Afkorting: 
EN

Getest: USWE drinkrugzakken

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

USWE
USWE? Om de SRAM-taalverwarring voor te zijn (EsRam, SRÀM, SREM?), USWE wordt uitgesproken als You-Swee. Een Zweedse specialist op het gebied van drinken onderweg. Uit flessen of zakken. In de mountainbike hoek nog vrij onbekend, maar dat is ook niet zo vreemd aangezien USWE pas sinds 2007 aan de paden timmert. Zoals ook andere fabrikanten overkomt, is ook USWE overgedruppeld uit andere sporten, sommigen zullen het merk ongetwijfeld kennen vanuit de motorsport.

Drinkzakken zijn er in allerlei soorten en maten, waarbij opslagruimte en inhoud drinkzak de leidende parameters zijn. De geteste modellen zijn de H2 en de H4. Beiden een vloeistofinhoud van 2,5 liter, maar de H4 heeft naast de waterberging ook nog ruimte voor zeker 6,5 l aan andere bagage. In het USWE programma vinden we ook nog een 1,2 l drinkzak.

Comfort
Het draagcomfort van de geteste zakken is meer dan in orde. Brede banden, die met één centrale gesp worden gefixeerd op het lichaam. Daar zit ook meteen het grote verschil bij beide zakken; de H2 is voor mij niet zo in te stellen dat de gesp boven of onder de hartslagmeter valt. Bij de H4 wil dat wel.

Onder: links de H2, rechts de H4.
    

De H2 biedt ruimte aan kleine bagage, denk aan een telefoon en wat repen. Wil je meer meenemen, dan kom je al snel uit bij de H4, hoewel je ook wat waterruimte kunt benutten voor extra bagage, zeker bij kortere ritten.

Beide rugzakken zijn goed te fixeren op het lichaam. De verstelling gebeurt met zeer royaal uitgevoerde klittebandstrips. Na ruim zes maanden testen kan vastgesteld worden dat de "velcro's" absoluut duurzaam zijn. De H2 hangt hoger op de rug dan de H4, en dat maakt dat de zakken naast inzetbereik ook een compleet andere draagbeleving kennen.

Onder: Links de H2, rechts de H4.
     

De gesp niet gebruiken is niet echt een optie, door de constructie willen beide zakken dan erg graag van je schouders afglijden. Vanwege de grote banden is dit geen hindernis, de zakken voelen absoluut niet beklemmend. Dat zal mede versterkt worden door de met grote elastische delen uitgevoerde banden. Hoewel de rugzakken hierdoor zeker bij volle bepakking niet star op de rug liggen, geeft dit wel veel bewegingsvrijheid en heb je minder het gevoel beperkt te worden door de massa op je rug.

Disposable
Waar andere fabrikanten kiezen voor een reinigbaar reservoir, kiest USWE resoluut voor de wegwerpvariant. De opening ter grootte van een frisdrankfles is meer dan groot genoeg voor vullen, maar uitgebreid reinigen met borstels zal niet lukken. Met 3 euro per waterzak is dat echter ook weer geen halszaak, en weegt dat ruim op tegen de kosten voor allerhande borstels, droogsystemen en ontsmettingspillen.

De zakken zijn van een relatief hard plastic, wat bij slecht vullen van de zak wil gaan kraken. Niet ieders keuze, maar als je wat aandacht besteedt aan het luchtvrij installeren van de waterzak is dit geen probleem.

Het meegenomen water blijft 100% vrij van bijsmaakjes.

Vullen en legen
De vulopening is meteen ook de aansluiting voor de drinkslang. De drinkslang wordt aangesloten met een dop, waarop de aansluiting draaibaar is. Zo kun je de slang altijd de juiste richting op draaien. Zoals bij alle drinkzakken moet wel extra attentie gegeven worden op het dichtdraaien. Zeker door de dop aan de onderkant ligt een nat achterwerk op de loer.

De drinktuit is een echte bite-valve. Vanwege de constructie moet je toch vrij flink in de tuit bijten omdat er anders echt geen water uit gaat komen. Voordeel is wel dat deze dan ook echt goed afsluit, en zelfs als je na afloop van je rit per ongeluk de tas op de tuit zet, zal deze niet opengaan, waar dit bij vergelijkbare tuiten nogal eens gebeurt.

Conclusie
De doordachtheid straalt van beide zakken af. De H4 heeft voldoende opbergvakken om alle goederen overzichtelijk op te bergen, de H2 houdt het water dicht bij het lichaam om zo min mogelijk hinder te geven voor de drager. Met adviesprijzen van 56,95 euro voor de H2, en 69,95 euro voor de H4 zijn beide zakken zeker niet de goedkoopste in deze productgroep, maar draagcomfort en kwaliteit vergroten op lange duur alleen het draagplezier, en daarmee het fietsplezier.

Een absolute aanrader dus! Meer info en modellen op http://www.uswe-sports.nl/

Dus, de H4..

Of de H2?

Rocky Mountain Blizzard 2015

Na een aantal jaren keert Rocky Mountain terug met de Blizzard.
Maar nu als een Trail Oriented Fatbike.
En met de komst van de Blizzard duiken ook Rockshox en SunRingle in het
Fatbike segment.

A New Class of Fat Bike

With suspension-specific design, agile trail-bike geometry, and a truly capable parts spec, the Blizzard
delivers legendary Rocky Mountain ride quality on snow, sand, and anything else you get yourself into.
Ride out the storm!

Ride Tuned Concept
The overall goal was simple: create a true “mountain bike” feeling Fat Bike for fun in soft conditions.
corrected 68.5° head tube angle, neutral chainstays, and shorter-than-average top tube, we were able
to make this goal a reality.
Our signature FORM ™ aluminum was applied from the Vertex for rugged, lightweight construction.

Key Features
• Full-width 4.7” tires provide optimized traction and stability across snow, sand, and soft trails.
• Agile geometry keeps the Blizzard feeling like a true mountain bike.
• Strapless Frame Bag (sold separately) designed specifically for the Blizzard by Porcelain
  Rocket keeps your gear safe and dry with water resistant fabric and waterproof zippers.
  Main compartment for jacket or food, with expandable pocket for tools and other items.
• Rock Shox Bluto RL suspension fork with 100mm of travel and a 15x150mm thru-axle.
• Two Anything Cage™ mounts and extra bosses allow additional custom frame bag options.
• Custom Race Face 24T narrow-wide single ring and bashguard features drive-side offset for
  optimal shifting performance while maximizing climbing ability. Allows for easy 2x conversion.
• Front derailleur mount
• Sealed bearing 6-pawl heavy duty freehub for increased torque in soft conditions.
• Internally routed full length housing
• Stealth-dropper compatible

AVAILABLE FALL 2014

SRAM introduceert Guide remsysteem

Enkele jaren na de overname van Avid heeft SRAM nu de eerste serie remmen onder eigen naam geïntroduceerd. Guide is een remsysteem gebaseerd op een vier-cilinder remklauw dat voornamelijk gericht lijkt te zijn op All Mountain en enduro gebruik.

SwingLink

Een van de belangrijkste veranderingen ten opzicht van eerdere Avid remmen is het ontbreken van de Taperbore cilinder technologie. In plaats daarvan hebben de remhendels van de Guide remmen een hoofdcilinder met SwingLink. Deze technologie zou het mogelijk maken om een kortere slag van de remhendel te verkrijgen, terwijl modulatie toch mogelijk blijft. Hiermee zou het zogenaamde „happen” uit blijven wat normaal gesproken snel optreed bij een remhendel met korte slag.

TPC Plus en Pure Bladder

TPC staat voor „timing port connection”, kort gezegd het punt waar de remcilinder en het reservoir samen komen. Bij het inknijpen van de remhendel wordt dit punt door de remcilinder gesloten en wordt er druk op de rem gezet. De TPC Plus techniek moet er voor zorgen dat hierbij eventuele lucht vanuit de cilinder wordt afgevoerd naar het reservoir. Het Pure Bladder ventiel moet er voor zorgen dat kleine luchtbelletjes niet vanuit het reservoir naar de cilinder kunnen komen. Bij elkaar moet dit zorgen voor minder onderhoud en een consistentere werking van de remmen.

Contact Point Adjust en Reach Adjust

Twee technieken die behouden zijn van de Avid voorgangers zijn Contact Point Adjust en Reach Adjust. Het is dus nog steeds mogelijk om de remmen af te stellen op de grootte van je handen, en het aangrijpingspunt bij te stellen als de remblokken enigszins afgesleten zijn.

Centerline Rotor

De Guide remmen komen voorzien van een nieuwe remschijf: de Centerline Rotor. De nadruk ligt bij deze nieuwe schijf op het verminderen van vibraties door de frictie gedurende de hele omwenteling van de remschijf zo constant mogelijk te houden. De zes-gaats schijf komt beschikbaar in 140, 160, 170, 180 en 200mm.

Uitvoeringen

De Guide remmen komen vanaf juni 2014 beschikbaar in drie uitvoeringen. Alle uitvoeringen hebben dezelfde vier-cilinder remklauwen. Het topmodel is de Guide RSC. Dit model krijgt zowel Reach Control (R) als SwingLink (S) en Contact Point Adjust (C) mee, en gaat €177,- kosten. Voor €132,- krijg je het RS model, waarbij je het dus zonder de Contact Point Adjust moet doen. De Guide R tenslotte gaat €115,- kosten en krijgt in plaats van de SwingLink technologie de versimpelde versie, DirectLink.

Wereldkampioen Wichman & Brückner tekenen bij Radon Bikes

Wereldkampioen Joost Wichman rijdt het komend jaar op fietsen van het Duitse merk Radon. Dat betekent ook dat er een einde komt aan de succesvolle samenwerking met Rose.

Teamgenoot Petrik Brückner, de snelste enduro biker uit Duitsland, gaat met Joost mee naar Radon Samen vormen zijn het Radon Flow Team dressed by Thirty7even.

De focus van Wichman en Brückner komt te liggen op Enduro en Fourcross. Ze doen mee aan de Specialized Sram Enduro Series, de European Enduro Series, de 4X Pro Tour en media evenementen zoals Red Bull Wide Open. Daarnaast zijn ze te vinden op de belangrijkste bikefestivals en de kampioenschappen.

De overstap van Rose naar Radon komt toch als een verrassing.
Wichman: 'Het waren 2 fantastische jaren waarin we heel wat bereikt hebben. Geweldige prestaties en veel media aandacht. Maar de meningen over de toekomst van het team liepen uiteen. Vandaar dat we hebben gekozen voor een nieuwe uitdaging. We hebben veel geleerd en we willen Rose dan ook bedanken voor de prettige samenwerking, maar zoals gezegd het is tijd voor een nieuwe uitdaging!"

Het Radon Flow Team dressed by Thirty7even wordt ondersteund door:
Magura the passion people, Thirty7even kleding, BBB all about sports, SRAM, Truvativ, SR Suntour, F'iz'ik, Carbocage, DT Swiss, Continental, ixs, RSP & Phidra

The team is te volgen op www.facebook.com/flowmountainbiketeam

foto credits: Irmo Keizer, Rick Schuber & Radon

Review Camelbak Volt

De Camelbak Volt.
10 Liter opslagcapaciteit met een 3 liter waterreservoir.
Dankzijhet speciale Lumbar waterreservoir ideaal voor
voor dagtochten in Alpen of Ardennen.
 

Het merk Camelbak heeft eigenlijk geen introductie meer nodig. Sinds 1988
werken ze aan de weg met de bekende "waterzak geplaatst in een rugzak".

Nu zijn we heel wat jaren verder en is er de Camelbak Volt. Een rugzak met
een Lumbar waterreservoir. Lumbar betekend niets anders dan "onderrug".
De rugzak bevat een 3 liter waterreservoir, heeft een opslagcapaciteit van
10 liter en een heleboel zakjes voor spulletjes op te slaan.

Bij het uitpakken valt me op hoe licht de rugzak is. De digitale keukenweegschaal
tikt voor de rugzak inclusief waterreservoir 730 gram aan. Het materiaal voelt ook
heel erg dun en fragiel aan. Alsof je het met hand zo in stukken kunt scheuren.
Maar ik geef Camelbak het voordeel van de twijfel. Mijn oude is immers ook
alweer 10 jaar oud.

het tweede wat opvalt is het aantal opbergvakjes. In het hoofdvak zit een sleutelvakje,
een ander zakje voor bijvoorbeeld je beurs en multitool of een fietspomp.
Daar tegenaan zit nog een groter vak voor spulletjes. Aan de achterkant zit een vak
voor bijvoorbeeld je eten. Ook hier zitten weer 2 zakjes voor spulletjes in op te bergen.
In de heupband zitten aan beide kanten ook een zakje voor bijvoorbeeld je camera
of telefoon. Dan is er nog de uitschuifbare middenzak om je jasje of armstukken in te doen.

En laten we ook niet de helmstraps vergeten. Bij een lange klim of wandeling is het
mogelijk om de helm aan de straps maken en zo aan de rugzak te bevestigen.
Ideaal als je bijvoorbeeld een dorpje gaat bezoeken tijdens een fietstocht.

Het draagcomfort is wel even wennen. Het is zoals gezegd lichtgewicht materiaal
dus allemaal net even wat dunner. Zoals ook de schouderbanden.
Het voelt dunner maar is net zo comfortabel als de dikkere schouderbanden.
Tijdens het biken zit de lichte rugzak niet in de weg en blijft heel netjes op zijn plaats zitten.
De brede heupriem werkt daar zeker aan mee. Ook tijdens steile afdalingen in de
Ardennen blijft alles goed op zijn plaats en door zijn Lumbar waterzak heeft de Camelbak
niet de neiging om in je nek te hangen.

De Lumbar zak is voor mij een nieuw iets. Voor zover ik weet is een waterzak een lange
cilinder die rechtopstaand in een rugzak gestopt wordt. De Lumbar is een waterzak die
onderin de Camelbak gestopt wordt. Ik vraag me af of er ook daadwerkelijk 3 liter water
in past maar de maatcilinder geeft de uitslag. Met gemak 3 liter. Ik stop de waterzak in
de rugzak. Klik het slangetje eraan en ben op weg. Alles zit op zijn plaats en het voordeel
van dit alles is. De spullen in de vakjes hoeven er niet uit om de waterzak erin te krijgen.
Alles heeft zijn eigen plaats. Dit heb ik met een volle rugzak toch vaak anders meegemaakt.

De rugzak is gemaakt voor lange dagtochten in de Alpen of Ardennen.
Tijdens mijn laatste tocht had ik een extra windjack mee. Maar het was onderweg zo warm
dat mijn fietsjack ook in de rugzak moest. Daar was ruimte genoeg voor. In de hoofdvakken
zaten een grote fietspomp, allerlei gereedschap en eten. En nog had ik plaats over in de
zakjes aan de zijkant.

Mijn eindconclusie is dat dit weer een fijn product van Camelbak is
welke zich tijdens technische tochten van zijn beste kant laat zien.

De Camelbak Volt is te verkrijgen in de kleuren rood of zwart.
De adviesprijs bedraagd € 120,-

Deze Camelbak is aangeboden door www.gustavsport.nl

http://www.gustavsport.nl/camelbak-volt-13-lr-lumbar-pirate-black-graphite-cb20004-010


Tekst: Patrick Maas

Stem nu op jouw favoriete mountainbiker en
maak kans op mooie MTB Goodies

Jij kiest dit jaar mee met de beste mountainbikers van 2013. Als je nu je stem uitbrengt, maak je bovendien kans op leuke MTB Goodies! Je hoeft alleen maar te stemmen. Stemmen dus!

Samen met de Stichting Mountainbike Platform organiseert Mountainbike.nl dit jaar deze award. In deze Stichting zitten onder andere de eerste Olympisch Kampioen Mountainbike ooit Bart Brentjens, Leo van Zeeland, voormalig KNWU bondscoach en momenteel coach van het Giant Pro XC Team en ex-internationaal mountainbiker Jan Weevers.
Meer info over de awards en grote foto's van de prijzen die jij met je stem kan winnen... onder de poll.
 

--- Bedankt voor je stem! Stemmen is niet meer mogelijk. Zondag worden de winnende renners bekend gemaakt. ---


Meer over de MTB Awards, genomineerden & prijzen

Sinds 2007 worden aan het einde van het mountainbike seizoen de beste Nederlandse mountainbikers geëerd met de uitreiking van de Mountainbike Awards. Een initiatief dat destijds in het leven is geroepen door de ‘Club van 5’, een reflectiegroep die zich sterk maakt voor de ontwikkeling van het mountainbiken in Nederland.

Het initiatief van de ‘Club van 5’ wordt vanaf dit jaar geadopteerd én overgenomen door de in 2013 opgerichte ‘Stichting Mountainbike Platform’. Deze stichting is voortgekomen uit de ‘Club van 5’ en heeft als doelstelling het behartigen van de belangen van de Nederlandse mountainbikesport. Stichting Mountainbike Platform organiseert vanaf 2013 jaarlijks de verkiezing van de Mountainbike Awards.

In deze Stichting zitten onder andere de eerste Olympisch Kampioen Mountainbike ooit Bart Brentjens, Leo van Zeeland, voormalig KNWU bondscoach en momenteel coach van het Giant Pro XC Team en ex-internationaal mountainbiker Jan Weevers.

Hoe werkt deze poll

Op deze site kan gestemd worden op de beste mountainbikers van 2013. Er kan gekozen worden uit drie genomineerden per categorie. Er zijn vijf categorieën: Talent Dames (16-22 jaar oud), Talent Heren (16-22 jaar oud), Elite Dames, Elite Heren en Gravity (Downhill, Freeride, Enduro, Four-cross, Trial). Degenen die de poll invullen maken kans op mooie prijzen. Naast de uitkomst van deze poll is er een jury die mede bepaald wie de winnaars worden. Op zondag 1 december worden de Mountainbike Awards 2013 uitgereikt aan de winnaars.

(c) Foto’s renners zijn gemaakt door: Irmo Keizer, Enduro-MTB.com, Armin M. Kuestenbrueck, Charles Robertson, MPL Specialized MTB Team, Trialpix.nl, Marius Maasewerd. Noot: niet alle fotografen zijn bekend.

Deze prijzen worden verloot (foto's onderaan de pagina!)

Fi'zi:k Thar 29" MTB
Vaude Hyper air 14 + 3
Maxxis 29” bandenset
Muc Off Bike Care Essentials Kit
Lezyne Dirt Floor Drive
Tacx bidonhouder
SRAM X9 10-speed trigger shifters & derailleur
Schwalbe 29” bandenset
Thule ProRide 951 dakdrager
Endura Baggy
Boeshield T-9 vloeibaar, een spray en een mini
Supacaz Glow in the Dark Grizips MTB handvatten
BBB Adapt sportbril
Bontrager Specter XR MTB helm
Joe's Super Sealant
Cube AMS 11 Teamline Backpack

Genomineerden en hun belangrijkste uitslagen

WB: Wereldbeker Beker
WK: Wereld Kampioenschap
EK: Europese Kampioenschap
NK: Nederlands Kampioenschap
U23/Elite: Elite renner, jonger dan 23 jaar

Elite Dames

Marianne Vos, Rabobank/ Liv Giant Team, 26 jaar
11e WB Albstadt
23e WB Vallnord
48e UCI  Ranking
1e Cyprus Afxentia  (SHC stage race)

Anne Terpstra, Superior Brentjens MTB Racing Team, 22 jaar (U23/Elite)
5e WB Val di Sole, U23
9e WB Nove Mesto, U23
9e WB Albstadt, U23
8e EK, U23
17e WK, U23
43e UCI Ranking, U23
1e NK, Elite

Laura Turpijn, SBJ Bike Team, 35 jaar
60e WB Alstadt
88e UCI Ranking
3e Cape Epic (SHC stage race)
5e NK

Elite Heren

Michiel van der Heijden, Giant Pro XC Team, 21 jaar (U23/Elite)
3e  WK, U23
4e EK, U23
3e Eindstand WB, U23
29e UCI Ranking, Elite
1e NK, Elite

Rudi van Houts, Multivan Merida Biking Team, 29 jaar
9e WB Val di Sole
13e WB Albstadt
12e EK
14e UCI Ranking
2e NK
4e Cape Epic

Henk Jaap Moorlag, Giant Pro XC Team, 23 jaar
14e WB Albstadt
15e WB Nove Mesto
45e UCI Ranking
5e NK

Talent dames 16-22 jaar

Annemarie Worst, Giant Dealerteam,18 jaar (junior Vrouw)
7e WB Val di Sole
11e WB Albstadt
8e EK
20e WK
20e UCI Junior Women Ranking
2e NK
1e Topcompetitie eindstand

Marlo Koevoet, MPL Specialized Team, 17 jaar (junior Vrouw)
11e WB Hafjell
11e WB Val di Sole
23e UCI Junior Women Ranking
1e NK
5e Topcompetitie eindstand

Annefleur Kalvenhaar, Giant Dealerteam, 19 jaar (U23/Elite)
13e WB Nove Mesto, U23
21ste WB Albstadt, U23
110e UCI Ranking, Elite
2e NK, Elite
1e Topcompetitie eindstand, Elite

Talent heren 16-22 jaar

Milan Vader, Team TROI MTB, 17 jaar (Junior Man)
15e WB Val di Sole
9e EK
41e UCI Junioren Ranking
1e NK
9e Topcompetitie eindstand

Kjell van den Boogert, Cube-Nutswerk Team, 18 jaar (Junior Man)
9e WB Albstadt
13e WK
46e UCI Junioren Ranking
4e NK
2e Topcompetitie eindstand

Jesper Slik, Giant Dealerteam,19 jaar (U23/Elite)
421e UCI Ranking
1e NK, U23
13e Topcompetitie eindstand, Elite

Gravity

Anneke Beerten, Specialized Racing Team, 31 jaar (Four-cross, Enduro)
4e WK Four-cross
4X Pro Tour: 4e Leogang, 5e Fort William
6e UCI Four-cross Ranking
Enduro World Series: 3e Val Allos, 3e Winter Park, 4e Whistler

Joost Wichman, Rose Vaujany Gravity MTB Team, 35 jaar (Four-cross)
1e WK Four-cross
4X Pro Tour: 3e Jablonec nad Nisou
4e UCI Four-cross Ranking

Rick Koekoek, Ricco Bikes/Rose, 27 jaar (Trial, 20 inch)
3e WB Trial Eindstand
12e WK Trial
3e EK Trial
3e UCI Trial Ranking

Onderstaande prijzen worden onder de stemmers verloot

Klik op de foto voor de vergroting.

Roc d'Azur 2013

Traditiegetrouw is er al jaren een wisselende delegatie van de mountainbike.nl crew present op dit massale evenement aan de Zuid-Franse kust. Traditiegetrouw ook wordt er meer gedaan dan alleen foto’s schieten en mooie verhalen schrijven, er wordt zowaar gereden!

Vrijdag 11 okt 2013: Roc Marathon
Dit jaar was het de beurt aan administrators Bommie en shiverer om de krachten te meten en de parcoursen te analyseren op de marathon. Met dit jaar 84,7 echte kilometers en zowaar ook eens 2700 waargemaakte hoogtemeters gaat deze editie de boeken in als één van de zwaardere, misschien wel de zwaarste sinds tijden. Of het de inmenging is van de nieuwe organisator ASO of dat de trailbuilders dit jaar gewoon meer inspiratie hadden, we weten het niet, maar het resultaat werd breeduit gelauwerd.

Ook traditie bij een groot evenement zijn de periodiek terugkerende opstoppingen. Onvermijdelijke vernauwingen of dubieuze keuzes; hoe het ook zij, van volle bak in de pedalen het ene moment, is het gezapig stilstaan het volgende moment.

Nadat het vlakke delta-land van de base nature te Frejus ingeruild is voor de periferie van de bossen van de Maures, wordt het veld meteen doodgeslagen op de eerste klim, die steevast langer is dan men denkt, terwijl het toch vaak dezelfde trails zijn. Bovenaan maak je je op voor het eerste technische staaltje van deze ronde; de afdaling naar de Fournel. In processie naar beneden wandelend, of acrobatisch ertussendoor laverend; iedereen komt uiteindelijk beneden. Te voet, te rijwiel of te brancard. Fransen slaan hun technische skills veel hoger aan dan eigenlijk goed voor ze is, en dat levert doorgaans hilarische taferelen op.  

Na de verzorging in het Fournel-gebied maken we ons op voor de tweede beklimming. Deze klim loopt net als de vorige nog gelijk op met de andere parcoursen, maar op ca. 3/4 van de uiteindelijke hoogte gaat de marathon nog even een stapje verder omhoog, en daar scheiden de schapen zich van de berggeiten; voor de marathon zijn een paar klims gereserveerd die zich mogen scharen in het rijtje „rondom 30%“, en daar verliezen veel rijders het toch van de zwaartekracht.

Eenmaal boven wordt er afgedaald richting Roquebrune. Hier worden de eerste nieuwe kilometers aangedaan, een fijne klim met een dito afdaling. Roquebrune wordt minder aangedaan dan andere jaren, en ook het trappetje dat de poort vormde voor dit dorpje wordt overgeslagen.

Na Roquebrune volgt het bekende technische stuk, met technische klimmetjes, bochtenwerk, afdaaluitdagingkjes en nog veel meer fijns voor de liefhebber! Waar mountainbikers de GR’s in Frankrijk aandoen is het sowieso vaak al interessant, maar dit is toch wel een juweeltje in de marathon! Verderop wederom een technisch fijnzinnig stukje, zowaar bijna vlakke singletrack die zomaar in Nederland zou kunnen liggen! Alleen de ruigte van de ondergrond en de omgeving verraden dat we hier toch echt nog onze meters wegtrappen in het Zuid-fransche wonderland.

Regelmatige roc-marathon gangers herkennen de volgende mijlpaal. Even in de handen spuwen, en buffelen op de gestage klim van rond de 7 procent die eeuwig door lijkt te gaan, naar het dak van de marathon: De col de Valdingarde. Midden- of grotebladwerk; hier kun je snelheid maken, of beter gezegd, MOET je snelheid houden!

De Valdingarde ligt doorgaans ongeveer halverwege of net voorbij de helft van de rit. Erna kom je al snel weer samen met andere parcoursen, die gelukkig dit jaar door een slimmere planning wat minder „in de weg reden“. Ook in dit deel hebben de parcoursbouwers nieuwe trails toegevoegd aan de marathon, en dat is opzienbarend. De laatste jaren werd vooral in dit deel weinig gewijzigd, en er mag echt een pluim naar de organisatie voor de in mijn optiek vele vernieuwingen.

Van het strand was dit jaar weinig over. Dat was echter niet te wijten aan de parcoursbouwers, maar temeer aan de ongunstige stand van aarde, zon en maan. Anders gezegd; de vloed viel een beetje ongunstig, en een doorwading was amper te voorkomen.

2300 rijders stonden er (naar verluid) aan de start, aan de finish waren er nog 1800-en-een-beetje over. Met een 823e plaats reed uw reporter naar een veel minder resultaat dan vorig jaar, maar desalniettemin tevreden en voldaan.

Roc d’Azur
XC’ers als wij zijn, moest ook deze wedstrijd over 56 km op zondag nog even meegepakt worden. Met het absurde deelnamegetal van 5300 een wedstrijd waar werkelijk alle gradaties aan medoen!

Ook hier veel nieuwigheden aan het parcours, en eigenlijk overal ten goede. Hier ook veel meer duits-achtig brede paden, maar dat mag ook wel met zoveel deelnemers. Niettemin nog voldoende technische uitdaging, en ja, ook nog zat singletrack om zich ruimschoots te onderscheiden van de duitse schotter-racebanen.

Is dat alles?
Nee. Het evenement omvat nog veel meer; een kort overzicht:

Enduro: Rijders moeten zelf alles afleggen, maar alleen de afdalingen zijn getimed, hier en daar vergezeld van een korte klim.

Roc Noir en Roc Rouge, 2 tourtochten van respectievelijk 48 en 20 km, met een flinke dosis technische uitdaging.

Wedstrijden voor alle licentieklassen, van nieuwelingen, via junioren tot dames en nog veel meer.

De Roc Tandems, voor omstanders toch altijd een speciaal gezicht hoe deze long vehicles even zo makkelijk de afdalingen in duiken!

Verder een Roc Down, een roc kids en sinds vorig jaar zelfs een Tri-Roc, een offroad triathlon variant! En dan vergeten we vast gemakshalve nog wel wat evenementen.

Voor meer informatie kun je altijd even rondneuzen op de site van de Roc: www.rocazur.com en voor vragen kun je je altijd wenden tot de doorgewinterde cracks op ons forum, bijvoorbeeld in het reeds bestaande topic van 2013: Mountainbike.nl-forum-roc-topic .

Leuk?
Je vraagt je af; moet ik er ook heen? Nou, moeten.. Maar het is altijd een gezellige bedoening, ondanks dat er meer mensen aan dit evenement meedoen dan dat er in nederland individuele wedstrijdrijders zijn.. Er is altijd wel ergens een bekende, of het nu een collega van Velozine is, of een aanmoediging door een oud-Nederlands Kampioen Gijs D. Of een verbaasde blik van Ariëlle Boek (386e in de marathon), die toch echt meende dat o-zo herkenbare shirt te kerkennen. Ja, Ariëlle, we herkenden jou ook ;)

Moet dat zo ver weg zijn?
Goed dat je het vraagt! Nee, dat hoeft zeker niet! In juni 2013 hebben we al kennis gemaakt met de Roc Des Alpes (20 km van de Mont Blanc), en voor 2014 is er zelfs een Roc des Ardennes aangekondigd! Ook zal er een Roc nabij Parijs komen. Met name de "Des Alpes" is een juweel, gelegen op de vlanken van de Col des Aravis. Voor mensen die een technische en conditionele uitdaging zoeken is dit zeker de reis waard, en toch al snel 300 km minder ver dan de zuidfranse evenknie. Wat de andere Roc's gaan brengen zal zich gaan uitwijzen in 2014.

Cube Stereo

Voor ons recente enduro uitstapje naar Oostenrijk was Cube zo vriendelijk ons een Stereo ter beschikking te stellen. Een 2014 model was helaas niet voorhanden, maar niet getreurd; het race-ready 2013 exemplaar dat ik meekreeg was ook niet te versmaden en op de belangrijkste punten vergelijkbaar met de nieuwe modellen. Daarnaast is een ingereden fiets wel zo prettig als je het ene moment nog op je eigen stoep staat en het volgende moment in de bergen van start moet!

De Stereo is een knap stukje werk, 160mm veerweg, carbon frame, swinglink en achtervork, Reverb verstelbare zadelpen en alle andere benodigde toeters en bellen. Het eerste dat me opviel was het riant brede stuur, ik dacht dat ik zelf al met brede sturen reed maar dit was nog wel even wat meer. Even had ik de neiging snel het een en ander om te gaan wisselen voor meer vertrouwde onderdelen maar ik wist me te beheersen. Dit kon nog wel eens van pas komen...

De steile, met stenen bezaaide trails van Ischgl waren een mooi testterrein voor deze fiets en het was nog nat en glad ook. Hier kon ik dus goed profiteren van de Schwalbe Hans Dampf achter en de Magic Mary als voorband. Grip, grip en nog eens grip, gewoon perfect dus. In de praktijk had ik weinig moeite met het brede stuur of het (voor mijn doen) grote frame. Ik was namelijk met een 20” op stap en meestal kies ik een maatje kleiner. Qua lengte was de fiets prima voor me en ik had weinig moeite om hem door krappe bochtjes te sturen. Ook de stabiliteit op snelheid was prima. Daar waar ik de remmen los durfde te gooien was het niet de fiets die beperkingen oplegde. Wat verder opviel was dat de fiets erg stil was, geen kraakjes, geen rammeltjes.

Tijdens een ‘portage’ oftwel een stuk trail dat te steil was om te fietsen en waar dus gelopen moest worden viel ook het gewicht van de fiets op of beter gezegd het gebrek daaraan. In deze uitvoering weegt de fiets tussen de 12 en de 13 kg en dat is zomaar een kilo of twee lichter dan mijn eigen fiets en dat is een merkbaar verschil als je de fiets op rug moet nemen om boven te komen. Ook in het terrein voegde dit toe aan de bestuurbaarheid, ik kon de fiets makkelijk plaatsen. Klimmen ging vrij beroerd maar dat lag niet zozeer aan de fiets maar meer aan gebrek aan conditie bij de berijder en de schok van opeens 2500m boven NAP vertoeven. Wat wel hielp tijdens lange(re) klimmen op schotterpaden waren de CTD instellingen van vork en shock en de verstelbaarheid van de vork. De TALAS vork heeft tegenwoordig twee stappen en dat was in dit geval 160 of 110mm veerweg. Dit leverde bergopwaarts een vriendelijker geometrie op.

Tja, CTD (climb/trail/descend) en TALAS, ik ben er persoonlijk nooit een echte fan van geweest. Naar mij mening functioneert een ‘kale’ Float beter en qua demper instellingen heb ik liever een compressie verstelling die ik zelf in kan stellen in plaats van drie voorgekookte settings. Nou moet ik het natuurlijk niet gaan overdrijven want heel veel tijd had ik niet om met de vering te experimenteren en na een korte sessie van af- en bijstellen functioneerde het prima. Met wat meer tijd en aandacht hiervoor is er ongetwijfeld nog wat meer uit te halen.

Als ik nu schrijf ‘size matters’ wek ik waarschijnlijk de verwachting dat ik het over de wielmaat ga hebben. Deze Stereo rolde namelijk op 27.5 inch wielen en dat rolde goed. Gek genoeg vind ik het erg lastig om hier de vinger op te leggen. Ja, de fiets ging makkelijk over flinke obstakels heen maar of dit nou merkbaar beter ging dan met 26 inch wielen? Moeilijk te zeggen, het viel me wel op dat ik in het deelnemers veld van de Overmountain Challenge minder 27,5-ers zag dan ik verwacht had. Hoe dan ook, last van de wielmaat had ik in ieder geval niet en ik heb wel degelijk het idee dat de voordelen van de grotere wielen duidelijker waren geweest als ik ‘back to back’ vergelijkingsmateriaal bij de hand had gehad.

De maat waar ik wel een beetje last van had was de hoogte van het frame. Deze fiets is beschikbaar in een beperkt aantal maten en dat betekend in mijn geval de keuze tussen 18 en 20 inch. De fiets is zelf iets meer dan 20 inch (508mm), volgende de opgave van Cube 515mm en in de praktijk nog iets meer omdat de zadelpenklem van Syntace ook nog wat hoogte toevoegt. Dit betekende dat waar ik verwacht had dat de fiets net zou passen hij eigenlijk iets te hoog was. Met de verstelbare zadelpen op maximale hoogte zat ik eigenlijk net niet goed om lekker rond te kunnen trappen en met de pen maximaal laag vond ik de fiets op extreem steile stukken ook te hoog. Op zich geen probleem want waarschijnlijk kan ik op een maat kleiner ook wel uit de voeten maar toch vraag ik me af waarom het frame überhaupt zo hoog moet zijn, een lang(er) en laag lijkt mij voor deze tak van sport eigenlijk altijd beter.

Natuurlijk kun je met minder veerweg lekker fietsen en een hoop lol hebben, ook in de bergen dus wat doet zo’n fiets nou eigenlijk voor je? Nou, hij maakt het allemaal een stuk makkelijker en dat geeft je de mogelijkheid om het juist weer wat moeilijker te maken. Je hebt meer reserve in alle opzichten, je hebt het vertrouwen om obstakels van een maatje meer aan te pakken, meer gas te geven en nog meer lol te hebben zonder dat je keihard afgestraft wordt als je een keer een foutje maakt. Een topfiets om de bergen mee te verkennen dus en als je de skills hebt om hard te gaan een uitstekende partner voor een enduro race.

Foto's: Allard Tollenaar en Sjors Henselmans.

Ischgl, enduro in Oostenrijk

Waarom zijn de bergen zo ver? Je moet als Nederlandse mountainbiker aardig wat kilometers maken om van het echte werk te kunnen proeven. Wij gaan er deze keer voor naar Oostenrijk en na een vroege start, veel autobahn en een paar koffie pauzes rijden we rond vijven Ischgl binnen. We hebben dan ongeveer 900 kilometer op de teller. Dat is dan wel niet om de hoek maar goed te doen in een dag. Ischgl is vooral bekend vanwege de wintersport maar timmert al een aantal jaren aan de weg om ook een zomerbestemming te worden voor mountainbikers. Dit jaar pakken ze het flink aan met de Overmountain Challenge, een tweedaags Enduro evenement. Reden genoeg voor ons om af te reizen naar Oostenrijk en meteen weer eens te kijken hoe de trails rond Ischgl erbij liggen. Voor mij is dit inmiddels de derde keer dat ik hier mijn noppenbanden aan de grond zet.

Ischgl ligt op 1376m en de omringende toppen tikken de 3000 m aan, een indrukwekkend landschap dus vanuit het smalle dal en het is duidelijk dat je hier echt in de bergen bent. Dat brengt enige onvoorspelbaarheid en wisselvalligheid met zich mee qua weer. Ik heb hier bijvoorbeeld in juli gestaan met een flink pak sneeuw op de hoger gelegen trails. Dat was toen vrij extreem voor de tijd van het jaar maar het is geen verrassing dat het nu, midden september, ook frisjes en nat is. Ook nu ligt er weer sneeuw hoger op de berg en de weersvoorspellingen voor het weekend zijn grimmig.

Ischgl is zoals gezegd een wintersportplaats en dat is te zien, de bebouwing bestaat grotendeels uit hotels, appartementen en pensions. Accommodatie genoeg dus en in de zomer voor aantrekkelijke prijzen. De keerzijde is dat het buiten het wintersportseizoen niet erg levendig is. Deze keer is er wat meer vertier met dank aan de Overmountain Challenge en de mountainbikers die erop afgekomen zijn, maar bruisend kun je het nog steeds niet noemen.

Met Ischgl als uitgangspunt kun je met meerdere liften omhoog naar uiteindelijk ongeveer 2700m. Dan sta je op de grens van Oostenrijk en Zwitserland en heb je de keuze uit verschillende trails die je dan weer kunt combineren met andere liften en nog meer trails. Je kunt ook verder omhoog fietsen (lees: lopen) naar de Greitspitze op 2870m en van daaruit weer naar beneden via andere trails of nog verder de bergen in. De liftpas is geldig voor het hele gebied alsmede voor de bergpas naar het verderop gelegen stuwmeer op 2000 m hoogtekomma dus er is genoeg te verkennen. Dat kan ook onder begeleiding van een gids want ook die vind je hier evenals een bike-school in de vorm van de Silvretta Bike Academy.

Een prettige bijkomstigheid van het gebied is dat de liftpas sinds kort is inbegrepen bij je verblijf. Boek je één of meerdere overnachtingen in Ischgl (of elders in het dal) dan is de pas (die ook geldig is voor de lokale bussen, het zwembad etc.) gratis en kun je onbeperkt gebruik maken van de liften in het dal en in de bergen. Zomers zijn niet alle liften in bedrijf maar wel genoeg om lange tochten te plannen met af en toe een uplift. Omhoog fietsen kan natuurlijk ook en ook in het dal lopen diverse (eenvoudige) mountainbike routes.

Tijd om te gaan fietsen, het is nat en koud maar de hoeveelheid sneeuw valt mee en alle trails zijn te rijden (of te glijden). Met een gids verkennen we de segmenten van de wedstrijd die we op zondag zullen gaan rijden maar ook een aantal andere trails waaronder specifiek aangelegde ‘flowtrails’. Deze zijn speciaal aangelegd voor mountainbikes en bestaan uit een slingerende afdaling met kombochten. Af en toe is er de gelegenheid voor een sprongetje en wat verder opvalt is dat na de natte start de trails vrij droog zijn. Aan goede afwatering is dus gedacht bij de aanleg. Beneden gekomen kun je met een stoeltjeslift weer omhoog waarna je weer een andere trail naar beneden kunt kiezen, enzovoort. Uiteindelijk weer op de grens aangekomen nemen we een prachtige, steile half besneeuwde afdaling gevolgd door een rotsige alpine trail. Fantastisch om weer in de bergen te rijden!

Na de welverdiende lunch in het restaurant naast de grote (gondel) lift gaan we nogmaals omhoog. We herhalen de eerder genoemde afdaling en voegen er een verkenning van het laatste segment van de wedstrijd aan toe. Dat bestaat uit een snelle rotsige trail met wederom een mooie flow, kombochten en her en der wat jumps. Inmiddels begint de tijd te dringen en nemen we een snelle, technische afdaling door het bos om op tijd te arriveren in Iscghl voor de proloog.

De proloog is een korte streetrace door Ischgl waar voor dit doel een paar obstakels zijn aangebracht. Omdat we al een hele dag in het zadel achter de kiezen hebben besluiten we de proloog niet te rijden en in plaats daarvan te kijken en foto’s te maken. De beste tijd wordt uiteindelijk neergezet door Nicolas Lau die het rondje in exact een minuut weet af te ronden. Daarna kunnen de matten, hekken en wallride weer verwijderd worden en na een hapje, drankje en nog een drankje lekker onder de wol want morgen is het raceday.

Met de luxe van een late start (vanaf 9.00 maar onze groep start pas om 10.20) kunnen we rustig ontbijten, naar ‘downtown’ Ischgl rollen en in mijn geval een geleende fullface helm ophalen. De mijne lag namelijk nog thuis. Die fullface blijkt in Oostenrijk bij wet verplicht als het om een afdalingswedstrijd gaat en gezien de plaatselijke trails is dat eigenlijk ook geen slecht idee.
De wedstrijd begint met een klim van een halfuurtje op de helling ten noorden van Ischgl waar een lastige, korte trail verstopt is. Erg lastig zelfs, ik heb al moeite met de eerste switchback en blijf daarna worstelen met de steile helling, de flinke stepdowns en de krapppe bochtjes. Om even het verschil duidelijk te maken tussen crack en kruk, ik heb meer dan 5 minuten nodig om bij het poortje te komen. Weliswaar mede omdat ik ben gestopt om een paar snellere rijders te laten passeren maar toch, de pro’s doen het in een dikke minuut, auw...

Met als schrale troost dat ik niet de enige ben die dit een lastige start vond rollen we weer terug naar Ischgl en gaan de gondellift in. Het tweede deel in de Alpenweides bij het lifstation gaat al beter. De singletrack en de houten planken op de drassige delen rollen lekker door. Het klimmetje vergt wat meer energie en daarna blijkt het segment toch best nog lang met als toetje nog een steile downhill.
Het weer valt alleszins mee maar helaas heeft de organisatie eerder al moeten besluiten om de hogere trails te schrappen en daarom gaan we vrijwel meteen verder met het derde segment: kort, nat, glad en leuk. Daarna weer richting lift waar de fietsen verplicht even gereinigd moeten worden, men houdt het nu eenmaal graag ‘sauber’ hier.

Na een korte klim per lift volgt een langere klim naar het laatste onderdeel, dit is overduidelijk een flinke opgave voor veel deelnemers. Langzaam peddelen of lopen we omhoog. Gelukkig is er bij de start van het laatste segment voedsel en drinken aanwezig en daarna gaat de knop nog een keer om. Een snelle trail met veel flow, hier kan je hard. Met een grote grijns en in sommige gevallen zelfs een enthousiaste oerkreet is het hier ten einde. Het laatste deel van de trail laten we voor dit moment links liggen en moe maar voldaan rollen we via gravelwegen Ischgl binnen voor de uitslag van de wedstrijd.

Nou heb ik wel eens een wedstrijdje gereden maar een complete enduro wedstrijd als dit is toch echt nieuw voor me. Ik heb wel aardig wat ervaring met het rijden van technische trails in de bergen en dat is maar goed ook want het ging er heftig aan toe. Aan ‘echt’ racen ben ik niet toe gekomen, natuurlijk doe je automatisch wat harder je best als de tijd loopt maar van trainen is het afgelopen jaar geen sprake geweest en dat heb ik gemerkt. Sommige mensen denken dat conditie of vorm overbodig is als je grotendeels naar beneden rijd maar niets is minder waar. Langdurig hard rijden over uitdagende trails vergt veel van je uithoudingsvermogen en concentratie. Verslappen kan fataal zijn want het gaat hoe dan ook hard. Dat is tevens de kick want ka-nonne! wat is dit leuk!

In mijn categorie (masters) was ik 35ste, dat klinkt goed maar is al een stuk minder indrukwekkend als je weet dat er 42 masters over de finish kwamen. Winnaar Wilfred van de Haterd klokte 25:26,41, ik deed er ongeveer de helft langer over. Ik weet dus wat me te doen staat als ik nog eens aan de start sta van een dergelijk evenement: trainen. Met mijn metgezel Allard (Fanman) kan ik me helaas niet vergelijken want door pech kreeg hij helaas een DNF achter zijn naam. Tegen de tijd dat hij na de zoveelste lekke band aan de finish kwam stond de tijdsmeting al uit. Volgende keer beter!

Wat, waar, waarom en waarmee:

Als je enduro of trails in de bergen wilt rijden is fatsoenlijk materiaal wel nodig en een beetje ervaring is ook meegenomen. Weet waar je grens ligt en neem de nodige voorzorgsmaatregelen. Je kunt in de bergen op zich prima uit de voeten met een ‘gewone’ mountainbike maar kijk kritisch naar je banden en remmen en pas zo nodig het een en ander aan. Hetzelfde geldt voor kleding en bescherming, het weer kan snel omslaan in de bergen dus neem voldoende warme spullen mee. Verder uiteraard een helm en als je de technische trails gaat rijden zijn knie-, scheen- en elleboogbeschermers ook het overwegen waard. Ga niet alleen op pad, neem een telefoon mee en zorg dat je de juiste noodnummers bij de hand hebt.

Ischgl bevindt zich op ongeveer 900km rijden vanaf Utrecht. Naast een liftpas is ter plaatse ook gratis een kaart + routeboekje verkrijgbaar en is al die informatie ook te downloaden op GPS.

Foto’s: Allard Tollenaar, Sjors Henselmans

Meer info: http://www.ischgl.com/en en http://ischgl-overmountain.com/en/

Meer leesvoer: viewtopic.php?f=38&t=65255

Heb je vragen of opmerkingen, klik hier: http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=105754

Ischgl Overmountain Challenge.

Afgelopen weekend was het Oostenrijkse Ischgl het toneel voor een tweedaags enduro evenement, de Overmountain Challenge. Wij durfden de uitdaging aan en reisden af om het evenement te ervaren en deel te nemen.

Enduro, watisdatookalweer? Bij een Enduro wedstrijd leggen de deelnemers  een aantal getimede segmenten af, deze zijn uiteindelijk bepalend voor de uitslag. De afstand tussen de getimede segmenten leg je in je eigen tempo af maar er is wel een bindend tijdschema. Je moet er dus voor zorgen dat je op tijd bent om voor de wedstrijd onderdelen te starten. Te vroeg zijn is geen probleem, te laat wel. Deze vrij nieuwe discipline maakt een snelle ontwikkeling door en is razend populair met name in gebieden waar men wel de beschikking heeft over het benodigde hoogteverschil. Enduro draait namelijk voor een groot deel om afdalen en, naast het wedstrijd element om de lol. Met dat gegeven in het achterhoofd waren er zowel professionele rijders als amateurs afgereisd naar Ischgl.

Op de zaterdag was Ischgl letterlijk het decor voor de korte proloog. Een streetrace door ‘downtown’ Iscghl met een aantal obstakels waaronder een flinke wallride om het wat interessanter te maken. De winnende tijd werd uiteindelijk neergezet door Cube rijder Stefan Lau die het rondje in exact 1 minuut wist af te ronden, op de voet gevolgd door Jerome Clementz die er net even wat langer over deed.

De weergoden waren Ischgl goed gezind op de zondag. Gezien de eerdere omstandigheden (nat, koud en sneeuw op de hoger gelegen trails) waren de segmenten enigszins aangepast door de organisatie. Achteraf gezien jammer want op zondag was het een stuk droger en warmer dan voorheen maar desalniettemin bleken de trails uitdagend genoeg.

Nadat een kleine 200 deelnemers van start waren gegaan voor het afronden van de vier segmenten met gevarieerde lengte was het uiteindelijk Jerome Clementz die bij de heren met de eindzege aan de haal ging.

  1. Jerome Clementz
  2. Gustav Wildhaber
  3. Nicolas Lau

Bij de dames zette Ines Toma de beste tijd neer en bij de masters was Nederlander Wilfred van de Haterd de snelste. Wat verder nog opviel was dat de toch wel enigszins legendarische Mark Weir op een niet onverdienstelijke vierde plaats eindigde.

Hoewel er her en der aardig wat commentaar te horen was op met name het tweede segment van de wedstrijd (waar een klim in zat die dermate steil was dat er gelopen moest worden) kan de organisatie in Ischgl terugkijken op een geslaagd evenement. Hopelijk voor herhaling vatbaar.

Nu hebben we natuurlijk wel wat meer te vertellen over onze belevenissen in Iscghl dus binnenkort meer over glibberen en glijden, een Cube met een afwijkende wielmaat, de nodige lekke banden en ander klein leed...

 

Foto’s: Allard Tollenaar. 

Heb je vragen of opmerkingen, klik hier: http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=105518

Pagina's