Afkorting: 
EN

Cube Stereo

Voor ons recente enduro uitstapje naar Oostenrijk was Cube zo vriendelijk ons een Stereo ter beschikking te stellen. Een 2014 model was helaas niet voorhanden, maar niet getreurd; het race-ready 2013 exemplaar dat ik meekreeg was ook niet te versmaden en op de belangrijkste punten vergelijkbaar met de nieuwe modellen. Daarnaast is een ingereden fiets wel zo prettig als je het ene moment nog op je eigen stoep staat en het volgende moment in de bergen van start moet!

De Stereo is een knap stukje werk, 160mm veerweg, carbon frame, swinglink en achtervork, Reverb verstelbare zadelpen en alle andere benodigde toeters en bellen. Het eerste dat me opviel was het riant brede stuur, ik dacht dat ik zelf al met brede sturen reed maar dit was nog wel even wat meer. Even had ik de neiging snel het een en ander om te gaan wisselen voor meer vertrouwde onderdelen maar ik wist me te beheersen. Dit kon nog wel eens van pas komen...

De steile, met stenen bezaaide trails van Ischgl waren een mooi testterrein voor deze fiets en het was nog nat en glad ook. Hier kon ik dus goed profiteren van de Schwalbe Hans Dampf achter en de Magic Mary als voorband. Grip, grip en nog eens grip, gewoon perfect dus. In de praktijk had ik weinig moeite met het brede stuur of het (voor mijn doen) grote frame. Ik was namelijk met een 20” op stap en meestal kies ik een maatje kleiner. Qua lengte was de fiets prima voor me en ik had weinig moeite om hem door krappe bochtjes te sturen. Ook de stabiliteit op snelheid was prima. Daar waar ik de remmen los durfde te gooien was het niet de fiets die beperkingen oplegde. Wat verder opviel was dat de fiets erg stil was, geen kraakjes, geen rammeltjes.

Tijdens een ‘portage’ oftwel een stuk trail dat te steil was om te fietsen en waar dus gelopen moest worden viel ook het gewicht van de fiets op of beter gezegd het gebrek daaraan. In deze uitvoering weegt de fiets tussen de 12 en de 13 kg en dat is zomaar een kilo of twee lichter dan mijn eigen fiets en dat is een merkbaar verschil als je de fiets op rug moet nemen om boven te komen. Ook in het terrein voegde dit toe aan de bestuurbaarheid, ik kon de fiets makkelijk plaatsen. Klimmen ging vrij beroerd maar dat lag niet zozeer aan de fiets maar meer aan gebrek aan conditie bij de berijder en de schok van opeens 2500m boven NAP vertoeven. Wat wel hielp tijdens lange(re) klimmen op schotterpaden waren de CTD instellingen van vork en shock en de verstelbaarheid van de vork. De TALAS vork heeft tegenwoordig twee stappen en dat was in dit geval 160 of 110mm veerweg. Dit leverde bergopwaarts een vriendelijker geometrie op.

Tja, CTD (climb/trail/descend) en TALAS, ik ben er persoonlijk nooit een echte fan van geweest. Naar mij mening functioneert een ‘kale’ Float beter en qua demper instellingen heb ik liever een compressie verstelling die ik zelf in kan stellen in plaats van drie voorgekookte settings. Nou moet ik het natuurlijk niet gaan overdrijven want heel veel tijd had ik niet om met de vering te experimenteren en na een korte sessie van af- en bijstellen functioneerde het prima. Met wat meer tijd en aandacht hiervoor is er ongetwijfeld nog wat meer uit te halen.

Als ik nu schrijf ‘size matters’ wek ik waarschijnlijk de verwachting dat ik het over de wielmaat ga hebben. Deze Stereo rolde namelijk op 27.5 inch wielen en dat rolde goed. Gek genoeg vind ik het erg lastig om hier de vinger op te leggen. Ja, de fiets ging makkelijk over flinke obstakels heen maar of dit nou merkbaar beter ging dan met 26 inch wielen? Moeilijk te zeggen, het viel me wel op dat ik in het deelnemers veld van de Overmountain Challenge minder 27,5-ers zag dan ik verwacht had. Hoe dan ook, last van de wielmaat had ik in ieder geval niet en ik heb wel degelijk het idee dat de voordelen van de grotere wielen duidelijker waren geweest als ik ‘back to back’ vergelijkingsmateriaal bij de hand had gehad.

De maat waar ik wel een beetje last van had was de hoogte van het frame. Deze fiets is beschikbaar in een beperkt aantal maten en dat betekend in mijn geval de keuze tussen 18 en 20 inch. De fiets is zelf iets meer dan 20 inch (508mm), volgende de opgave van Cube 515mm en in de praktijk nog iets meer omdat de zadelpenklem van Syntace ook nog wat hoogte toevoegt. Dit betekende dat waar ik verwacht had dat de fiets net zou passen hij eigenlijk iets te hoog was. Met de verstelbare zadelpen op maximale hoogte zat ik eigenlijk net niet goed om lekker rond te kunnen trappen en met de pen maximaal laag vond ik de fiets op extreem steile stukken ook te hoog. Op zich geen probleem want waarschijnlijk kan ik op een maat kleiner ook wel uit de voeten maar toch vraag ik me af waarom het frame überhaupt zo hoog moet zijn, een lang(er) en laag lijkt mij voor deze tak van sport eigenlijk altijd beter.

Natuurlijk kun je met minder veerweg lekker fietsen en een hoop lol hebben, ook in de bergen dus wat doet zo’n fiets nou eigenlijk voor je? Nou, hij maakt het allemaal een stuk makkelijker en dat geeft je de mogelijkheid om het juist weer wat moeilijker te maken. Je hebt meer reserve in alle opzichten, je hebt het vertrouwen om obstakels van een maatje meer aan te pakken, meer gas te geven en nog meer lol te hebben zonder dat je keihard afgestraft wordt als je een keer een foutje maakt. Een topfiets om de bergen mee te verkennen dus en als je de skills hebt om hard te gaan een uitstekende partner voor een enduro race.

Foto's: Allard Tollenaar en Sjors Henselmans.

Ischgl, enduro in Oostenrijk

Waarom zijn de bergen zo ver? Je moet als Nederlandse mountainbiker aardig wat kilometers maken om van het echte werk te kunnen proeven. Wij gaan er deze keer voor naar Oostenrijk en na een vroege start, veel autobahn en een paar koffie pauzes rijden we rond vijven Ischgl binnen. We hebben dan ongeveer 900 kilometer op de teller. Dat is dan wel niet om de hoek maar goed te doen in een dag. Ischgl is vooral bekend vanwege de wintersport maar timmert al een aantal jaren aan de weg om ook een zomerbestemming te worden voor mountainbikers. Dit jaar pakken ze het flink aan met de Overmountain Challenge, een tweedaags Enduro evenement. Reden genoeg voor ons om af te reizen naar Oostenrijk en meteen weer eens te kijken hoe de trails rond Ischgl erbij liggen. Voor mij is dit inmiddels de derde keer dat ik hier mijn noppenbanden aan de grond zet.

Ischgl ligt op 1376m en de omringende toppen tikken de 3000 m aan, een indrukwekkend landschap dus vanuit het smalle dal en het is duidelijk dat je hier echt in de bergen bent. Dat brengt enige onvoorspelbaarheid en wisselvalligheid met zich mee qua weer. Ik heb hier bijvoorbeeld in juli gestaan met een flink pak sneeuw op de hoger gelegen trails. Dat was toen vrij extreem voor de tijd van het jaar maar het is geen verrassing dat het nu, midden september, ook frisjes en nat is. Ook nu ligt er weer sneeuw hoger op de berg en de weersvoorspellingen voor het weekend zijn grimmig.

Ischgl is zoals gezegd een wintersportplaats en dat is te zien, de bebouwing bestaat grotendeels uit hotels, appartementen en pensions. Accommodatie genoeg dus en in de zomer voor aantrekkelijke prijzen. De keerzijde is dat het buiten het wintersportseizoen niet erg levendig is. Deze keer is er wat meer vertier met dank aan de Overmountain Challenge en de mountainbikers die erop afgekomen zijn, maar bruisend kun je het nog steeds niet noemen.

Met Ischgl als uitgangspunt kun je met meerdere liften omhoog naar uiteindelijk ongeveer 2700m. Dan sta je op de grens van Oostenrijk en Zwitserland en heb je de keuze uit verschillende trails die je dan weer kunt combineren met andere liften en nog meer trails. Je kunt ook verder omhoog fietsen (lees: lopen) naar de Greitspitze op 2870m en van daaruit weer naar beneden via andere trails of nog verder de bergen in. De liftpas is geldig voor het hele gebied alsmede voor de bergpas naar het verderop gelegen stuwmeer op 2000 m hoogtekomma dus er is genoeg te verkennen. Dat kan ook onder begeleiding van een gids want ook die vind je hier evenals een bike-school in de vorm van de Silvretta Bike Academy.

Een prettige bijkomstigheid van het gebied is dat de liftpas sinds kort is inbegrepen bij je verblijf. Boek je één of meerdere overnachtingen in Ischgl (of elders in het dal) dan is de pas (die ook geldig is voor de lokale bussen, het zwembad etc.) gratis en kun je onbeperkt gebruik maken van de liften in het dal en in de bergen. Zomers zijn niet alle liften in bedrijf maar wel genoeg om lange tochten te plannen met af en toe een uplift. Omhoog fietsen kan natuurlijk ook en ook in het dal lopen diverse (eenvoudige) mountainbike routes.

Tijd om te gaan fietsen, het is nat en koud maar de hoeveelheid sneeuw valt mee en alle trails zijn te rijden (of te glijden). Met een gids verkennen we de segmenten van de wedstrijd die we op zondag zullen gaan rijden maar ook een aantal andere trails waaronder specifiek aangelegde ‘flowtrails’. Deze zijn speciaal aangelegd voor mountainbikes en bestaan uit een slingerende afdaling met kombochten. Af en toe is er de gelegenheid voor een sprongetje en wat verder opvalt is dat na de natte start de trails vrij droog zijn. Aan goede afwatering is dus gedacht bij de aanleg. Beneden gekomen kun je met een stoeltjeslift weer omhoog waarna je weer een andere trail naar beneden kunt kiezen, enzovoort. Uiteindelijk weer op de grens aangekomen nemen we een prachtige, steile half besneeuwde afdaling gevolgd door een rotsige alpine trail. Fantastisch om weer in de bergen te rijden!

Na de welverdiende lunch in het restaurant naast de grote (gondel) lift gaan we nogmaals omhoog. We herhalen de eerder genoemde afdaling en voegen er een verkenning van het laatste segment van de wedstrijd aan toe. Dat bestaat uit een snelle rotsige trail met wederom een mooie flow, kombochten en her en der wat jumps. Inmiddels begint de tijd te dringen en nemen we een snelle, technische afdaling door het bos om op tijd te arriveren in Iscghl voor de proloog.

De proloog is een korte streetrace door Ischgl waar voor dit doel een paar obstakels zijn aangebracht. Omdat we al een hele dag in het zadel achter de kiezen hebben besluiten we de proloog niet te rijden en in plaats daarvan te kijken en foto’s te maken. De beste tijd wordt uiteindelijk neergezet door Nicolas Lau die het rondje in exact een minuut weet af te ronden. Daarna kunnen de matten, hekken en wallride weer verwijderd worden en na een hapje, drankje en nog een drankje lekker onder de wol want morgen is het raceday.

Met de luxe van een late start (vanaf 9.00 maar onze groep start pas om 10.20) kunnen we rustig ontbijten, naar ‘downtown’ Ischgl rollen en in mijn geval een geleende fullface helm ophalen. De mijne lag namelijk nog thuis. Die fullface blijkt in Oostenrijk bij wet verplicht als het om een afdalingswedstrijd gaat en gezien de plaatselijke trails is dat eigenlijk ook geen slecht idee.
De wedstrijd begint met een klim van een halfuurtje op de helling ten noorden van Ischgl waar een lastige, korte trail verstopt is. Erg lastig zelfs, ik heb al moeite met de eerste switchback en blijf daarna worstelen met de steile helling, de flinke stepdowns en de krapppe bochtjes. Om even het verschil duidelijk te maken tussen crack en kruk, ik heb meer dan 5 minuten nodig om bij het poortje te komen. Weliswaar mede omdat ik ben gestopt om een paar snellere rijders te laten passeren maar toch, de pro’s doen het in een dikke minuut, auw...

Met als schrale troost dat ik niet de enige ben die dit een lastige start vond rollen we weer terug naar Ischgl en gaan de gondellift in. Het tweede deel in de Alpenweides bij het lifstation gaat al beter. De singletrack en de houten planken op de drassige delen rollen lekker door. Het klimmetje vergt wat meer energie en daarna blijkt het segment toch best nog lang met als toetje nog een steile downhill.
Het weer valt alleszins mee maar helaas heeft de organisatie eerder al moeten besluiten om de hogere trails te schrappen en daarom gaan we vrijwel meteen verder met het derde segment: kort, nat, glad en leuk. Daarna weer richting lift waar de fietsen verplicht even gereinigd moeten worden, men houdt het nu eenmaal graag ‘sauber’ hier.

Na een korte klim per lift volgt een langere klim naar het laatste onderdeel, dit is overduidelijk een flinke opgave voor veel deelnemers. Langzaam peddelen of lopen we omhoog. Gelukkig is er bij de start van het laatste segment voedsel en drinken aanwezig en daarna gaat de knop nog een keer om. Een snelle trail met veel flow, hier kan je hard. Met een grote grijns en in sommige gevallen zelfs een enthousiaste oerkreet is het hier ten einde. Het laatste deel van de trail laten we voor dit moment links liggen en moe maar voldaan rollen we via gravelwegen Ischgl binnen voor de uitslag van de wedstrijd.

Nou heb ik wel eens een wedstrijdje gereden maar een complete enduro wedstrijd als dit is toch echt nieuw voor me. Ik heb wel aardig wat ervaring met het rijden van technische trails in de bergen en dat is maar goed ook want het ging er heftig aan toe. Aan ‘echt’ racen ben ik niet toe gekomen, natuurlijk doe je automatisch wat harder je best als de tijd loopt maar van trainen is het afgelopen jaar geen sprake geweest en dat heb ik gemerkt. Sommige mensen denken dat conditie of vorm overbodig is als je grotendeels naar beneden rijd maar niets is minder waar. Langdurig hard rijden over uitdagende trails vergt veel van je uithoudingsvermogen en concentratie. Verslappen kan fataal zijn want het gaat hoe dan ook hard. Dat is tevens de kick want ka-nonne! wat is dit leuk!

In mijn categorie (masters) was ik 35ste, dat klinkt goed maar is al een stuk minder indrukwekkend als je weet dat er 42 masters over de finish kwamen. Winnaar Wilfred van de Haterd klokte 25:26,41, ik deed er ongeveer de helft langer over. Ik weet dus wat me te doen staat als ik nog eens aan de start sta van een dergelijk evenement: trainen. Met mijn metgezel Allard (Fanman) kan ik me helaas niet vergelijken want door pech kreeg hij helaas een DNF achter zijn naam. Tegen de tijd dat hij na de zoveelste lekke band aan de finish kwam stond de tijdsmeting al uit. Volgende keer beter!

Wat, waar, waarom en waarmee:

Als je enduro of trails in de bergen wilt rijden is fatsoenlijk materiaal wel nodig en een beetje ervaring is ook meegenomen. Weet waar je grens ligt en neem de nodige voorzorgsmaatregelen. Je kunt in de bergen op zich prima uit de voeten met een ‘gewone’ mountainbike maar kijk kritisch naar je banden en remmen en pas zo nodig het een en ander aan. Hetzelfde geldt voor kleding en bescherming, het weer kan snel omslaan in de bergen dus neem voldoende warme spullen mee. Verder uiteraard een helm en als je de technische trails gaat rijden zijn knie-, scheen- en elleboogbeschermers ook het overwegen waard. Ga niet alleen op pad, neem een telefoon mee en zorg dat je de juiste noodnummers bij de hand hebt.

Ischgl bevindt zich op ongeveer 900km rijden vanaf Utrecht. Naast een liftpas is ter plaatse ook gratis een kaart + routeboekje verkrijgbaar en is al die informatie ook te downloaden op GPS.

Foto’s: Allard Tollenaar, Sjors Henselmans

Meer info: http://www.ischgl.com/en en http://ischgl-overmountain.com/en/

Meer leesvoer: viewtopic.php?f=38&t=65255

Heb je vragen of opmerkingen, klik hier: http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=105754

Ischgl Overmountain Challenge.

Afgelopen weekend was het Oostenrijkse Ischgl het toneel voor een tweedaags enduro evenement, de Overmountain Challenge. Wij durfden de uitdaging aan en reisden af om het evenement te ervaren en deel te nemen.

Enduro, watisdatookalweer? Bij een Enduro wedstrijd leggen de deelnemers  een aantal getimede segmenten af, deze zijn uiteindelijk bepalend voor de uitslag. De afstand tussen de getimede segmenten leg je in je eigen tempo af maar er is wel een bindend tijdschema. Je moet er dus voor zorgen dat je op tijd bent om voor de wedstrijd onderdelen te starten. Te vroeg zijn is geen probleem, te laat wel. Deze vrij nieuwe discipline maakt een snelle ontwikkeling door en is razend populair met name in gebieden waar men wel de beschikking heeft over het benodigde hoogteverschil. Enduro draait namelijk voor een groot deel om afdalen en, naast het wedstrijd element om de lol. Met dat gegeven in het achterhoofd waren er zowel professionele rijders als amateurs afgereisd naar Ischgl.

Op de zaterdag was Ischgl letterlijk het decor voor de korte proloog. Een streetrace door ‘downtown’ Iscghl met een aantal obstakels waaronder een flinke wallride om het wat interessanter te maken. De winnende tijd werd uiteindelijk neergezet door Cube rijder Stefan Lau die het rondje in exact 1 minuut wist af te ronden, op de voet gevolgd door Jerome Clementz die er net even wat langer over deed.

De weergoden waren Ischgl goed gezind op de zondag. Gezien de eerdere omstandigheden (nat, koud en sneeuw op de hoger gelegen trails) waren de segmenten enigszins aangepast door de organisatie. Achteraf gezien jammer want op zondag was het een stuk droger en warmer dan voorheen maar desalniettemin bleken de trails uitdagend genoeg.

Nadat een kleine 200 deelnemers van start waren gegaan voor het afronden van de vier segmenten met gevarieerde lengte was het uiteindelijk Jerome Clementz die bij de heren met de eindzege aan de haal ging.

  1. Jerome Clementz
  2. Gustav Wildhaber
  3. Nicolas Lau

Bij de dames zette Ines Toma de beste tijd neer en bij de masters was Nederlander Wilfred van de Haterd de snelste. Wat verder nog opviel was dat de toch wel enigszins legendarische Mark Weir op een niet onverdienstelijke vierde plaats eindigde.

Hoewel er her en der aardig wat commentaar te horen was op met name het tweede segment van de wedstrijd (waar een klim in zat die dermate steil was dat er gelopen moest worden) kan de organisatie in Ischgl terugkijken op een geslaagd evenement. Hopelijk voor herhaling vatbaar.

Nu hebben we natuurlijk wel wat meer te vertellen over onze belevenissen in Iscghl dus binnenkort meer over glibberen en glijden, een Cube met een afwijkende wielmaat, de nodige lekke banden en ander klein leed...

 

Foto’s: Allard Tollenaar. 

Heb je vragen of opmerkingen, klik hier: http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=105518

Bikepark Spaarnwoude feestelijk geopend

Na maanden van bouwen was het eindelijk zover. Op zondag 1 september 2013 werd het Bikepark Spaarnwoude officieel geopend. Initiatiefnemer Bob Twigt had in samenwerking met het Haarlemse Bikeplanet een programma in elkaar gezet waarbij aan alles was gedacht. Gedurende de dag kon je naar hartelust verschillende bikes testen vanuit de demo-tent van Bikeplanet. Van deze mogelijkheden werd gretig gebruik gemaakt en menig biker kwam met veel plezier naar beneden op een fiets die ze normaal gesproken niet berijden. Vooral de factor ‘veerweg’ speelde hierbij een rol. Naast de testmogelijkheden bestond de dag ook uit een aantal wedstrijden, waaronder een up/down run en een getimede afdaling. Er deden veel bikers mee aan deze wedstrijden en het geheel verliep in een gemoedelijke sfeer zoals je mag verwachten bij een gravity event als dit.

Even terug naar het bikepark. Al vele jaren zijn er mensen geweest die wel iets zagen in de ruimte rondom de sneeuwhal van Snowplanet in Velsen-Zuid. Het moest tot het voorjaar van 2013 duren voordat Bob, medewerker van Snowplanet, zijn manager zover kreeg dat hij in z’n vrijetijd en met behulp van een oude pistebully een pilotproject mocht starten. Budget was er nauwelijks, maar zin des te meer. Met behulp van een aantal enthousiaste en ervaren bikers uit Alkmaar en omgeving werd er voor de zomer gestart met het verwijderen van de begroeiing op de heuvel. Luttele weken later lag er al de eerste contour van wat nu Bikepark Spaarnwoude heet. Voor de toekomst heeft bouwer Bob nog vele plannen, maar dan moet er eerst een oude borstelbaan en nog veel meer begroeiing worden verwijderd. Ook is de ondergrond een punt van aandacht. Zolang het droog blijft is er niet zoveel aan de hand, maar als het langdurig gaat regenen dan is de Spaarnwoudse klei berucht als partypooper van het eerste uur. Gelukkig is er sprake van een periode met droog weer, waardoor we voorlopig nog even kunnen genieten van dat wat het park te bieden heeft. We hebben het hier over kombochten, drop-off’s, tabletops, gaps, root- en rockgardens en er komt dus nog veel meer. Hoewel de baan nu nog relatief kort is, biedt hij wel vermaak voor vele bikers. Een cross country rijder heeft er de mogelijkheid om te werken aan zijn bochten- en stuurtechniek. En de verwende downhiller kan zich vastbijten in de technische lijnen en de grote gap, die nog door slechts een handvol bikers bedwongen is.

De opening maakte duidelijk dat er sprake is van vermaak voor (heel) jong en oud, man, vrouw, beginner en gevorderde bikers. Snowplanet heeft er een aanwinst bij en de horecavoorzieningen naast het parcours maken dat je er een leuke dag van kunt maken. Het naastgelegen mountainbikeparcours van MTB-Spaarnwoude biedt voor meer enduro georiënteerde bikers de mogelijkheid om een technische traildag samen te stellen door het bikepark en het mountainbikeparcours met elkaar te combineren. Bikepark Spaarnwoude ligt op het grondgebied van Snowplanet en is daardoor qua openingstijden gekoppeld aan die van Snowplanet. Gelukkig is die zeven dagen per week geopend, zodat je er eigenlijk altijd wel kunt rijden. Naast de goede horeca heeft Snowplanet ook de beschikking over een gratis Wi-Fi netwerk, waardoor je direct je foto’s kunt uploaden naar je Facebook of Pinkbike om je vrienden te laten zien wat voor topdag je hebt gehad.

De opening van het bikepark mag gerust een succes worden genoemd en het park is een aanwinst voor een regio die vooral bestaat uit een vlak landschap en veel bebouwing. Hopelijk gaat de realisatie van de volgende fasen van het bikepark net zo voorspoedig als de eerste fase. Hou de vorderingen in de gaten op de Facebook pagina van Bikepark Spaarnwoude. 

 

Review Decathlon FRC Bescherming

Decathlon FRC-Protectie,
Knie- en elleboogbescherming voor Endurotochten en Freeriders
 


              
FRC knie- en elleboogbescherming
 
Zoals je al vaker hebt kunnen lezen:"Enduro is Hot". 
Net zo Hot als All-Mountain en Freeriden.
B-Twin, het huismerk van Decathlon, speelt hier ook op in en lanceerde dit jaar hun
nieuwe Freeride-Protection-lijn.
Elleboog- en kniebeschermers, een full face helm en extra zwaar uitgevoerde
handschoenen.
 
De elleboog- en kniebescherming heb ik bij een aantal Endurotochten en tijdens een
bikevakantie in Oostenrijk en Zwitserland getest.
 
Er is keuze uit 4 maten, XS/S/M/L.
De bescherming trek je vrij snel aan door je arm of been door een lycra pijpje heen te
steken. Dan trek je 3 klitteband strips aan en je bent klaar om te vertrekken. Althans, bij de
onderste 2 strips. De bovenste strip moet over een losse flap worden gedaan en de strip
heeft nogal eens de neiging om daar onder te schieten zodat je het weer overnieuw moet
doen. Een extra lusje die de strip door de flap heen geleidt zou deze dingen toch nog net iets
makkelijker maken. Maar als het eenmaal zit heb je er weinig omkijken naar.
 
Verder zit de bescherming goed maar is bij de eerste tocht niet erg soepel. Het
absorberende schuim moet zich nog wat zetten maar je merkt in de loop van de dag dat het
 steeds prettiger meewerkt.
 
Tijdens het downhillen valt me op dat de kniebeschermer perfect blijft zitten maar dat hij bij
de ellebogen toch nog zo nu en dan naar beneden drijgt te zakken. De oorzaak hiervan is
dus de derde klitteband strip die onder het flapje trilt.
De bewegingsvrijheid is met deze hardshell enigzins beperkt. De zwaar uitgevoerde kunsstof
schaal vervormt amper en bergop fietsen is dan ook niet prettig. Maar dat is het zowiezo
met een downhillbike.
 
 

 
 
Voordeel is wel dat het heel wat kan hebben. Een paar gesimuleerde steentesten maakten
wel wat diepe krassen in de schaal maar de armen en benen merkten er weinig van. En ik
kan je garanderen dat mijn bike collega niet zuinig met mij om ging.
De kleur wit is ook door en door. Dus geen laklaagje wat afbladderd na een valpartij maar
gewoon netjes wit onder de krassen.
 
De bescherming voldoet prima voor het redelijk zware werk maar een geleider voor de
bovenste klittebandbevestiging zouden dit product helemaal af maken.
 
De knie/scheenbeschermer kost € 29,95.
De elleboogbeschermer kost € 35,95.
Beide zijn verkrijgbaar in de maten XS/S/M/L.
 
Deze producten zijn te koop op btwin.com, in de winkel B'TWIN village in Lille en in de Decathlon-winkels Best, Amsterdam en Heerlen.
 
 
      

Enduro Challenge Wolder

Enduro zit in de lift. Het is Booming.
De nieuwste tendens van het mountainbiken doet ook in Nederland langzaam zijn intrede. Fabrikanten spelen hier al redelijk op in met hun 29'er fully's met lange veerweg en mountainbikeclubs organiseren ook steeds vaker Endurotochten en wedstrijden. Zo ook de Zuid-Limburgse mountainbikeclub Trailz043.nl die op zaterdag 29 juni 2013 voor de eerste keer een een Endurowedstrijd organiseerd.

De tocht start in het plaatsje Wolder nabij Maastricht. De organisatie mag voor deze wedstrijd gebruik maken van het startpunt van de wielertocht "De ronde van Wolder". Voordat we van start gaan volgt een uitgebreide briefing door Endurorijder Michel Romen. De wedstrijd bevat een vijftal specials waar de tijd van geklokt wordt.

De eerste special start in het centrum van Wolder. Bovenop een stapel pallets nemen we plaats om via de pallets een gladde leistenen trap in te rollen en vrijwel direct hierna een houten kombocht in te draaien. De regen van afgelopen nachten maakt het er niet makkelijker op en de pumptrack die nu volgt mist zijn flow door de klevende leemgrond. Lekker laten rollen is er even niet bij. Hard werken dus, maar wel met een grote grijns op het gezicht. Want de kop is eraf.

Wat nu volg is een verbindingsroute naar de volgende special Dit zijn de betere specials. Startpunten met daarachter een flink steile afdalingen waar je als het ware invalt. Haarspeldbochten, bochten met veel flow en specials waar je je helemaal kunt laten gaan Het is een heerlijke tocht en de verbindingsroutes zijn ook niet storend. De modder maakt het klimmen wel wat zwaarder maar de sfeer zit er bij iedereen goed in. Lekker open, sociaal en aanmoedigend.

De laatste special is ook meteen de zwaarste van de tocht. Een loei van een afdaling van een meter of 6 á 7 hoog met een hellingspercentage waar je u tegen zegt. Er is maar 1 manier om zoiets aan te pakken, vingers om de handvatten en laten rollen! Gelukkig is er genoeg uitrolmogelijkheid maar het kan altijd gebeuren dat je de bocht net niet haalt. Na de afdaling knal een zwaar verregende pumptrack in over een oude motorcrossbaan. Door de losse zand en flinke modderplassen is het hard werken om daarna met het hart in de keel de finisch te passeren. Afzien, maar op de goede manier.

Na de specials biken we terug naar Wolder om de bikes hun welverdiende wasbeurt te geven. Het evenement heeft een goede primeur met een opkomst van 44 deelnemers.

Volgend jaar zijn we weer van de partij.

 

De startheuvel:

Opperste concentratie:

Snelheid vereist:

Foto's met dank aan Guus Bouwmans 2013.

 

Singletrack Sunday Spaarnwoude

Met mijn ogen half dicht kon ik even de illusie koesteren op een heuse berg te staan. Niet alleen door het zonnetje op m’n bol en de harde wind maar ook door de me omringende fietsen die zich grotendeels bevonden in de All Mountain categorie. Het was dikke banden en veel veerweg op het parcours van  Spaarnwoude tijdens de eerste Singletrack Sunday, een enduro evenement op vaderlandse bodem.

Enduro is het nieuwe zwart, de hot-topic, de grootste rage/trend in het mondiale mountainbiken van het moment. Naast dat het in wezen ‘gewoon’ om, eh, mountainbiken gaat (omhoog en naar beneden) is het ook een wedstrijdsport met als bijzonderheid dat alleen de afdalingen getimed worden (waar dan stiekem ook wel eens een stukje klimmen in zit). De Nederlandse omstandigheden zijn hiervoor niet ideaal, we hebben nu eenmaal chronisch gebrek aan hoogteverschillen maar met een beetje inventiviteit is er best wat te organiseren en dat durfden ze in Spaarnwoude wel aan.

Met een kleine 20 deelnemers,  5 specials, een paar lintjes en heel veel werk van de trailbuilders (die het parcours enorm verbeterd te hebben de afgelopen maanden) was het een prachtige dag. Door slim gebruik te maken van de mogelijkheden van het parcours. Af en toe een klim te gebruiken als afdaling waren de locals iets minder in het voordeel en was er voldoende variatie. Tussen de specials door was er genoeg tijd om elkaars fietsen te bewonderen, sterke verhalen uit te wisselen en gewoon slap te ouwehoeren. De sfeer was dan ook uitstekend maar stiekem werd er ook best hard gereden. Voor mij was het lang geleden dat ik een wedstrijd reed en het viel me weer eens op hoe moeilijk het is om hard af te rijden als de tijd loopt. Als je te snel wilt zijn ben je het niet en op een korte afdaling is het lastig om in de juiste flow te komen. Wat dan wel opvalt is hoe leuk Spaarnwoude is geworden. Veel korte bochtjes met lastig stuurwerk krap tussen de bomen door, tranentrekkend steile klimmetjes en als smaakmaker her en der nog wat obstakels ook, hulde.

Hulde ook voor de strakke organisatie van dit evenement. Ondanks dat het nog in de kinderschoenen staat ging alles volgens planning, werden de tijden netjes geregistreerd en was er naast een heuse goodiebag ook een prima afterparty met hotdogs. Voor herhaling vatbaar dus!

Meer info: https://www.facebook.com/pages/Singletrack-Sundays/538187376245336

Trailbuilding op Spaarnwoude: http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=10&t=77252

Foto: Kasia Koppes-Wojtas

Anneke Beerten goud bij Specialized SRAM Enduro Series #1 - Treuchtlingen

Video! Met dank aan Anneke Beerten & Lars Veenstra (vanaf 45 seconden meer actie...)

De eerste race van de Specialized SRAM Enduro Series 2013 vond dit weekend plaats in Treuchtlingen, Duitsland. "Onze" Anneke Beerten toonde dat ze in goede vorm is door te winnen met een mooie marge.

Door Anneke Beerten; "Dit weekend voelde alsof ik helemaal opnieuw moest beginnen. Ik ben vrij nieuw met Enduro en dit weekend was mijn eerste echte test. Meer dan 50 vrouwen hadden zich voor de race aangemeld en in totaal waren er 450 rijders!"

"De baan was 28km lang en had 6 getimede etappes. Op zaterdag begon ik opgewonden met het bekijken en rijden van het parcours. Ik wist niet echt wat te verwachten van de afdalingen, maar al snel bleek dat de Duitse parcoursen geen grap waren en de etappes waren tamelijk steile, glibberige, rotsige downhill trails. Geen gemakkelijk parcours om te rijden! Maar de verscheidenheid van de in totaal 6 etappes was perfect, een aantal technische etappes, een aantal leuke en vloeiende etappes en een met veel trappen ... het was er allemaal.

Het is alweer 6 jaar geleden dat ik een goede Downhill etappe reed en ik voelde me een beetje uit mijn comfort zone in het begin. Vanwege de meer technische etappes heb ik besloten om op mijn Enduro 26" Specialized te fietsen."

"De wedstrijd begon vroeg op zondagochtend en ik voelde me behoorlijk gespannen (ja, ik word nog steeds nerveus voor elke wedstrijd :) Het berijden van de getimede etappes ging goed en ik had veel plezier bij het rijden met alle andere meisjes. De concurrentie was erg taai en tijden waren zeer dicht op elkaar, maar ik was vastbesloten om mijn naam te zien in de top van de uitslagenlijst! Yeahh, eerste Enduro overwinning van het seizoen!"

Ik weet dat er nog veel te verbeteren is voor mij, maar ik kon geen betere start van het seizoen wensen! Op naar het Gardameer in Italië voor de 2e ronde van de Specialized - Sram Enduro series.

Zie jullie allemaal bij de wedstrijden ...... blijf rijden.

Happy Bike Days 2013

Na eerdere testdagen in Zandvoort en op de Nedereindse Berg in Nieuwegein was het vorig weekend weer de beurt aan de Happy Bike Days. Dit evenement wordt jaarlijks georganiseerd door 02 Bikers en beleefde dit jaar alweer zijn 16e editie in Houffalize. De bike list beloofde weer de nodige mooie bikes, dus door de zeer matige weersvoorspellingen lieten wij ons niet afschrikken.

De Happy Bike Days kenmerkt zich als een breed georiënteerd testevenement. Naast de meer mainstream merken als Specialized en Trek waren hier ook merken als Yeti, GT, Open en Sobre aanwezig. Met name Yeti en GT hadden een flinke stand opgebouwd waar een aantal exclusieve fietsen waren te testen. Het Nederlandse Foohstuff stond er met een mooie stand waar een flinke collectie kleding van Endura was uitgestald, vergezeld van de nieuwe bikes van Pyga en de gloednieuwe Turner Czar. Die laatste was net de dag ervoor uit de USA aangekomen en hing er helaas alleen om te bewonderen, hoewel dat uiteraard ook geen straf was.
 

Er waren een aantal mooie testrondjes uitgezet om in vrij korte tijd een zo goed mogelijke indruk te krijgen van de fiets. Via een asfalt klim reed je het dorp uit om een stuk hoger de off road trails op te duiken met een aantal flink steile klimmetjes en korte afdalingen. Eenmaal boven kon je kiezen uit vier verschillende afdalingen waarvan er twee technisch een stuk uitdagender waren dan de andere twee en daarnaast kon je ook via de 4x baan naar beneden. Voor de downhill en enduro bikes was er nog een ander technisch parcours uitgezet waarvoor je door een shuttle busje naar de top gebracht kon worden. Hoewel je uiteraard niet altijd op alle fietsen kon rijden waarop je dat graag had gewild was het evenement nooit te druk, maar bleef het bij een gezellige drukte.

Voor de aankleding was er nog een tapwagen van La Chouffe waar je terecht kon voor een lekker biertje tussen het testen door. Wat wij echter wel hebben gemist is catering in de vorm van een koffiebarretje of een eettentje. Je moest nu telkens in het dorp zelf terecht, wat mogelijk een bewuste keuze is geweest.

Al met al is het zeker de moeite waard om een volgende editie van dit evenement te bezoeken. Wij waren er twee dagen, wat wel wat lang is. Uiteraard vermaak je jezelf goed maar de volgende keer combineren wij één dag van het evenement met een eigen bikeweekend.

Pyga OneTen29
Als eerste nemen we bij de stand van Fooh Stuff de Pyga OneTen29 mee. Een 29er trailbike van het nieuwe merk Pyga, dat is opgericht door Patrick Morewood en Mark Hopkins. Dit testframe is opgebouwd met een, Monarch RT3 shock, een DT Swiss XMM vork en een Shimano XT groep. Het testmodel dat ik had was raw en ziet er bijzonder fraai uit, maar de OnTen29 wordt echter alleen in Acid Green geproduceerd. Ook zeker geen lelijke kleur, maar die zal vanwege zijn uitgesproken uiterlijk waarschijnlijk bij minder mensen in de smaak vallen.
 

Nadat het zadel en de suspension goed is afgesteld gaan we op weg. Omdat we nog niet goed hebben gekeken naar de trails volgen we de verkeerde bordjes. We rijden een behoorlijke steile asfaltklim omhoog en ondertussen vraag ik me af waar die off road paden nou blijven. Er komt ons een busje tegemoet gereden en de bestuurder laat ons vriendelijk weten dat we de wegroute volgen in plaats van de mountainbiketrail. Net op het moment dat ik verveeld begin te zuchten voegt hij er snel aan toe dat we wel iets verderop de Enduro trail naar beneden kunnen rijden. (Hij bleek de shuttle service te zijn.) Meteen is de glimlach weer terug en voordat de chauffeur zijn verhaal kon afmaken hadden we hem al bedankt en waren we doorgereden. Een paar honderd meter verderop zagen we inderdaad het begin van de Enduro route en doken we de afdaling op. De demper en de vork in de afdaal setting en gaan! En zo denkt de Pyga er ook over. De fiets laat zich goed over de obstakels sturen en de achterbrug voelt bijzonder stijf aan. De drops in de route doorstaat de fiets ook goed. In dit frame zit een Syntace zadelpen gemonteerd maar een dropper post zou ideaal zijn op deze fiets. Onderaan de afdaling willen we de klimcapaciteiten nog eens uitproberen en pakken de off road trail op en klimmen via een behoorlijk steile klim omhoog. Het voorwiel blijft verrassend goed aan de grond en heeft geenszins de neiging om los te komen. Het verbaasd me hoe stabiel het veersysteem blijft en van pedal bob heeft het totaal geen last. Eenmaal boven neem ik de zwarte trail naar beneden wat de meest technische van de normale bike trails is. Beneden rijd ik voldaan terug naar de stand om de fiets in te leveren. Dit frame willen we graag eens aan een langere test onderwerpen.

Sobre Dad
Vervolgens nemen we een Sobre Dad mee. Dit 29er frame is voor 2013 vernieuwd en verkrijgbaar met een zwart of oranje paintjob. De voordriehoek is van Reynolds 520 staal en de achterkant van CroMo 4130. Het frame is uitgerust met een Rock Shox Reba, een Hope remset en een wat rommelige mix van componenten uit de Shimano stal uit de periode ~2005 tot heden. Niet direct een probleem en uiteindelijk gaat het om het frame, maar voor een evenement als dit zou ik een wat strakkere afmontage hebben verwacht. Dit geeft een wat goedkope uitstraling.

Klimmen wil de fiets wel en al snel zijn we boven aan de klim en rijden we de off road trails op. Daar stoor ik me vrij snel aan de veel te smalle banden die zijn gemonteerd, Hutchinson Python 2.10”. Dit zijn voor mij geen banden op een fiets als deze, zeker niet op dit rotsige en grillige terrein. Het klimgedrag is prima en ook in de afdalingen staat de bike voor een XC hardtail goed zijn mannetje. Een fiets die ik zeker nog eens mee zou willen nemen, alleen dan met brede sloffen…


 

Ben je er ook geweest en wil je er over napraten? Deel het op het forum:

http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=101896

TRAILZ 043 Enduro/Toertocht

Datum: 
zaterdag 29 juni 2013
Categorie: 
Discipline: 
Locatie: 
Wolder
Nederland

7.30u/8.30u ontbijt (gratis voor de vóórinschrijvers van de toertocht)
8.00u/10.00u vertrek toertochten 25 en +45km
13.00u start Enduro Challenge (éérste enduro van Nederland!)
14.30u huldiging Sint Pietersberg klimtrofee: Up'servant (tijdrit tijdens toertocht: beklimming Observant)
16.30u huldiging Enduro Challenge
17.00u start avondprogramma met o.a. diverse artiesten

Prijzen inschrijving

- Toertocht 25 of 45km: € 15,-
- Borg t.b.v. tijdmeting klim observant: € 5,-
- Enduro Challenge: € 25,-

Pagina's