft geenszins de neiging om los te komen. Het verbaasd me hoe stabiel het veersysteem blijft en van pedal bob heeft het totaal geen last. Eenmaal boven neem ik de zwarte trail naar beneden wat de meest technische van de normale bike trails is. Beneden rijd ik voldaan terug naar de stand om de fiets in te leveren. Dit frame willen we graag eens aan een langere test onderwerpen.

Sobre Dad
Vervolgens nemen we een Sobre Dad mee. Dit 29er frame is voor 2013 vernieuwd en verkrijgbaar met een zwart of oranje paintjob. De voordriehoek is van Reynolds 520 staal en de achterkant van CroMo 4130. Het frame is uitgerust met een Rock Shox Reba, een Hope remset en een wat rommelige mix van componenten uit de Shimano stal uit de periode ~2005 tot heden. Niet direct een probleem en uiteindelijk gaat het om het frame, maar voor een evenement als dit zou ik een wat strakkere afmontage hebben verwacht. Dit geeft een wat goedkope uitstraling.

Klimmen wil de fiets wel en al snel zijn we boven aan de klim en rijden we de off road trails op. Daar stoor ik me vrij snel aan de veel te smalle banden die zijn gemonteerd, Hutchinson Python 2.10”. Dit zijn voor mij geen banden op een fiets als deze, zeker niet op dit rotsige en grillige terrein. Het klimgedrag is prima en ook in de afdalingen staat de bike voor een XC hardtail goed zijn mannetje. Een fiets die ik zeker nog eens mee zou willen nemen, alleen dan met brede sloffen…


 

Ben je er ook geweest en wil je er over napraten? Deel het op het forum:

http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=101896

TRAILZ 043 Enduro/Toertocht

Datum: 
zaterdag 29 juni 2013
Categorie: 
Discipline: 
Locatie: 
Wolder
Nederland

7.30u/8.30u ontbijt (gratis voor de vóórinschrijvers van de toertocht)
8.00u/10.00u vertrek toertochten 25 en +45km
13.00u start Enduro Challenge (éérste enduro van Nederland!)
14.30u huldiging Sint Pietersberg klimtrofee: Up'servant (tijdrit tijdens toertocht: beklimming Observant)
16.30u huldiging Enduro Challenge
17.00u start avondprogramma met o.a. diverse artiesten

Prijzen inschrijving

- Toertocht 25 of 45km: € 15,-
- Borg t.b.v. tijdmeting klim observant: € 5,-
- Enduro Challenge: € 25,-

Bikefestival 2013, Nedereindseberg

Geen sneeuw, geen vorst, geen storm. Het leek opeens wel lente op de Nedereindse berg waar een uitgebreide testdag was georganiseerd voor zowel racefietsen als mountainbikes. Ik had de berg al regelmatig gespot vanaf de snelweg maar was er nog nooit daadwerkelijk gaan fietsen, bij deze dus. Op de flanken van de berg bleken zich verschillende singletrack afdalingen en klimmetjes te bevinden. Er lagen een paar haarspeldbochtjes en zelfs een korte afdaling met wat obstakels en een rockgarden. Prima testparcours dus, het enige nadeel was eigenlijk dat je steeds weer tegen de berg op moest om er vanaf te kunnen en dat heeft me toch wel wat zweetdruppeltjes gekost.

Dat waren niet de enige kosten want voor deze testdag moest betaald worden. Omdat ik als het ware incognito wilde deelnemen heb ik me gewoon vooraf ingeschreven, 12,50 betaald voor een halve dag en netjes de bevestigende mail  meegenomen. Pedalen, inbussetje en shockpomp had ik deze keer wel bij me gestoken maar nodig zijn ze niet geweest.

Omringd door de wielerbaan was een flink aantal stands opgebouwd door de deelnemende merken. Naast de grote jongens waren er ook een paar kleinere en mede door het mooie weer had het geheel inderdaad de uitstraling van een festival. De organisatie was voor zover ik heb kunnen beoordelen prima. Na het inleveren van een legitimatie bewijs was ik in no-time voorzien van een polsbandje, ponskaart, koek, appel en bon voor een kop koffie. Testen maar.

Nou kun je in een halve dag aardig wat fietsen testen en het is erg verleidelijk om lukraak van alles te gaan berijden. Om enigszins een indruk te krijgen van de gekozen fietsen heb ik mezelf een beetje ingeperkt. Ik heb me georiënteerd op 29er fully’s en dan met name de exemplaren met wat meer veerweg. Ik reed vandaag op Trek, Cube en Canyon, mijn indrukken:

Trek Superfly 100 AL.

Ik wilde eigenlijk op de Rumblefish rijden en deed dat in een later stadium ook maar omdat die niet beschikbaar was op het moment dat ik de Trek stand binnen wandelde kreeg ik zijn XC broertje mee. Ook geen straf want een mooie gelegenheid om deze  familieleden met elkaar te vergelijken. De 100 AL is het “basis” model met een alu frame en voornamelijk SLX componenten en dat functioneert allemaal prima. XC fietsen zijn er voor mij in twee types, de echt race georiënteerde exemplaren die ik over het algemeen niet bijster prettig vind rijden en types waar gewoon mee te fietsen valt. De Superfly viel naar mijn mening in de laatste categorie. Hij wilde makkelijk vooruit en ging enthousiast omhoog maar ook naar beneden kon ik er makkelijk gas mee geven en lol mee hebben. Naar mijn mening gewoon een goede allround mountainbike die met een paar flinke banden zo mee de bergen in kan.

Cube Stereo 29er

De volgende kandidaat was niet alleen een van de ‘dikste’ fietsen op het terrein maar had ook een indrukwekkend lijstje tech-features anno 2013 op zijn palmares: carbon frame, steekassen voor en achter, kabels door het frame, stealth Reverb enzovoort. Van de Reverb werd ik al blij maar van de banden nog veel meer, Hans Dampf. Ik had er al veel goede dingen over gehoord (en over de naam al heel wat grappen gemaakt)en ze voldeden aan de verwachtingen, fijne sloffen. Waar de Bontrager banden van de Superfly op de verharde singetracks nog wel wat steekjes lieten vallen gaven de hansworsten vooral heel veel grip, mag ik hiermee naar de Alpen? Bij de Stereo was de maat even een twijfelgeval. Ik val tussen een M en een L in en pas bij het ene merk beter op een groter en bij een ander op een kleiner exemplaar. In dit geval kreeg ik het kleinere exemplaar mee, een 18” en dat bleek een goede keuze. Ik moest even wennen aan de korte zit en het effect daarvan op de gewichtsverdeling maar al snel voelde ik me goed genoeg thuis om lekker gas te geven. Liefde op het eerste gezicht was het niet maar dit is een indrukwekkende fiets. Hij gaat makkelijk naar boven (voor een fiets met deze veerweg) en dat hij op weg naar beneden overal overeen dendert is eigenlijk een open deur. Dit smaakt naar meer maar dan in ruiger terrein.

 

 

Trek Rumblefish Pro

Weer bij Trek aangekomen klim ik op een Rumblefish, een 20” deze keer. Geen goede keuze, hier pas ik wel op maar om echt lekker te rijden is hij voor mij te groot. Terug naar Trek dus en geruild voor een 19”, dezelfde maat waarin ik ook de Superfly reed. De Superfly en de Rumblefish delen nogal wat genen en dat is duidelijk te merken. Ook de Rumblefish wil best vooruit maar geeft met 120mm veerweg voor en achter net wat meer zekerheid voor het nodige gooi-en smijtwerk. Misschien zelfs teveel want mede dankzij de Bontrager banden, vlieg ik bijna uit de eerste bocht en drift in andere afdalingen ook af en toe de verkeerde kant op. Ook op deze fiets is een Reverb standaard in de afmontage, geen stealth helaas en het exemplaar op de 19” is kapot. Nou doet dat op zich geen afbreuk aan de beleving want ook dit is een prettige fiets maar stiekem had ik er iets meer van verwacht.

 

 

Canyon Nerve AL 29er

De laatste fiets die ik in de vergelijking gooide was een Canyon. Ik was al langere tijd van plan er eentje te testen maar sinds het testcentrum in Heerlen is gesloten was het er nooit van gekomen. Nu wel dus. Ik neem de Nerve mee in maatje M en dat is aan de kleine kant voor mij, niet te klein gelukkig. Door de zitbuishoek kom je verder naar achter te zitten als je het zadel hoger zet. Die positie is niet altijd gunstig voor de trap-en klimeigenschappen maar leverde in de praktijk geen problemen op. Integendeel, ook de Canyon ging gretig naar boven en beneden. Helaas was er geen dropper post gemonteerd maar het frame heeft wel nokjes voor de geleiding van een dropper kabel had en zelfs een opening voor een stealth Reverb. Dat zijn in mijn ogen prettige details. De looks van de Nerve konden mij wat minder bekoren maar dat is een kwestie van smaak. Rijden deed hij prima. Dit model heeft “maar” 110mm veerweg achter maar dat voelde in de praktijk als meer en mede door de kleine(re) maat kon ik er goed mee uit de voeten. Ik heb er zelfs een paar extra klimmetjes uitgeperst om nog wat extra bochtjes te kunnen draaien.

Afsluitend: Ik heb genoten van deze dag. Ik heb niet of nauwelijks op de beschikbaarheid van fietsen hoeven wachten en alle fietsen zijn keurig op mijn gewicht afgesteld. Een must als je een goede indruk wilt krijgen,  zeker van een fully. Goede locatie, mooi opgezet, voldoende keuze en een goede sfeer. Ik had vooraf mijn bedenkingen bij het moeten betalen om te mogen testen en ik ben erg benieuwd hoe anderen daar over denken. Geef je mening dus op het forum:

 http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=101503

Naast dat er fietsen getest konden worden werden er ook demo’s en clinics gegeven. Ik heb me zelf vooral geconcentreerd op het testen maar hoor het graag als er mensen met de clinics mee gedaan hebben, dus heb je deelgenomen? Deel het hier:

http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=101503

Meer focus op Enduro in 2013: Rose Vaujany Team

Het eerste seizoen van Rose Vaujany verliep uitstekend, maar dat is geen reden geweest om rustig achterover te leunen. Het team is dit jaar kleiner geworden in omvang en de focus verschuift enigszins naar Enduro. Bewuste keuzes die de continuïteit van het team moeten waarborgen.

Toch worden de disciplines 4X en downhill niet vergeten. Op het raceprogramma staan - naast de nieuwe Enduro World Series en de Specialized-SRAM Enduro Series - de 4X Pro Tour, de iXS Downhill Cup en de World Cup Downhill. Het team is ook te vinden op de grote bikefestivals, zoals Crankworx, BIKE festival en de IXS Dirtmasters.

Teammanager Joost Wichman ziet in Enduro toekomst. 'Het is de snelst groeiende mountainbike discipline en spreekt de doelgroep van onze sponsors aan. Voor ons is het een prachtige uitdaging die wij graag aangaan. Vorig jaar hebben wij al kennis kunnen maken met Enduro. De Trans-Provence Enduro was een onvergetelijk ervaring en wij hebben het daar niet onverdienstelijk gedaan.'

Het Rose Vaujany Mountainbike team bestaat in 2013 uit: De Engelse Katy Curd, regerend Europees kampioene 4X, de Duitser Petrik Bruckner en de Nederlander Joost Wichman. Wichman: 'Met dit team kunnen wij op alle disciplines uit de voeten en successen boeken. Daarbij verwacht ik veel van Katy bij het 4X en Petrik bij Enduro. Dankzij het trainingsplan van Frank Heijne zijn ze er helemaal klaar voor.'

Het jonge team is nog altijd in ontwikkeling volgens Wichman. 'Er zijn grootse plannen voor 2014. Daar ga ik nog niks over zeggen, maar de gesprekken daarover zijn veelbelovend. Ik loop echter niet graag vooruit op zaken. Eerst dit seizoen presteren en onze sponsors waar voor hun geld geven.'

Naast fietsmerk Rose en het Franse Alpenstadje Vaujany, wordt het team dit jaar ondersteund door Thirty7even, iXS, Fox, Magura, DT Swiss, RaceFace, Continental, Carbocage, SRAM, Fizik, BBB, RSP, Phidra en Sony.

Volg Katy, Joost en Petrik op www.rosevaujany.com. www.facebook.com/rosevaujany of www.twitter.com/rosevaujany
 

[Report]Testdag Kona, Surly en Salsa in Zandvoort.

Het was koud en mistig maar toch was een aantal Kona, Surly en Salsa dealers zo vriendelijk neer te strijken op een Zandvoorste camping en een flink aantal fietsen mee te nemen. Grote wielen, kleine wielen, dikke en dunne banden het was er allemaal. Daarnaast lag niet alleen het circuit maar ook het plaatselijke mtb parcours om de hoek dus rijbewijs inleveren en... fietsen maar.

Een testdag is bijzonder nuttig. Het geeft je niet alleen de gelegenheid om een aantal fietsen van nabij te bekijken (en te betasten) maar je mag er nog op fietsen ook. Je krijgt dus een betere indruk dan vanachter je PC en dat is naast nuttig ook nog gewoon leuk. In dit geval was er een ruime selectie fietsen aanwezig. Fatbikes van Surly en Salsa, een paar fraaie Salsa fully's en vooral heel veel Kona's. Schoenen had ik bij me, pedalen waren ruimschoots aanwezig (wat niet altijd het geval is, bij twijfel even vooraf informeren) en natuurlijk ontbrak ook de rest van het fietskloffie niet. Een inbussetje en shockpomp was ik helaas vergeten maar is wel een aanrader om bij je te hebben zodat je een fiets tijdens je rondje even kunt tweaken als dat nodig is.

 
Ik begon de dag met mijn eerste (tromgeroffel) 650B ervaring. Nou ga ik aan zo'n kort rondje geen verregaande conclusies verbinden maar omdat ik op het moment in mijn eigen stal zowel een 29er als een 26er heb is een beetje vergelijken onvermijdelijk. Wat me in ieder geval opviel: Op het moment dat je wegrijdt voelt het een beetje anders dan 26" maar niet veel. Minder dan bij een 29er in elk geval en in eerste instantie zou ik dus zeggen dat je qua rijgedrag dichter in de buurt zit van een 26 dan van een 29 inch en in de praktijk eigenlijk niet veel van de wielmaat merkt. Dat wil niet zeggen dat de fiets (Kona Explosif 2013) niet lekker reed, integendeel. Die reed als een Kona en dat is positief bedoeld. Goed afgemonteerd, de juiste banden, goede eerste indruk dus.
 
Daarna moest ik helaas een tijdje wachten, er was aardig wat animo en kennelijk was men lekker aan het fietsen (of gewoon verdwaald). De volgende beschikbare fiets was een Kona Hei Hei. Die naam gaat al een tijdje mee maar in dit geval gaat het om een XC georienteerde 29er fully. Lekker ding, vlot ook maar speels en niet te nerveus. Ik zou dit model eerder classificeren als 'gewone' XC of trailbike dan als XC race model en dat is vanuit mijn perspectief positief bedoeld. Dan is de tijd aangebroken om even vreemd te gaan met de Kona Rove, een CX-achtige dropbar gravelroadracer. Eerst even lekker 'bollen' op de weg, dat rijdt goed. Even wennen aan de Sram double tap en dan richting parcours. Dat is andere koek, ik heb aardig wat rondgereden met racefietsen maar heb nul komma nul cyclocross ervaring en dan is een mtb parcours met smalle banden en een dropbar een uitdaging. Wel een leuke, als je maar blijft rollen gaat het eigenlijk prima en de remmen werken (gelukkig) goed. Wat me een beetje tegenviel was de prestatie van de fiets op de gravelpaden rond het parcours. Ik had verwacht daar vlot en comfortabel te kunnen rijden maar vond de fiets toch wel erg hard aanvoelen. Nou waren de hard opgepompte banden daar ongetwijfeld debet aan maar ik had van frame en vork wat meer demping verwacht.
 
Terug naar de vering dan maar en dan flink veel. Ik stond eigenlijk te wachten tot de Kona Satori beschikbaar zou zijn toen mijn oog op de Proces DL viel, die had ik hier niet verwacht! Even een rondje maken dus, dikke fiets, leuk. Reverb, Lyrik two-step, een mooi pakket maar niet geschikt voor dit parcours helaas. Begrijp me niet verkeerd, je komt er zonder problemen mee rond en ook de klimmetjes zijn geen probleem maar een dergelijke fiets schreeuwt gewoon om meer uitdaging en vooral veel meer afdaling. Ik heb geprobeerd het juiste gevoel te krijgen door bovenaan de klim de reverb te droppen, de demper open te gooien en de vork op zijn maximale veerweg te zetten maar helaas. Om echt van deze fiets te genieten is toch wat meer nodig en ik zou deze fiets dolgraag aan de tand voelen in de echte bergen. Kleine scoop: volgens welingelichte bronnen gaat er in 2014 het een ander gebeuren op 650B gebied bij Kona dus houd ook deze fiets in de gaten dan...
 
De zon breekt inmiddels door dus tijd voor Salsa, ik bestijg een Spearfish en maak mijn rondje. Geen goede indruk, teveel druk in de demper en een te grote maat. Hij reed verder prima en voelde erg stabiel maar als een fiets niet goed past wordt het vanzelfsprekend geen liefde. Gelukkig is er ook een Horsethief aanwezig en die blijkt wel de juiste maat te hebben, beter afgesteld te zijn (voor mij dan) en sowieso meer mijn, ehm, ding. Meer veerweg, lekker soepel, gooi en smijt gevoel, helemaal goed. Helaas kon ik er maar kort op rijden maar die wil ik zeker nog wel eens uitgebreider aan de tand voelen. Interessante afmontage ook met Whitebrohters vork en chainguide. In een woord: Nice.
 
Moe, voldaan en zelfs een tikje verkleurd (lees: rode neus) keer ik weer huiswaarts. Nuttige dag geweest, ik kan tenminste voor mezelf aardig wat informatie halen uit een paar van dit soort ritjes en dat geeft weer stof tot nadenken. Het lukt niet altijd om op alle fietsen te rijden die je zou willen testen (in mijn geval vrijwel alles) maar ik heb op een stuk of zes fietsen kunnen rijden en dat was meer dan genoeg. Wat mij beftreft voor herhaling vatbaar en ik hoop dat de organisatie er ook zo over denkt. In ieder geval namens mij nogmaals bedankt.
 

Old School: Kranked Kracked

Some film shoots stand out more than others… The morning of July 15th, 1997 is one of these. Met dank aan radical-films.com

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Nicolas Lau verlengt contract met 3 jaar bij CUBE Action Team

De succesvolle Megavalanche La Reunion en Trans-Provence winnaar Nicolas Lau verlengt zijn contract bij het CUBE Action Team met 3 jaar. Nicolas Lau kijkt uit naar het komende seizoen en heeft een goed gevoel over de toekomst. “CUBE is trots om zo een getalenteerde en sympathieke biker in het CUBE Action Team te hebben. Wij zijn enthousiast om samen te werken met iemand zoals Nico en kijken uit naar 2013 seizoen.” aldus CUBE Action Team manager Claus Wachsmann.

CUBE Action Team
CUBE is actief als sponsor in de meeste fietsdiciplines de enige die nog ontbrak was de populaire Enduro. CUBE richtte in 2012 als eerste fietsenmerk zijn eigen internationaal MTB Enduro Team op, genaamd het CUBE Action Team. De teamfiets van het CUBE Action Team is de CUBE Stereo SHPC 160 SLT die speciaal ontwikkeld is voor de Enduro rijders. Nicolas Lau, Valerie Priem-Schandene (France), Laura Brethauer, Andreè Wagenknecht, Ludwig Döhl (Germany) and Gustav Wildhaber (Switzerland) vormen samen het CUBE Action Team.

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Pagina's