Afkorting: 
DHI

RaceFace Carbon Crank Boots

Trails rijden kan zwaar zijn voor je equipment, vooral als stenen en wortels onder
de cranks door knallen. Om de uiteinden van carbon cranks te beschermen heeft Race Face
Crank Boots ontwikkeld. Een plastic overzetkapje die de stenen voor je crankstel opvangt.

 

De Crankboots komen in de volgende kleuren:
Zwart, grijs, blauw, rood, turquise, geel, groen, roze en oranje.

Ze passen op de volgende crankstellen:

Race Face:
Next/Next SL
Next Sl Cinch
Sixc
Sixc Cinch
Respond

Sram:
XX
XO
Noir

FSA:
Gravity
Gravity Lite

Shimano:
Saint

Sram:
XX
XO
Noir

FSA:
Gravity
Gravity Lite

De adviesprijs van de Crank Boots bedraagd € 7,90
meer info via:
http://www.raceface.com/components/parts/crank-boot/crank-boots/


 

Eerste City Downhill in Nederland

Op zondag 2 november organiseert Licht Verzet
de eerste landelijke CITY DOWNILL in Nederland.

Vorig jaar is er een kleine proefwedtrijd geweest en die smaakte naar meer!
Als de UCI over de hele wereld deze wedstrijden organiseert dan moeten wij dat toch ook kunnen?
Dit jaar is de inschrijving dus open voor leden EN NIET leden, maar let op, er zijn maar een beperkt
aantal startplaatsen,

Het parcours is nog wat spectaculairder dan vorig jaar maar er zijn altijd alternatieven lijnen zodat
van gevorderde tot beginnende downhiller mee kan doen!

 Een mooi promo filmpje vind je op: http://youtu.be/0vH7kXup-l4

De inschrijving is helaas al gesloten in verband met het maximaal aantal deelnemers.
maar we werken aan een reservelijst.
https://www.lichtverzet.nl/pages/7/evenementgegevens/?eventid=34

 Verdere info over het evenement vind je op onze facebook pagina
 Doe je niet mee dan is kijken ook zeer de moeite waard! Tot zondag
2 november om 12u op de Waalkade dus!

Review Gripgrab Vertical Downhill, Freeride hanschoenen

Stel je eens voor:
De top is bereikt, je kijkt om je heen.
Voor je ligt een schitterende singletrack. Kombochten, stenen en drop-offs.
Even een stukje traverceren en dan het bos in. Boomwortels en jumps.
Je pakt je stuur stevig beet en een tikkeltje nerveus speel je met de remmen.
Een zucht. Focus. Je haalt even diep ademhalen en zet je schrap.
Daar ga je:"Vertical"

Vertical, de naam zegt het al. Gripgrab heeft deze handschoenen maar voor
een ding ontwikkeld. Bergaf. Downhillen en Freeriden. Je kunt ze natuurlijk
ook gebruiken voor All-Mountain en Endurotochten maar houdt er dan wel
rekening mee dat deze handschoenen niet zijn uitgerust met de door
Gripgrab ontwikkelde Doctorgel. Er zit namelijk helemaal geen padding in
deze handschoenen.
Ze zijn namelijk ontwikkeld voor maar één ding. Grip. Controle over het
stuur en de bike. Want doordat er geen gelpads zitten heb je een veel beter
gevoel in je stuur. Ik heb de handschoenen getest in Oostenrijk tijdens een
aantal dagen biken in Saalbach Hinterglemm en de grip is inderdaad heel erg
goed. Er is geen zweverig gevoel tussen stuur en hand maar alles voelt aan
als één geheel. En bij trails als de Hackelberg en X-Line is deze grip wel lekker.

De handschoenen zijn gemaakt van een Suede leren handpalm en een
meshe bovenkant voor ventilatie. Verder zitten er siliconen strips op de
vingers voor de grip om de remhendels en shifters.
Ook zitten in het polsstuk magneetjes in om de handschoenen bij elkaar te houden.
Bij de polsen zit een brede elastische band en geen klittebandje zoals we bij
veel handschoenen gewend zijn. Het is even wennen maar de band zit niet
te strak en niet te los. En door deze versmalling lijkt het wel of de
handschoenen beter naar je polsen geleidt worden.

Anders dan bij de Supergel XC is het niet mogelijk om met je handschoenen
het touch-screen van je telefoon te bedienen. Of dat een gemis is? In mijn
ogen niet. Want tijdens een goeie run heb je toch geen tijd om te
telefoneren of sms'en. Dat kun je gewoon doen in de skilift omhoog.
Over de looks kan ik maar één ding zeggen. Die is af. De handschoenen
zouden niet misstaan in een film waarin  Steve McQueen met een Mustang
de straten van San Francisco onveilig maakt.
Ofwel een mooie retro look.

Over de duurzaamheid van de handschoenen kan ik na een week Oostenrijk
nog niets zeggen maar ik verwacht dat deze net als de andere producten
van Gripgrab gewoon in orde is.

Minpunten? Het enige minpunt wat ik kan vinden is dat je bij All-Mountain
tocht de padding begint te missen. Maar gaat het pad toch ineens flink naar
beneden. Dan komt de grip weer tevoorschijn met alle voordelen van dien.

De handschoenen zijn verkrijgbaar in de maten S t/m XXL.
De adviesprijs bedraagd € 39,95

Tekst: Patrick Maas

Roc des Alpes 2014

Voor het 2e jaar presenteert de franse sportorganisatie A.S.O de Roc des Alpes. Als nazaat van de immer bloeiende Roc d’Azur is dit een rijzende ster aan het sportfirmament. Met dit jaar in totaal ca. 4000 deelnemers staat in La Clusaz een familie evenement in een fantastische omgeving.

De Roc staat garant voor vertier voor de hele familie. Dat klinkt heel gezellig (en dat is het ook), maar daarnaast kun je ook stellen dat er voor alle kwaliteiten wel een evenement te vinden is in dit lange Alpenweekend. Of je nu 9 bent, graag hard naar beneden fietst, liever een klein rondje rijdt of juist jezelf tot het uiterste op de proef stelt, alles is te vinden.

Roc Marathon
Jezelf op de proef stellen kun je op veel onderdelen in La Clusaz, of het nu een toertocht is, de roc des Alpes, of de Roc Marathon. De Roc des Alpes is de Alpentegenhanger van de Roc d’Azur, de XC wedstrijd in Frejus. De Roc Marathon spreekt voor zich, toch zit er hier een kleine adder onder het gras. Gezien de locatie is het de organisatie gelukt om een marathon neer te zetten die zo mogelijk nóg zwaarder is dan de editie van 2013! Zowel een enorme technische als een conditionele uitdaging met in 80 km niet minder dan 3500 hoogtemeters gepropt.

De hoogtemeters worden bij elkaar geschraapt door ondermeer twee maal de Col des Aravis te passeren. 30 km van de marathon vind plaats aan de Oostzijde van deze Alpencol, en deze col is ook de grens tussen de twee gezichten van de marathon. Waar de westzijde steevast de drogere kant is, lijkt het dal aan het oosten rondom Giettaz maar niet op te drogen. Het geeft de Marathon een bijzonder tweezijdig karakter.

Klims en afdalingen zijn er in alle vormen te vinden, van lang, steil en technisch, via kort-technisch naar eigenlijk alles wat je kunt verzinnen. Van fietsbaar tot amper loopbaar.

Met een eindtijd van de overwinnaar van 4:45 met hierachter toch aanzienlijke gaten kun je wederom concluderen dat de Alpenversie een gradatie zwaarder is dan de evenknie in Frejus, de Roc d’Azur. De belofte dat er minder loopkilometers te overbruggen zouden zijn is deels ingelost, het gros was met fitte benen zeker te rijden. Met een startklim aan het einde viel dat bijna alle deelnemers tegen, een wisselende klim die bij vlagen de 30% aantikt is op een gegeven moment gewoon net teveel van het goede. Het onderstreept wel dat de Franse evenementen uitermate veelzijdig zijn, en zeker de marathons alhier besparen niet op de technische en fysieke uitdaging van de deelnemers. Zelfs de winnaar Oliver Zurbrügg onderstreepte dat de Fransen steevast trakteren op mooie en moeilijke evenementen.  

Meer
De Roc zou de Roc niet zijn als er niet veel meer te beleven is. Een downhill, diverse toertochten, een „Roc Gourmande“, waarbij naast (vooral naar beneden) fietsen de ravito’s bestaan uit een greep uit de lokale cuisine, en een streetrace, de Roc Ruelles. Sinds een aantal jaar voert de Roc ook een Enduro versie, en die is hier uiteraard ook te vinden.

Ook het weer in deze Franse bergstreek doet weinig onder voor het fijne nazomerweer aan de Côte d’Azur. Natuurlijk is het weer in de bergen grilliger, maar al met al zijn het hele weekend wedstrijden verreden onder wisselende bewolking met nu en dan een zonnetje. Ook het temperatuurverloop tijdens langere wedstrijden kan erg varieren, in een schaduwdal is het nu éénmaal wat frisser dan op een zonnige, kale helling.

Uitdaging
Natuurlijk is er voor de rijders tijdens het evenement een uitdaging, maar voor alles goed en wel van start kan ligt daar ook nog een uitdaging voor de organisatie. Vorig jaar kampte de Roc met een lang doorijlende winter, waarbij op de grotere hoogten die door de wedstrijden werd aangedaan aanzienlijke hoeveelheden sneeuw lagen. 70-80 procent van de paden in bijvoorbeeld de marathon is dan ook volledig nieuw voor de deelnemers. Ook moeten afspraken gemaakt worden met meer dan 100 terrein eigenaren, wat in het eigenzinnige Frankrijk ook alweer een bijzondere uitdaging is.

Doen?
Als je een liefhebber van bergen bent, en een mountainbiker, dan is het evenement absoluut de moeite waard. Afhankelijk van je niveau en discipline kun je altijd wel een evenement vinden dat bij jouw uitdagingsniveau past.

Vanaf Utrecht is het ca. 990 km rijden naar La Clusaz. In de basis een ski-oord zijnde barst het hier van de hotels, maar ook campings zijn er hier in overvloed. Zowel La Clusaz, alsook Thones, Les Saisies en de omgeving van de Beaufortain zijn fantastische bikegebieden die allemaal binnen 45 minuten met de auto te bereiken zijn. Ook hier voor iedereen wat wils, skiliften voor de downhillers, en uitdagende routes voor de meer XC gerichte rijders. Let wel op, in Juni zijn de hogere passen nogal eens onbegaanbaar wegens nog niet weggesmolten sneeuw!

Review Thule Easyfold 931/932

Goed. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben geen fan van fietsdragers. Het is zelfs zo erg dat ik mede door dit feit vervroegd van auto ben gewisseld omdat mijn mountainbikes er niet voldoende vlot in pasten. Wat de reden is dat ik geen fan ben van fietsdragers? Simpel: ik ben ooit een keer getuige geweest van het verliezen van een mountainbike op de snelweg vanaf een fietsendrager en wilde onder geen beding dat dit met mijn bikes ook zou gebeuren. Vandaar de aversie tegen fietsendragers. Vooral om deze inleiding vond ik mezelf bij uitstek geschikt om een fietsdrager te testen op het moment dat de redactie deze aangeboden kreeg voor een test.

Het feit dat Thule een Zweeds merk is kan een aantal dingen betekenen: in elkaar te zetten met een schroevendraaier of inbussleutel, degelijkheid tot in detail of eigenwijs design. Na het uitpakken van de Thule Easyfold 931 (de 13-polige variant) was de conclusie dat alle van deze drie eigenschappen van toepassing waren op deze fietsdrager. Het gebruiksklaar maken van deze drager is een kwestie van een inbussleutel en een schroevendraaier. Als je de drager vastpakt en bekijkt krijg je het gevoel van degelijkheid en de manier waarop de drager is vormgegeven is niet extreem onderscheidend, maar zeker niet alledaags en dan met name door de wijze waarop het vouwgedeelte is vormgegeven. De naam Easyfold doet al twee dingen vermoeden: 1. De drager is opvouwbaar en 2. Het opvouwen gaat gemakkelijk. Ik ben alvast zo vrij om te bevestigen dat er inderdaad sprake is van gemakkelijk opvouwen van de drager.

Om een beeld te krijgen wat voor vlees je in de kuip hebt op het moment dat je iets gaat testen is het raadzaam om te bekijken waar het te testen product staat in het spectrum. In het geval van de Thule Easyfold is er sprake van veel concurrentie. De markt met (opvouwbare) fietsendragers is redelijk verzadigd. De Thule Easyfold 931/932 (het verschil zit ‘m in de 7- of 13-polige stekker) heeft een adviesprijs van € 639,00 , maar als je een beetje slim weet te shoppen op het net kom je uit op een gemiddelde laagste prijs van € 475,00. Dat is nog steeds best stevig als je het afzet tegen de gemiddelde prijs van ongeveer € 300,00 waarvoor je al een knappe fietsendrager kan aanschaffen. De drager zal dus duidelijk meerwaarde moeten hebben om de bovengemiddelde aanschafprijs te rechtvaardigen.

Op basis van de vier -door Thule zelf naar voren gebrachte- voornaamste producteigenschappen lopen we puntsgewijs de praktijk van deze drager na.

1. Nieuwe verbeterde, afneembare framehouders met Thule AcuTight-knoppen met koppelbegrenzer die klikt wanneer de optimale kracht is bereikt.

In de tijd die gezeten heeft tussen het aanleveren van de drager, het testen en het schrijven van deze review is de klem waarmee de fietsen worden vastgezet geëvolueerd van een relatief kleine klembek naar een veel grotere, waarbij de maximale klemkracht gereguleerd wordt door middel van een losbreekmoment in de knop. Thule noemt dit AcuTight en claimt dat de gecontroleerde kracht op het fietsframe de bescherming voor kwetsbare fietsframes verbetert. Dit was één van de redenen dat ik erg verguld was dat Thule mij de AcuTight klem toestuurde, waardoor ik het carbon frame met meer vertrouwen aan de Easyfold overliet. Voordat ik de fiets ging beklemmen met de AcuTight-klem heb ik eerst een test gedaan met een losse carbon buis om te kijken wat er qua vervorming optreedt op het moment dat het maximale aanhaalmoment van de AcuTight is bereikt. De test ‘op het droge’ stemde mij niet gerust. Daar waar ik zelf al lang zou zijn opgehouden met aandraaien, ging de AcuTight nog even door. De losse carbonbuis gaf zichtbare vervorming onder invloed van de steeds groter wordende klemkracht van de AcuTight. Om de zaken niet eenzijdig te benaderen heb ik op meerdere manieren de AcuTight op de proef gesteld en de conclusie getrokken dat het moment niet is ingesteld op de gevoeligheid van carbon frames, maar wel stopt met kracht zetten voordat het carbon zou bezwijken. Meer  ‘foolproof’ dus, maar naar mijn smaak had er wel iets minder klemkracht op mogen zitten vóór het losbreekmoment. Om de omschrijving van Thule nog even aan te halen: De gecontroleerde kracht op het fietsframe verbetert de bescherming voor kwetsbare fietsframes. En daar hebben ze feitelijk gelijk in.

Bovenstaande afbeelding: links de oude frameklem en rechts de nieuwe AcuTight klem.

2. Volledig opvouwbaar voor gemak bij montage, gebruik en opslag

De volledige opvouwbaarheid is gemakkelijk in gebruik, maar bij montage was ik er nog niet zo van overtuigd. Je kan bij montage kiezen uit uitvouwen op het droge of eerst even de beide vleugels op de eerste klikstand zetten. Dit geeft voldoende ruimte om de drager op de trekhaakkogel te manoeuvreren en de hendel over te halen voor de benodigde klembeweging. Het zou muggenziften zijn om dit als minpunt te bestempelen, maar ik vind de gemiddelde niet vouwbare drager praktischer bij de montage op de trekhaak. Bij opslag neemt de drager vrij weinig ruimte in, zal in menig kofferbak passen, maar blijft toch een slordige 18 kilo om aan je arm te hangen. Niet voor iedereen even gemakkelijk tilbaar dus.

3. Het hoge laadvermogen (2x30 kg) maakt vervoer van e‑bikes/Pedelecs mogelijk

Dat de drager een hoog laadvermogen heeft geloof ik direct. Wat ik niet direct geloof is dat dan de drager ook nog als een blok achter de auto blijft hangen als de omstandigheden wat ruiger worden. Een gemiddelde Vinexwijk is vanwege het grote aantal drempels een goede testcase en zo geschiedde. Met twee relatief zware stadsfietsen de proef op de som genomen en een rit gemaakt waar de omstandigheden niet optimaal waren. Het resultaat was redelijk bevredigend. Na een aantal momenten waarop ik dacht de lading te gaan verliezen bleek na inspectie dat de drager slechts minimaal verschoven was. Gezien het moment dat ik onbedoeld op de drager zette en de vervaarlijke slinger van de fietsen achterop vond ik het een grote prestatie dat de drager er nog zo stevig op zat. Er kan wat mij betreft een vinkje achter dit statement. De drager is geschikt voor vervoer van twee zware fietsen.

4. De grote afstand tussen de wielhouders maakt vervoer van robuuste fietsen met een brede wielbasis mogelijk

Onder “robuuste fietsen met een brede wielbasis” kan je in het kader van mountainbikes de aal-mountain, enduro, freeride en downhillbikes verstaan. Door de brede goot en de lange, op de drager bevestigde, klemstrips is het goed mogelijk om de genoemde mountainbikes te bevestigen. Dit maakt de drager bij uitstek geschikt voor een rit naar de Ardennen, het Sauerland, de Alpen en andere oorden die je kan invullen bij de juiste omgeving voor dit soort mountainbikes.

Andere noemenswaardige producteigenschappen

Naast deze vier producteigenschappen zijn er nog een paar aspecten die het benoemen waard zijn. De klemming op de trekhaak is relatief eenvoudig instelbaar. Even de tijd nemen voor het instellen van de gekartelde draaiknop bij de trekhaakkogel levert een beter (lees: vlakker)gepositioneerde drager op. De hevel om de klemming volledig te maken laat zich licht bedienen en kan door middel van een sleutel op slot worden gezet. Bij het plaatsen van twee fietsen moet je vooraf even rekening houden met de stand van de armen die de klemming en afstand regelen. Na het plaatsen van de eerste fiets kan je de arm van de tweede bike relatief makkelijk loskoppelen, om zo te voorkomen dat je moet prutsen om de arm voor de tweede fiets op de goede plek te krijgen. Je kan de tweede arm ook achterwege laten in het geval je maar één fiets op de drager hebt staan. In het geval dat er fietsen op de drager staan en je iets uit de kofferbak moet halen, kan je door middel van een eenvoudige druk met de voet het vlak onder de kentekenplaat de drager loskoppelen en kantelen. Na gebruik weer in de goede positie zetten en een stevige klik geeft aan dat de drager weer vastzit. 

Conclusie

Heeft de Thule Easyfold 931 mij als fietsendragerscepticus kunnen overtuigen? Het antwoord is volmondig ‘ja’. De drager is makkelijk in gebruik, zeer degelijk uitgevoerd en straalt robuustheid en vertrouwen uit. Ook de praktijktest, waarbij de drager -onbedoeld- flink op de proef is gesteld, stemde mij tevreden. Dat alles heeft dan wel een forse aanschafprijs. Voor ruim 100 euro (internetprijs) minder kan je bij Thule terecht voor de vergelijkbare Europower 915/916 fietsendrager, welke voornamelijk de opvouwbaarheid ontbeert maar verder zo goed als dezelfde eigenschappen heeft. Je kan dus drie dingen doen op het moment dat de aanschafprijs de grootste hobbel is. Hem niet kopen, kiezen voor een ander merk of kiezen voor een goedkoper alternatief binnen de Thule-collectie. Voor mij persoonlijk is duidelijk geworden dat als ik ooit actief gebruik ga maken van een fietsendrager een degelijke drager zoals de geteste Thule Easyfold 931 het segment is waar ik het moet zoeken. De hogere aanschafprijs heb ik er dan graag voor over. Ik vermoed ook dat mensen zoals ik een belangrijk deel van de doelgroep van Thule vormen. Mensen die op zoek zijn naar een bijzonder degelijke en goed geconstrueerde manier van je fiets vervoeren.

Pluspunten:

+ Degelijke, robuuste drager

+ Makkelijk opvouwbaar tot praktisch formaat

+ Geschikt voor grote en zware fietsen met brede banden

+ Fietsen blijven onder zware wegomstandigheden stabiel op de drager

Minpunten:

- Drager relatief duur

- AcuTight knop niet dé (verwachte) oplossing voor carbon frames

 

Met dank aan: Thule Zweden/Nederland en Automotive PR Nederland

Getest: USWE drinkrugzakken

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

USWE
USWE? Om de SRAM-taalverwarring voor te zijn (EsRam, SRÀM, SREM?), USWE wordt uitgesproken als You-Swee. Een Zweedse specialist op het gebied van drinken onderweg. Uit flessen of zakken. In de mountainbike hoek nog vrij onbekend, maar dat is ook niet zo vreemd aangezien USWE pas sinds 2007 aan de paden timmert. Zoals ook andere fabrikanten overkomt, is ook USWE overgedruppeld uit andere sporten, sommigen zullen het merk ongetwijfeld kennen vanuit de motorsport.

Drinkzakken zijn er in allerlei soorten en maten, waarbij opslagruimte en inhoud drinkzak de leidende parameters zijn. De geteste modellen zijn de H2 en de H4. Beiden een vloeistofinhoud van 2,5 liter, maar de H4 heeft naast de waterberging ook nog ruimte voor zeker 6,5 l aan andere bagage. In het USWE programma vinden we ook nog een 1,2 l drinkzak.

Comfort
Het draagcomfort van de geteste zakken is meer dan in orde. Brede banden, die met één centrale gesp worden gefixeerd op het lichaam. Daar zit ook meteen het grote verschil bij beide zakken; de H2 is voor mij niet zo in te stellen dat de gesp boven of onder de hartslagmeter valt. Bij de H4 wil dat wel.

Onder: links de H2, rechts de H4.
    

De H2 biedt ruimte aan kleine bagage, denk aan een telefoon en wat repen. Wil je meer meenemen, dan kom je al snel uit bij de H4, hoewel je ook wat waterruimte kunt benutten voor extra bagage, zeker bij kortere ritten.

Beide rugzakken zijn goed te fixeren op het lichaam. De verstelling gebeurt met zeer royaal uitgevoerde klittebandstrips. Na ruim zes maanden testen kan vastgesteld worden dat de "velcro's" absoluut duurzaam zijn. De H2 hangt hoger op de rug dan de H4, en dat maakt dat de zakken naast inzetbereik ook een compleet andere draagbeleving kennen.

Onder: Links de H2, rechts de H4.
     

De gesp niet gebruiken is niet echt een optie, door de constructie willen beide zakken dan erg graag van je schouders afglijden. Vanwege de grote banden is dit geen hindernis, de zakken voelen absoluut niet beklemmend. Dat zal mede versterkt worden door de met grote elastische delen uitgevoerde banden. Hoewel de rugzakken hierdoor zeker bij volle bepakking niet star op de rug liggen, geeft dit wel veel bewegingsvrijheid en heb je minder het gevoel beperkt te worden door de massa op je rug.

Disposable
Waar andere fabrikanten kiezen voor een reinigbaar reservoir, kiest USWE resoluut voor de wegwerpvariant. De opening ter grootte van een frisdrankfles is meer dan groot genoeg voor vullen, maar uitgebreid reinigen met borstels zal niet lukken. Met 3 euro per waterzak is dat echter ook weer geen halszaak, en weegt dat ruim op tegen de kosten voor allerhande borstels, droogsystemen en ontsmettingspillen.

De zakken zijn van een relatief hard plastic, wat bij slecht vullen van de zak wil gaan kraken. Niet ieders keuze, maar als je wat aandacht besteedt aan het luchtvrij installeren van de waterzak is dit geen probleem.

Het meegenomen water blijft 100% vrij van bijsmaakjes.

Vullen en legen
De vulopening is meteen ook de aansluiting voor de drinkslang. De drinkslang wordt aangesloten met een dop, waarop de aansluiting draaibaar is. Zo kun je de slang altijd de juiste richting op draaien. Zoals bij alle drinkzakken moet wel extra attentie gegeven worden op het dichtdraaien. Zeker door de dop aan de onderkant ligt een nat achterwerk op de loer.

De drinktuit is een echte bite-valve. Vanwege de constructie moet je toch vrij flink in de tuit bijten omdat er anders echt geen water uit gaat komen. Voordeel is wel dat deze dan ook echt goed afsluit, en zelfs als je na afloop van je rit per ongeluk de tas op de tuit zet, zal deze niet opengaan, waar dit bij vergelijkbare tuiten nogal eens gebeurt.

Conclusie
De doordachtheid straalt van beide zakken af. De H4 heeft voldoende opbergvakken om alle goederen overzichtelijk op te bergen, de H2 houdt het water dicht bij het lichaam om zo min mogelijk hinder te geven voor de drager. Met adviesprijzen van 56,95 euro voor de H2, en 69,95 euro voor de H4 zijn beide zakken zeker niet de goedkoopste in deze productgroep, maar draagcomfort en kwaliteit vergroten op lange duur alleen het draagplezier, en daarmee het fietsplezier.

Een absolute aanrader dus! Meer info en modellen op http://www.uswe-sports.nl/

Dus, de H4..

Of de H2?

Review Camelbak Volt

De Camelbak Volt.
10 Liter opslagcapaciteit met een 3 liter waterreservoir.
Dankzijhet speciale Lumbar waterreservoir ideaal voor
voor dagtochten in Alpen of Ardennen.
 

Het merk Camelbak heeft eigenlijk geen introductie meer nodig. Sinds 1988
werken ze aan de weg met de bekende "waterzak geplaatst in een rugzak".

Nu zijn we heel wat jaren verder en is er de Camelbak Volt. Een rugzak met
een Lumbar waterreservoir. Lumbar betekend niets anders dan "onderrug".
De rugzak bevat een 3 liter waterreservoir, heeft een opslagcapaciteit van
10 liter en een heleboel zakjes voor spulletjes op te slaan.

Bij het uitpakken valt me op hoe licht de rugzak is. De digitale keukenweegschaal
tikt voor de rugzak inclusief waterreservoir 730 gram aan. Het materiaal voelt ook
heel erg dun en fragiel aan. Alsof je het met hand zo in stukken kunt scheuren.
Maar ik geef Camelbak het voordeel van de twijfel. Mijn oude is immers ook
alweer 10 jaar oud.

het tweede wat opvalt is het aantal opbergvakjes. In het hoofdvak zit een sleutelvakje,
een ander zakje voor bijvoorbeeld je beurs en multitool of een fietspomp.
Daar tegenaan zit nog een groter vak voor spulletjes. Aan de achterkant zit een vak
voor bijvoorbeeld je eten. Ook hier zitten weer 2 zakjes voor spulletjes in op te bergen.
In de heupband zitten aan beide kanten ook een zakje voor bijvoorbeeld je camera
of telefoon. Dan is er nog de uitschuifbare middenzak om je jasje of armstukken in te doen.

En laten we ook niet de helmstraps vergeten. Bij een lange klim of wandeling is het
mogelijk om de helm aan de straps maken en zo aan de rugzak te bevestigen.
Ideaal als je bijvoorbeeld een dorpje gaat bezoeken tijdens een fietstocht.

Het draagcomfort is wel even wennen. Het is zoals gezegd lichtgewicht materiaal
dus allemaal net even wat dunner. Zoals ook de schouderbanden.
Het voelt dunner maar is net zo comfortabel als de dikkere schouderbanden.
Tijdens het biken zit de lichte rugzak niet in de weg en blijft heel netjes op zijn plaats zitten.
De brede heupriem werkt daar zeker aan mee. Ook tijdens steile afdalingen in de
Ardennen blijft alles goed op zijn plaats en door zijn Lumbar waterzak heeft de Camelbak
niet de neiging om in je nek te hangen.

De Lumbar zak is voor mij een nieuw iets. Voor zover ik weet is een waterzak een lange
cilinder die rechtopstaand in een rugzak gestopt wordt. De Lumbar is een waterzak die
onderin de Camelbak gestopt wordt. Ik vraag me af of er ook daadwerkelijk 3 liter water
in past maar de maatcilinder geeft de uitslag. Met gemak 3 liter. Ik stop de waterzak in
de rugzak. Klik het slangetje eraan en ben op weg. Alles zit op zijn plaats en het voordeel
van dit alles is. De spullen in de vakjes hoeven er niet uit om de waterzak erin te krijgen.
Alles heeft zijn eigen plaats. Dit heb ik met een volle rugzak toch vaak anders meegemaakt.

De rugzak is gemaakt voor lange dagtochten in de Alpen of Ardennen.
Tijdens mijn laatste tocht had ik een extra windjack mee. Maar het was onderweg zo warm
dat mijn fietsjack ook in de rugzak moest. Daar was ruimte genoeg voor. In de hoofdvakken
zaten een grote fietspomp, allerlei gereedschap en eten. En nog had ik plaats over in de
zakjes aan de zijkant.

Mijn eindconclusie is dat dit weer een fijn product van Camelbak is
welke zich tijdens technische tochten van zijn beste kant laat zien.

De Camelbak Volt is te verkrijgen in de kleuren rood of zwart.
De adviesprijs bedraagd € 120,-

Deze Camelbak is aangeboden door www.gustavsport.nl

http://www.gustavsport.nl/camelbak-volt-13-lr-lumbar-pirate-black-graphite-cb20004-010


Tekst: Patrick Maas

Nico Vink webseries "Tales From The Soil"

"Belgische downhill-legende Nico Vink bewijst dat de beste avonturen vaak het dichtst bij huis beginnen. In aflevering 1 van zijn nieuwe webserie "Tales From The Soil gaat hij op ontdekkingstocht in zijn eigen thuisland. Laat je vooral niet wijsmaken dat België alleen maar vlak is!

Nico laat zich niet tegenhouden door koude of regen, en raast met hoge snelheden van zijn favoriete downhilltracks en met duizelingwekkende hoogte over zijn zelf gebouwde dirtjumps. Onder meer Waterloo, Malmedy, Chaudfontaine en Charleroi passeren de revue. Neem even de tijd om te genieten van deze prachtige bossen en stel jezelf voor dat je er doorheen vliegt tegen snelheden die illegaal zouden moeten zijn."

 

"Heb je je ooit afgevraagd hoe Whistler in Canada eruitziet in de de zomer? Nou, je bent niet van plan om dit uit te vinden, want Nico Vink rijdt er zo snel doorheen dat het grootste deel gewoon een waas is. Tijdens de vorige editie van Crankworx nam hij een paar dagen vrij om de de beste lijnen doorheen het befaamde Bike Park te gaan verkennen. Van de technische tracks in het bovenste deel, tot de enorme jumps in het benedenstuk: hij reed het met zoveel stijl en panache die slechts weinigen kunnen evenaren. "
 

 

 

Roc d'Azur 2013

Traditiegetrouw is er al jaren een wisselende delegatie van de mountainbike.nl crew present op dit massale evenement aan de Zuid-Franse kust. Traditiegetrouw ook wordt er meer gedaan dan alleen foto’s schieten en mooie verhalen schrijven, er wordt zowaar gereden!

Vrijdag 11 okt 2013: Roc Marathon
Dit jaar was het de beurt aan administrators Bommie en shiverer om de krachten te meten en de parcoursen te analyseren op de marathon. Met dit jaar 84,7 echte kilometers en zowaar ook eens 2700 waargemaakte hoogtemeters gaat deze editie de boeken in als één van de zwaardere, misschien wel de zwaarste sinds tijden. Of het de inmenging is van de nieuwe organisator ASO of dat de trailbuilders dit jaar gewoon meer inspiratie hadden, we weten het niet, maar het resultaat werd breeduit gelauwerd.

Ook traditie bij een groot evenement zijn de periodiek terugkerende opstoppingen. Onvermijdelijke vernauwingen of dubieuze keuzes; hoe het ook zij, van volle bak in de pedalen het ene moment, is het gezapig stilstaan het volgende moment.

Nadat het vlakke delta-land van de base nature te Frejus ingeruild is voor de periferie van de bossen van de Maures, wordt het veld meteen doodgeslagen op de eerste klim, die steevast langer is dan men denkt, terwijl het toch vaak dezelfde trails zijn. Bovenaan maak je je op voor het eerste technische staaltje van deze ronde; de afdaling naar de Fournel. In processie naar beneden wandelend, of acrobatisch ertussendoor laverend; iedereen komt uiteindelijk beneden. Te voet, te rijwiel of te brancard. Fransen slaan hun technische skills veel hoger aan dan eigenlijk goed voor ze is, en dat levert doorgaans hilarische taferelen op.  

Na de verzorging in het Fournel-gebied maken we ons op voor de tweede beklimming. Deze klim loopt net als de vorige nog gelijk op met de andere parcoursen, maar op ca. 3/4 van de uiteindelijke hoogte gaat de marathon nog even een stapje verder omhoog, en daar scheiden de schapen zich van de berggeiten; voor de marathon zijn een paar klims gereserveerd die zich mogen scharen in het rijtje „rondom 30%“, en daar verliezen veel rijders het toch van de zwaartekracht.

Eenmaal boven wordt er afgedaald richting Roquebrune. Hier worden de eerste nieuwe kilometers aangedaan, een fijne klim met een dito afdaling. Roquebrune wordt minder aangedaan dan andere jaren, en ook het trappetje dat de poort vormde voor dit dorpje wordt overgeslagen.

Na Roquebrune volgt het bekende technische stuk, met technische klimmetjes, bochtenwerk, afdaaluitdagingkjes en nog veel meer fijns voor de liefhebber! Waar mountainbikers de GR’s in Frankrijk aandoen is het sowieso vaak al interessant, maar dit is toch wel een juweeltje in de marathon! Verderop wederom een technisch fijnzinnig stukje, zowaar bijna vlakke singletrack die zomaar in Nederland zou kunnen liggen! Alleen de ruigte van de ondergrond en de omgeving verraden dat we hier toch echt nog onze meters wegtrappen in het Zuid-fransche wonderland.

Regelmatige roc-marathon gangers herkennen de volgende mijlpaal. Even in de handen spuwen, en buffelen op de gestage klim van rond de 7 procent die eeuwig door lijkt te gaan, naar het dak van de marathon: De col de Valdingarde. Midden- of grotebladwerk; hier kun je snelheid maken, of beter gezegd, MOET je snelheid houden!

De Valdingarde ligt doorgaans ongeveer halverwege of net voorbij de helft van de rit. Erna kom je al snel weer samen met andere parcoursen, die gelukkig dit jaar door een slimmere planning wat minder „in de weg reden“. Ook in dit deel hebben de parcoursbouwers nieuwe trails toegevoegd aan de marathon, en dat is opzienbarend. De laatste jaren werd vooral in dit deel weinig gewijzigd, en er mag echt een pluim naar de organisatie voor de in mijn optiek vele vernieuwingen.

Van het strand was dit jaar weinig over. Dat was echter niet te wijten aan de parcoursbouwers, maar temeer aan de ongunstige stand van aarde, zon en maan. Anders gezegd; de vloed viel een beetje ongunstig, en een doorwading was amper te voorkomen.

2300 rijders stonden er (naar verluid) aan de start, aan de finish waren er nog 1800-en-een-beetje over. Met een 823e plaats reed uw reporter naar een veel minder resultaat dan vorig jaar, maar desalniettemin tevreden en voldaan.

Roc d’Azur
XC’ers als wij zijn, moest ook deze wedstrijd over 56 km op zondag nog even meegepakt worden. Met het absurde deelnamegetal van 5300 een wedstrijd waar werkelijk alle gradaties aan medoen!

Ook hier veel nieuwigheden aan het parcours, en eigenlijk overal ten goede. Hier ook veel meer duits-achtig brede paden, maar dat mag ook wel met zoveel deelnemers. Niettemin nog voldoende technische uitdaging, en ja, ook nog zat singletrack om zich ruimschoots te onderscheiden van de duitse schotter-racebanen.

Is dat alles?
Nee. Het evenement omvat nog veel meer; een kort overzicht:

Enduro: Rijders moeten zelf alles afleggen, maar alleen de afdalingen zijn getimed, hier en daar vergezeld van een korte klim.

Roc Noir en Roc Rouge, 2 tourtochten van respectievelijk 48 en 20 km, met een flinke dosis technische uitdaging.

Wedstrijden voor alle licentieklassen, van nieuwelingen, via junioren tot dames en nog veel meer.

De Roc Tandems, voor omstanders toch altijd een speciaal gezicht hoe deze long vehicles even zo makkelijk de afdalingen in duiken!

Verder een Roc Down, een roc kids en sinds vorig jaar zelfs een Tri-Roc, een offroad triathlon variant! En dan vergeten we vast gemakshalve nog wel wat evenementen.

Voor meer informatie kun je altijd even rondneuzen op de site van de Roc: www.rocazur.com en voor vragen kun je je altijd wenden tot de doorgewinterde cracks op ons forum, bijvoorbeeld in het reeds bestaande topic van 2013: Mountainbike.nl-forum-roc-topic .

Leuk?
Je vraagt je af; moet ik er ook heen? Nou, moeten.. Maar het is altijd een gezellige bedoening, ondanks dat er meer mensen aan dit evenement meedoen dan dat er in nederland individuele wedstrijdrijders zijn.. Er is altijd wel ergens een bekende, of het nu een collega van Velozine is, of een aanmoediging door een oud-Nederlands Kampioen Gijs D. Of een verbaasde blik van Ariëlle Boek (386e in de marathon), die toch echt meende dat o-zo herkenbare shirt te kerkennen. Ja, Ariëlle, we herkenden jou ook ;)

Moet dat zo ver weg zijn?
Goed dat je het vraagt! Nee, dat hoeft zeker niet! In juni 2013 hebben we al kennis gemaakt met de Roc Des Alpes (20 km van de Mont Blanc), en voor 2014 is er zelfs een Roc des Ardennes aangekondigd! Ook zal er een Roc nabij Parijs komen. Met name de "Des Alpes" is een juweel, gelegen op de vlanken van de Col des Aravis. Voor mensen die een technische en conditionele uitdaging zoeken is dit zeker de reis waard, en toch al snel 300 km minder ver dan de zuidfranse evenknie. Wat de andere Roc's gaan brengen zal zich gaan uitwijzen in 2014.

Mini Downhill Cup 2013 - Spaarnwoude

Mini Downhill. Het is sinds 2009 een beproefd concept in Nederland. Korte getimede afdalingsproeven voorzien van de nodige obstakels die moeten lijken op de UCI World Cup Downhill, maar dan in een vorm die in Nederland is te realiseren. We zijn hier in Nederland tenslotte niet rijkelijk voorzien van bergen en hoogteverschil. Desondanks is het mogelijk gebleken de sfeer van een downhill wedstrijd te kopieëren in ons kikkerlandje.

Het pas geopende Bikepark Spaarnwoude is vandaag het decor voor de laatste wedstrijd in een serie van vier wedstrijden die dit seizoen door heel Nederland zijn gehouden. Alle ingrediënten zijn aanwezig om er een topdag van te maken. Het parcours ligt er goed bij, de horeca van gastheer Snowplanet speelt goed in op de komst van hongerige en dorstige bikers en er is een heuse pitstraat met stands van Agang, WE Customize Bikes en Bikeplanet. Ruim 70 deelnemers, jong, rijp, dame of heer hebben zich ingeschreven voor de twee runs waar de Mini DH vandaag om draait. Een blik op de deelnemerslijst leert dat de "harde kern" van enthousiastelingen voor deze wedstrijdvorm vandaag weer goed is vertegenwoordigd. Namen als Lars Veenstra, Maarten Muselaers en Daniël Prijkel zijn deelnemers aan de Mini Downhill Cup van het eerste uur, aangevuld met namen als Jelmer Pietsersma, Patrick Smit, Stefan Grolleman en Mark Toeters als kanshebbers voor het klassement. Ook lokaal zijn er namen die een gooi willen doen naar een mooie plek op de lijst. Cyclo Sophia en John Mooij namens sponsor Bikeplanet, Rinse Blasé als organisator van het eerder in Spaarnwoude gehouden enduro-concept Singletrack Sundays en o.a. Rob Witte en Arthur Hommersen namens Bikepark Spaarnwoude, waarbij Arthur tevens tot vandaag houder was van het baanrecord. 

De trackwalk, training en twee runs worden afgewerkt in winderige, maar zonovergoten omstandigheden. Na run 1 is het Daniël Prijkel die, niet geheel onverwacht, het dagklassement aanvoert. Rond de klok van drie uur start de laatste van de twee run's, waarbij de vier klassementen (jeugd, junioren, dames, masters en heren) op volgorde van klassering uit run 1 starten. De voormalige stortplaatsen zijn al jaren favoriet als decor voor de Mini Downhill. Groningen, Wijchen en Spaarnwoude zijn allen van dit kaliber en bewijzen stuk voor stuk dat ze in staat zijn om gastheer te zijn van een dag afdaalplezier. Bikepark Spaarnwoude wordt dan ook beleefd als een aanwinst voor de reeds bestaande trails en bikeparken in de Lage Landen. Zoals het wervende promo-plaatje op de Facebook pagina van het Bikepark zegt: 300 meter lengte, 35 meter hoogteverschil met berms, gaps, rootsectie, wallride, table, double, jumps en de broodnodige chickenway's. Mini Downhill-waardige omstandigheden dus! In de voorgaande jaren liet de Mini Downhill Cup zich omschrijven als een serie van getime afdalingen met aan het eind van de dag Daniël Prijkel als winnaar. Helaas voor Daniël is de concurrentie dit seizoen steviger dan ooit, zo ook vandaag. Relatief nieuwkomer Mark Toeters zet het hele seizoen al strakke tijden neer bij de diverse edities van de cup. Zo strak zelfs dat aan het einde van de dag blijkt dat zowel Prijkel als hij het podium van het eindklassement moeten delen en beiden op de hoogste plek van het podium staan. Bij de laatste run is het Daniël Prijkel die vanwege een fout in één van de laatste bochten zijn kans op verbetering van de tijd verspeelt en Mark Toeters die wél foutloos naar beneden komt en zo Prijkel van het hoogste plekje op het podium van het dagklassement weet te houden. De organisatie van de Mini Downhill Cup kan terugkijken op een geslaagde dag en ook wel over een geslaagde serie, ook al ging het verloop qua edities niet zoals gepland. Het is altijd fijn om te zien hoe een aantal enthousiaste bikers de handen ineen weet te slaan om een landelijke serie neer te zetten en dan ook nog succesvol weten te zijn. Dit gaat uiteraard niet vanzelf en zeker bij een discipline als gravity rijden (downhill, enduro, fourcross, etc.) is het altijd erg lastig om sponsors te vinden en enthousiast te houden. Een dikke pluim gaat dan ook uit naar de organisatie van deze dag en die van de hele Mini Downhill Cup dat ze dit hebben weten neer te zetten dit jaar. Hopelijk krijgt de serie volgend jaar weer een vervolg. Je kan jezelf hiervan op de hoogte houden via de Facebook pagina van de Mini Downhill Cup of via www.minidownhillcup.nl 

Pagina's