Afkorting: 
EN

Nicolas Lau verlengt contract met 3 jaar bij CUBE Action Team

De succesvolle Megavalanche La Reunion en Trans-Provence winnaar Nicolas Lau verlengt zijn contract bij het CUBE Action Team met 3 jaar. Nicolas Lau kijkt uit naar het komende seizoen en heeft een goed gevoel over de toekomst. “CUBE is trots om zo een getalenteerde en sympathieke biker in het CUBE Action Team te hebben. Wij zijn enthousiast om samen te werken met iemand zoals Nico en kijken uit naar 2013 seizoen.” aldus CUBE Action Team manager Claus Wachsmann.

CUBE Action Team
CUBE is actief als sponsor in de meeste fietsdiciplines de enige die nog ontbrak was de populaire Enduro. CUBE richtte in 2012 als eerste fietsenmerk zijn eigen internationaal MTB Enduro Team op, genaamd het CUBE Action Team. De teamfiets van het CUBE Action Team is de CUBE Stereo SHPC 160 SLT die speciaal ontwikkeld is voor de Enduro rijders. Nicolas Lau, Valerie Priem-Schandene (France), Laura Brethauer, Andreè Wagenknecht, Ludwig Döhl (Germany) and Gustav Wildhaber (Switzerland) vormen samen het CUBE Action Team.

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Kalender

meer

Nieuw kledingmerk THIRTY7EVEN timmert aan de weg

Official partner van de SRAM Spezialized Enduro Series

THIRTY7EVEN mag dan we een relatief nieuwe naam zijn op het gebied van sport- en vrijetijdskleding, het merk denkt groot en timmert flink aan de weg. Het is in 2013 de officiële kledingpartner van de Specialized Sram Enduro Series, de MDC 4X series en van het Rose Vaujany Gravity Team.

Het succes van THIRTY7EVEN heeft natuurlijk veel te maken met de herkenbare en stijlvolle designs, maar ook met het feit dat de kleding gemaakt is door mountainbikers voor mountainbikers. Joost Wichman (nummer 37) en Petrik Brückner zijn de mannen achter het merk. Het idee achter het merk is, kleding creëren die gedragen kan worden op de trails maar ook naast de trails.

 

De samenwerking met de Specialized Sram Enduro Series, de MDC 4X series en het Rose Vaujany Gravity Team zegt genoeg. Wichman en Brückner kiezen er bewust voor om de gravity scene te ondersteunen. Dat is ook de reden waarom zij het "THIRTY7EVEN Young Stars Team" op hebben gericht, voor mountainbike talenten tot 14 jaar.

 

De modebewuste en originele kleding van Thirty7even past perfect bij een 'thrill seeking lifestyle'. Bekijk de nieuwe collectie opThirty7even.de. Daar is de kleding veilig en makkelijk te bestellen, zonder verzendkosten.

 

Op de foto: Joost & Petrik
 

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Kalender

meer

Specialized-SRAM Enduro Series #4

Datum: 
zaterdag 15 juni 2013 t/m zondag 16 juni 2013
Categorie: 
Discipline: 
Locatie: 
Willingen
Duitsland

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Specialized-SRAM Enduro Series #3

Datum: 
zaterdag 25 mei 2013 t/m zondag 26 mei 2013
Categorie: 
Discipline: 
Locatie: 
Samerberg
Duitsland

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Specialized-SRAM Enduro Series #2

Datum: 
vrijdag 03 mei 2013 t/m zaterdag 04 mei 2013
Categorie: 
Discipline: 
Locatie: 
Riva del Garda
Italië

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Specialized-SRAM Enduro Series #1

Datum: 
zaterdag 27 april 2013 t/m zondag 28 april 2013
Categorie: 
Discipline: 
Locatie: 
Treuchtlingen
Duitsland

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

The Blast - Epic Enduro Weekends

Foto: Irmo Keizer

Dat Enduro mountainbiken aan een opmars bezig is hoef je aan menig mountainbike liefhebber niet meer uit te leggen. Dat de evenementen waarbij enduro een prominente rol speelt in aantal toeneemt lijkt een logisch gevolg. Jarno Hoogland is een van de personen die overduidelijk een band heeft met enduro mountainbiken en deze liefde vertaald heeft in het concept Ride with the Locals, welke in 2012 zijn gestart met The Blast. Wij interviewden Jarno en deelnemer Rinse Blasé over hun ervaringen met The Blast.

Jarno, onder de naam “The Blast, Epic Enduro Weekends” is in 2012 een serie van start gegaan van Enduro evenementen die in 2013 een vervolg krijgt. Het eerste evenement , eind maart in de Ardennen, is inmiddels volgeboekt. Hoe is dit concept ontstaan?
Tijdens een enduro tochtje met wat vrienden besloten we wat secties te timen. Gewoon voor de lol, ghetto style met de stopwatch en een start/finish lijn getekend in de aarde. Onderweg naar huis kreeg ik het idee om deze manier van rijden te combineren met de mooiste bestemmingen van onze Ride with the Locals vakantiebestemmingen. Een lang weekend ligt voor de hand, want qua tijd en budget is dit een stuk makkelijker dan een hele week zoals bijvoorbeeld bij een Transprovence het geval is.

Heeft wat je/jullie toen bedacht(en) gebracht wat je er vooraf van had verwacht?
Ja, absoluut. De belangstelling is groot en de reacties zijn positief! Het concept komt heel goed overeen met wat veel ervaren bikers willen; mooie trails, een beetje racen en gezelligheid. Wat vooral opvalt is de goede sfeer, en dat de 'Blasters' ook na het event in contact blijven en er samen op uit trekken.

Neem ons eens mee in het verloop van zo’n weekend….
Donderdag avond is aankomst bij de accommodatie. Kamers worden verdeeld en iedereen leert elkaar kennen tijdens een drankje.

Vrijdag- en zaterdagochtend krijg je tijdens het ontbijt een briefing met een routekaart voor de dag. Iedereen rijd in z'n eigen tempo de uitgezette ronde en komt onderweg langs drie 'Special Stages' waar wij de afdaling timen. Een ieder kan voor zichzelf beslissen hoe serieus hij de getimede sectie neemt. Sommigen gaan vol gas, anderen rijden op safe. Je maakt het zo serieus als je zelf wilt.
Je kan de Specials niet verkennen, dus je moet hard rijden, goed het terrein inschatten en er voor zorgen dat je niet verkeerd rijdt. De kunst van Enduro racen!

's Avonds wordt er lekker gegeten en ge-relaxed bij het kampvuur, dan komen de avonturen van de dag naar boven onder het genot van een biertje of wijntje. Er gaat ook altijd een professionele fotograaf mee, dus vaak zit iedereen in een kring rond zijn laptop de mooiste shots van de dag te bekijken.

Op zondag is de ronde korter met twee Specials, zodat iedereen terug is voor de lunch. De geklokte tijden van de Specials worden opgeteld en tijdens de lunch wordt de uitslag bekend gemaakt.Rond een uur of twee in de middag kan iedereen inpakken en weer naar huis.

Jullie geven aan dat het geen race is en ook geen vakantie. Het beste van twee werelden. Is dat bij de 2012 serie ook zo gebleken of had één van de twee factoren de overhand?
Ik denk dat tijdens de weekenden het vakantiegevoel toch de overhand heeft, aangezien we het weekend runnen met vrij weinig regels en losse tijdsschema's. Op het moment dat de rijders aan de start van een Special staan is eigenlijk iedereen zenuwachtig en gemotiveerd om te racen.

Zijn er nog leuke anekdotes of zaken die jullie anders hadden bedacht dan ze uiteindelijk hebben uitgepakt? Ik bedoel, als je een groep van 20-25 gelijkgestemden die dan ook nog mountainbikers zijn, gebeuren er meestal
wel leuke dingen. Jullie noemen het niet voor niets EPIC enduro weekends…

Bij de tweede Blast in de Vogezen was Mathijs 'Kaiser Soze' Moeken als eerste op de derde Special onderweg. Ongeveer halverwege kwam hij een bocht om en stond oog in oog met een vos! Deze zette het natuurlijk op een lopen en rende een flink stuk voor hem uit voor hij rechtsaf het dichte bos in dook.
Hoewel het zijn tijd niet verbeterde, was z'n weekend wel gemaakt!

Wat kost zo’n weekend gemiddeld en wat krijg je er voor terug?
Een Blast weekend kost € 350, inbegrepen is:

- Drie nachten in een mooie accommodatie
- Ontbijt op vrijdag, zaterdag en zondag
- Lunch op vrijdag, zaterdag en zondag
- Diner op Vrijdag en zaterdag
- Twee en een halve dag biken op uitgepijlde, technische trails
- Eén Uplift op vrijdag en zaterdag (niet tijdens The Blast #1)
- Routekaarten
- Acht getimede special stages (voornamelijk naar beneden)
- Goodie bag
- Waar aanwezig gratis gebruik van spa, sauna en jaccuzzi.

Wat zijn jullie verwachtingen voor 2013 qua bestemmingen en hoe het uitpakt?
Ik denk dat 2013 heel erg vet wordt. De bestemmingen zijn stuk voor stuk super, qua trails en accommodatie. Van bekende bike spots als Finale Ligure tot aan de minder bekende regios zoals Slovenië. De serie begint internationaal ook meer bekendheid te krijgen, en het ziet er naar uit dat er ook een paar Pro's op visite komen...

Is het belangrijk dat je bij alle evenementen bent? En zo ja/nee, waarom dan?
Nee, het is wel leuk natuurlijk maar het is niet nodig om bij elk event te zijn. Er is geen overall-klassement (dat wordt veel te serieus), maar als er mensen zijn die alle events meedoen, worden ze wel gepast gehuldigd!

Voor zover de lezers nog niet enthousiast zijn, wat kan je nog meegeven zodat ze dat wel worden?
Als je na het lezen van dit interview, het bekijken van de site en het zien van de video (https://vimeo.com/55765812) nog niet enthousiast bent...dan wordt je 't nooit!

Waar kunnen we terecht als we vragen hebben en/of meer willen weten over The Blast?
Je vindt alle info op http://www.ridewiththelocals.com/theblast en als je onze Facebook page 'Liked' houden we je op de hoogte van het laatste nieuws, inschrijfdata etc.
Ook kondigen we al het nieuws natuurlijk aan in de nieuwsbrief.

Mocht je iets niet terugvinden op de site kan je een mailtje sturen naar jarno@ridewiththelocals.com


Foto: Michiel Rotgans

Rinse Blasé is actieve forummember op mountainbike.nl en was in 2012 deelnemer aan The Blast. Hij vertelt over zijn ervaringen.

Rinse, je hebt in 2012 meegedaan aan een aantal edities van The Blast, hoe is dat gegaan?
Ik heb vorig jaar aan alle drie de edities van The Blast meegedaan. De bedoeling was dat ik er eigenlijk maar één zou doen, maar deze beviel zo goed dat ik ze allemaal maar ben gaan rijden. Ik mountainbike nog niet zo lang (twee jaar) maar was er al snel achter dat ik meer wilde dan alleen XC-rondjes rijden in Nederland. In mijn eentje ergens in de Ardennen of Alpen All-Mountain gaan rijden leek mij niet zo’n heel verstandig plan.... Toen ben ik op zoek gegaan naar een leuk event.
Dat The Blast ook een wedstrijd is was een leuke bijkomstigheid.

Wat had je voor verwachting toen je er aan begon?
Helemaal geen, ik had wel wat Enduro en All-Mountain filmpjes op internet bekeken, maar daar hield mijn kennis ook wel mee op. Mijn eigen doelstelling was om vooral te leren van de andere deelnemers om in echte mountains te biken en technische downhill's te rijden, maar ook om mede-fanatiekelingen te ontmoeten. In Nederland draait alles om XC en kom je niet zo snel iemand tegen die ook in de “gravity varianten” van mountainbiken geïnteresseerd is. Ik rij nu nog geregeld met sommige deelnemers; gewoon "XC+" in Nederland maar ook enduro in Malmedy of freeride in Winterberg.

Hoe is de logistiek rondom zo’n evenement je bevallen? Vond je het veel gedoe of werd je juist veel uit handen genomen door de organisatie?
Erg goed. Het was het eerste jaar dat Ride with the Locals 'The Blast' organiseerde en vooral in de eerste editie zaten nog wat kleine kinderziektes, maar deze waren in de tweede editie al verholpen. Eigenlijk wordt alles voor je verzorgd je moet alleen zelf naar de locatie rijden en drie dagen biken. De routes zijn goed uitgezet maar niet te overduidelijk; je moet tijdens een special goed blijven opletten welke kant je op moet, dat maakt het naar mijn idee ook echt Enduro. Omdat het een kleinschalig evenement is zit je met alle deelnemers in een huis wat er voor zorgt dat niet alleen het mountainbiken een ervaring op zich is maak ook de after-talk s’en tech-talks s’avond met een biertje.

Je hebt je voor 2013 weer aangemeld, wat zijn je verwachtingen voor 2013 ten opzichte van die in 2012?
Ik heb me in ieder geval weer aangemeld voor de eerste editie in de Ardennen en wie weet wat de rest van het jaar brengt. Waarschijnlijk dat ik er nog wel aan een mee doe maar de keus is inmiddels nog groter geworden met maar liefst 5 edities.
Ook is het overige aanbod van (meerdaagse ) enduro evenementen dit jaar enorm gegroeid dus staan er ook nog wel wat andere “things to do” in mijn agenda voor 2013. Wel wil ik dit jaar ook wat meer voor de wedstrijd mee gaan rijden, al heb ik het idee dat het niveau dit jaar een tandje hoger ligt als vorig jaar. Ook zijn er nieuwe bestemmingen dus ik verwacht wel nieuwe bikegebieden te gaan ontdekken. De Vogezen waren voor mij vorig jaar écht een positieve verassing. Mooie trails en redelijk dichtbij huis!

Hoe verhoudt jouw niveau zich t.o.v. andere deelnemers en is het belangrijk dat je een bepaalde mate van ervaring hebt om hier aan mee te doen (denk je)?
Dat is afhankelijk van de lokatie. De eerste editie in de Ardennen was erg goed te doen voor beginnende All mountain/Enduro rijders, In de Vogezen en Valais was enige ervaring toch wel nodig. Zelf was ik in vergelijking met de andere deelnemers van een gemiddeld niveau. Per editie werd het niveau wel steeds iets hoger, maar daar ben ik in meegegroeid.

De deelnemers die zich inschrijven zijn van alle niveau’s van semi-prof tot rookie maar eigenlijk merkte je dat verschil niet zo erg. Tijdens de verbindingstukken rijdt iedereen samen op. Alleen op de special stages is het niveau-verschil zichtbaar. Net als voor mezelf was voor veel deelnemers het wedstijdelement ondergeschikt aan de leuke ervaring, maar het voegt het ook wel weer wat toe. Als je 3.2.1 GO! hoort voel je de adrenaline door je bloed pompen en gaat er toch een knopje om.

Heb je nog leuke anekdotes (leuke herinneringen) uit de 2012 editie met ons te delen of is het ‘What Happens At The Blast, Stays At The Blast’?
Er zijn altijd dingen die je bij blijven en waar je later nog hard om kan lachen: Deelnemers met 8 keer lek op één dag, onhandige valpartijen, de organisator die met een pan op zijn hoofd buiten in de hagel je worstje aan het BBQ-en is, alle gezellige momenten 's avonds om het kampvuur met een biertje en natuurlijk de leider in de wedstrijd die met plaksnor moet rijden tijdens de specials. De leukste uitdaging op mountainbikegebied vond ik toch wel “switchback heaven or hell’; een stuk van 30 steile rotsachtige switchbacks kort achter elkaar. You love it or you hate it!

Qua kosten; vind je deelname aan The Blast relatief duur of relatief goedkoop en waarom dan?
Het is een vrij groot bedrag wat je per evenement betaald, maar als je ziet wat je er voor krijgt is het eigenlijk relatief goedkoop. Verblijf, ontbijt, lunch en diner zijn inclusief. Als je zelf een weekendje organiseerd betaal je niet veel minder en heb je geen mooie uitgezette tour met special stages……….


Foto: Michiel Rotgans

 

 

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Kalender

meer

Fibberwaarietocht

Datum: 
zondag 03 februari 2013
Categorie: 
Discipline: 
Locatie: 
Schaijk
Nederland

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Biketrip Alpbachtal

Of we oren hebben naar een week biken in Alpbachtal? Ja natuurlijk, maar waar ligt dat eigenlijk? Alpbach is een dorpje met 2500 inwoners en ligt in Oostenrijk, Tirol om precies te zijn, op een hoogte van ongeveer 1000 meter. Met 2424 meter hoogte is de Galtenberg de hoogste berg rondom het dal. Het dorpje kenmerkt zich door de authentieke huizenbouw die wettelijk verplicht is. Huizen moeten minimaal voor 2/3 uit hout zijn opgebouwd, wat een erg fraai dorp oplevert.

Vrijdag Farmkehralm hut
Amper bekomen van de reis naar Alpbach staan we voor het hotel op de gids te wachten. Dat je in de Oostenrijkse Alpen fantastisch kan biken is geen nieuws, maar de omgeving van Alpbach kende ik zelf niet en er was ook weinig informatie over te vinden. Klokslag half tien komt onze gids Franz Larch voorrijden. Eerst duiken we even in de kaart om de route van deze dag te bespreken. “Wat voor soort track willen jullie graag rijden?” vraagt Franz. Op alle mogelijke manieren probeer ik hem er van te overtuigen dat we graag de technische trails willen zien. Techniek en funfactor spelen de boventoon. Zou hij het begrepen hebben?

Voor vandaag staat een trip naar de Farmkehralm hut op het programma, een berghut op een hoogte van ongeveer 1600 meter. We beginnen vanaf het hotel en dalen via afwisselend terrein af naar Inneralpbach, de plek vanwaar ’s winters de skiliften vetrekken.

Via vaste route 306 klimmen we omhoog, voornamelijk over schotterpaden. Het is mistig en de bergtoppen zijn in een dicht mist verhuld. We komen langs mooie riviertjes en Alpenweides. 600 hm klimmen verder zijn we bij de Farmkehralm hut, of beter gezegd hutje, hoogste tijd voor koffie en een schnapps! Inmiddels is de mist geheel opgetrokken en hebben we een strakblauwe hemel en een mooi uitzicht over het dal en de klim die we zojuist hebben voltooid. Een gastvrije Oostenrijkse dame voorziet ons van een kop koffie en een alcoholisch Oostenrijks brouwseltje terwijl ik me afvraag hoe zo’n tent rendabel kan zijn in de zomer.
Vanaf de hut rijden we kort verder over de vaste route om deze snel te verlaten. Het schotterpad wordt verruild voor een licht dalende singletrack tussen de koeienvlaaien door totdat we een bosperceel tegen komen. En daar liggen flinke wortels! Als je wat snelheid houdt is dit te fietsen, maar het pad is één grote root section met een afgrond aan de linkerkant. Onze techniek wordt flink op de proef gesteld. Even schiet het door mijn hoofd waarom ik hier op klikpedalen rijd, zeker met die wortels is af en toe een voetje aan de grond pure noodzaak. Na het bos wordt het pad iets beter fietsbaar en zet de echte afdaling in, we genieten van een flink rotsig pad met onderweg de nodige drops en een heerlijke flow! Franz had onze wensen heel goed begrepen.
De afdaling kruist een rivier en eindigt in Inneralpbach. Daarvandaan klimmen we weer terug naar ons hotel in Alpbach.

Zaterdag Schatzberg
De Schatzberg is met dik 1900 meter de bestemming voor de tweede dag en is in dit gebied één van de hoogst bereikbare bergtoppen. We rijden vandaag zonder gids, maar Franz heeft ons op de kaart aangewezen hoe we naar de top moeten rijden en waar de leuke trails liggen.
Net buiten het dorp pakken we de vaste route 308 omhoog richting de top van de Schatzberg. Het is erg zonnig, daardoor ook erg warm en dat zullen we weten ook. Bijna de hele klim ligt in de volle zon en dat maakt de 900 hoogtemeters er niet leuker op. Eenmaal boven hebben we werkelijk een magnifiek uitzicht over Alpbach en het volgende dal Auffach. Het klimleed is snel vergeten en na een XL cola denk ik alleen nog maar aan afdalen. Het duurt even voordat we de trail gevonden hebben, hij blijkt namelijk erg goed verscholen te zijn, maar wat ik hier zie had ik niet durven dromen. Voor me ligt zover als ik kan kijken een lange, rotsige trail met veel korte switchbacks en kleine drops. Let's roll baby! Het scherpe gesteente overtuigt me ervan dat ik een goeie bandkeuze heb gemaakt, 2.35 Geax Sturdy. Weliswaar een band met het profiel en gewicht van een trekkerband, maar toch heb ik hier wel behoefte aan een stevig bandje met sterke zijwangen. Na een lange afdaling komen we beneden aan en genieten we na op een terras in Alpbach zelf. Hier zijn de voorbereidingen voor het jaarlijks dorpsfeest in volle gang, de terrassen in skihutstijl en de bekende biergartentafels staan in grote getale uitgestald op straat. 's Avonds is het afgeladen en vloeit het bier rijkelijk, geserveerd door Oostenrijkse dames in de bekende outfits.

Zondag Gmahkopf
Vandaag ga ik alleen met Franz op pad, hij heeft mij de langste afdaling uit het gebied beloofd. We hebben afgesproken onderaan de lift naar de Gmahkopf. Op de fietskaart zie ik dat ik onderweg nog een freeridestrecke tegen kom, die kan ik nog mooi even mee pakken. Het kost me weinig moeite de trail te vinden. Met een lengte van een krappe kilometer is hij weliswaar niet lang, maar zeker de moeite waard om mee te pakken. De trail bestaat voornamelijk uit drops en wat kleine northshores. Even twijfel ik of ik goed uitkom en let ik niet goed op wat resulteert in een faceplant, in gelukkig zachte, maar natte bosgrond. Gelukkig hebben bike en biker geen ernstige averij opgelopen en snel daal ik verder af tot aan de voet van lift waar ik met Franz heb afgesproken. Die staat al te wachten en trekt een verwonderd gezicht als hij mij in mijn deels natte kleding zie aankomen.

Samen pakken we de skilift naar de top van de 1900 meter hoge Gmahkopf. Eenmaal boven maken we ons klaar om de bijna 1000 hoogtemeters weer af te dalen. Ik ben blij dat ik een gids bij me heb die de juiste trail weet te vinden, want boven is het één grote spaghetti van wandelpaden. Al snel komen we uit op een steile, rotsige trail met meerdere drops en off camber stukken. Ondanks dat ik maar een vlaklander ben heb ik geen moeite om in het wiel van Franz te blijven. Met een smile van oor tot oor geniet ik van alles wat onder mij door rolt. Dan gaat pad gaat over in verraderlijke wortelsecties en steile haarspeldbochten, nu kost het mij toch beduidend meer moeite om Franz bij te houden. Meerdere bochten zijn te scherp om door te fietsen, maar Franz pushed zijn voorwiel gecontroleerd zodat hij zijn achterwiel om kan zwaaien de bocht door. Halverwege vraag ik hem om wat tips en blijk ik het zelf toch ook aardig te kunnen. Na een prachtige, maar ook flink vermoeiende afdaling komen we voldaan beneden. Samen fietsen we terug naar het dorp en voordat we afscheid nemen krijg ik nog mee dat hij blij was dat hij zijn veertienjarige zoon niet had meegenomen, nu kon hij ook een keer doorrijden. Dat beschouw ik dan maar als een compliment. De rest van de middag lig ik bij het hotel in het zwembad met uitzicht op de afdaling van de Gmahkopf, hmmm zal ik nog een keer?

Verblijf
We hebben echt genoten van de paar dagen dat we in Alpbach waren. Een mooie, pure omgeving en oprecht aardige mensen waar je jezelf snel thuis voelt. Wij hebben ons voornamelijk gericht op trailrijden, maar ook voor XC is er genoeg te doen. Wel is het verstandig om een goeie kaart te kopen en om te overwegen om enkele dagen met een gids op pad te gaan, de vaste routes zijn nou eenmaal niet spannend.

Qua biken biedt het verder genoeg mogelijkheden om je dagen te vermaken en als je het gebied hebt gezien is er bij Kramsach nog veel meer te ontdekken. In Alpbach hebben ze in 2011 een E-bike systeem opgezet. Veel hotel en fietsenwinkels verhuren elektrische mountainbikes en bij de meeste cafés en restaurants kan je gratis je accu wisselen. Meer info: http://www.alpbachtal.at/nl/zomer/mountainenbiken-fietsen/e-bike

Alpbach zelf is niet groot, maar heeft toch best wat accommodaties omdat het 's winters een wintersportgebied is. Het voordeel hiervan is dat ze allemaal een goede, afsluitbare berging voor skispullen hebben, waar je ook de bikes prima kan stallen. Wij verbleven in het hotel de Alpbacherhof. Een hotel met goeie service en alleraardigst personeel.
http://www.alpbachtal.at/nl/zomer/mountainenbiken-fietsen

Een goed alternatief is het Gaestehaus Larch van Franz en zijn vrouw. Je hebt daar de keuze uit kamers of appartementen.
http://www.gaestehaus-larch.at/

Echte campings zijn er niet in Alpbach zelf, maar in Kramsach zijn er zeker 3. Kramsach ligt 10 km van Alpbach vandaan direct bij de afrit van de snelweg.

Onze gids was Franz Larch, naast gidsen geeft hij ook clinics en runt hij 's winters een skischool.
http://www.aktivbiking.com/

Er is een VVV post in Inneralpbach, maar die is voornamelijk voor de wintersport en 's zomers veelal gesloten. De dichtstbijzijnde VVV zit in Kramsach.
http://www.alpbachtal.at/nl/zomer/mountainenbiken-fietsen

In Brixlegg zitten enkele bikeshops die goed georiënteerd zijn op het gebied van fietsen en kleding. Brixlegg ligt tussen Alpbach en Kramsach in.

Er zijn nog geen reacties op dit item

Login of registreer om te kunnen reageren

Kalender

meer

Pagina's