Afkorting: 
DHI

Review Thule Easyfold 931/932

Goed. Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben geen fan van fietsdragers. Het is zelfs zo erg dat ik mede door dit feit vervroegd van auto ben gewisseld omdat mijn mountainbikes er niet voldoende vlot in pasten. Wat de reden is dat ik geen fan ben van fietsdragers? Simpel: ik ben ooit een keer getuige geweest van het verliezen van een mountainbike op de snelweg vanaf een fietsendrager en wilde onder geen beding dat dit met mijn bikes ook zou gebeuren. Vandaar de aversie tegen fietsendragers. Vooral om deze inleiding vond ik mezelf bij uitstek geschikt om een fietsdrager te testen op het moment dat de redactie deze aangeboden kreeg voor een test.

Het feit dat Thule een Zweeds merk is kan een aantal dingen betekenen: in elkaar te zetten met een schroevendraaier of inbussleutel, degelijkheid tot in detail of eigenwijs design. Na het uitpakken van de Thule Easyfold 931 (de 13-polige variant) was de conclusie dat alle van deze drie eigenschappen van toepassing waren op deze fietsdrager. Het gebruiksklaar maken van deze drager is een kwestie van een inbussleutel en een schroevendraaier. Als je de drager vastpakt en bekijkt krijg je het gevoel van degelijkheid en de manier waarop de drager is vormgegeven is niet extreem onderscheidend, maar zeker niet alledaags en dan met name door de wijze waarop het vouwgedeelte is vormgegeven. De naam Easyfold doet al twee dingen vermoeden: 1. De drager is opvouwbaar en 2. Het opvouwen gaat gemakkelijk. Ik ben alvast zo vrij om te bevestigen dat er inderdaad sprake is van gemakkelijk opvouwen van de drager.

Om een beeld te krijgen wat voor vlees je in de kuip hebt op het moment dat je iets gaat testen is het raadzaam om te bekijken waar het te testen product staat in het spectrum. In het geval van de Thule Easyfold is er sprake van veel concurrentie. De markt met (opvouwbare) fietsendragers is redelijk verzadigd. De Thule Easyfold 931/932 (het verschil zit ‘m in de 7- of 13-polige stekker) heeft een adviesprijs van € 639,00 , maar als je een beetje slim weet te shoppen op het net kom je uit op een gemiddelde laagste prijs van € 475,00. Dat is nog steeds best stevig als je het afzet tegen de gemiddelde prijs van ongeveer € 300,00 waarvoor je al een knappe fietsendrager kan aanschaffen. De drager zal dus duidelijk meerwaarde moeten hebben om de bovengemiddelde aanschafprijs te rechtvaardigen.

Op basis van de vier -door Thule zelf naar voren gebrachte- voornaamste producteigenschappen lopen we puntsgewijs de praktijk van deze drager na.

1. Nieuwe verbeterde, afneembare framehouders met Thule AcuTight-knoppen met koppelbegrenzer die klikt wanneer de optimale kracht is bereikt.

In de tijd die gezeten heeft tussen het aanleveren van de drager, het testen en het schrijven van deze review is de klem waarmee de fietsen worden vastgezet geëvolueerd van een relatief kleine klembek naar een veel grotere, waarbij de maximale klemkracht gereguleerd wordt door middel van een losbreekmoment in de knop. Thule noemt dit AcuTight en claimt dat de gecontroleerde kracht op het fietsframe de bescherming voor kwetsbare fietsframes verbetert. Dit was één van de redenen dat ik erg verguld was dat Thule mij de AcuTight klem toestuurde, waardoor ik het carbon frame met meer vertrouwen aan de Easyfold overliet. Voordat ik de fiets ging beklemmen met de AcuTight-klem heb ik eerst een test gedaan met een losse carbon buis om te kijken wat er qua vervorming optreedt op het moment dat het maximale aanhaalmoment van de AcuTight is bereikt. De test ‘op het droge’ stemde mij niet gerust. Daar waar ik zelf al lang zou zijn opgehouden met aandraaien, ging de AcuTight nog even door. De losse carbonbuis gaf zichtbare vervorming onder invloed van de steeds groter wordende klemkracht van de AcuTight. Om de zaken niet eenzijdig te benaderen heb ik op meerdere manieren de AcuTight op de proef gesteld en de conclusie getrokken dat het moment niet is ingesteld op de gevoeligheid van carbon frames, maar wel stopt met kracht zetten voordat het carbon zou bezwijken. Meer  ‘foolproof’ dus, maar naar mijn smaak had er wel iets minder klemkracht op mogen zitten vóór het losbreekmoment. Om de omschrijving van Thule nog even aan te halen: De gecontroleerde kracht op het fietsframe verbetert de bescherming voor kwetsbare fietsframes. En daar hebben ze feitelijk gelijk in.

Bovenstaande afbeelding: links de oude frameklem en rechts de nieuwe AcuTight klem.

2. Volledig opvouwbaar voor gemak bij montage, gebruik en opslag

De volledige opvouwbaarheid is gemakkelijk in gebruik, maar bij montage was ik er nog niet zo van overtuigd. Je kan bij montage kiezen uit uitvouwen op het droge of eerst even de beide vleugels op de eerste klikstand zetten. Dit geeft voldoende ruimte om de drager op de trekhaakkogel te manoeuvreren en de hendel over te halen voor de benodigde klembeweging. Het zou muggenziften zijn om dit als minpunt te bestempelen, maar ik vind de gemiddelde niet vouwbare drager praktischer bij de montage op de trekhaak. Bij opslag neemt de drager vrij weinig ruimte in, zal in menig kofferbak passen, maar blijft toch een slordige 18 kilo om aan je arm te hangen. Niet voor iedereen even gemakkelijk tilbaar dus.

3. Het hoge laadvermogen (2x30 kg) maakt vervoer van e‑bikes/Pedelecs mogelijk

Dat de drager een hoog laadvermogen heeft geloof ik direct. Wat ik niet direct geloof is dat dan de drager ook nog als een blok achter de auto blijft hangen als de omstandigheden wat ruiger worden. Een gemiddelde Vinexwijk is vanwege het grote aantal drempels een goede testcase en zo geschiedde. Met twee relatief zware stadsfietsen de proef op de som genomen en een rit gemaakt waar de omstandigheden niet optimaal waren. Het resultaat was redelijk bevredigend. Na een aantal momenten waarop ik dacht de lading te gaan verliezen bleek na inspectie dat de drager slechts minimaal verschoven was. Gezien het moment dat ik onbedoeld op de drager zette en de vervaarlijke slinger van de fietsen achterop vond ik het een grote prestatie dat de drager er nog zo stevig op zat. Er kan wat mij betreft een vinkje achter dit statement. De drager is geschikt voor vervoer van twee zware fietsen.

4. De grote afstand tussen de wielhouders maakt vervoer van robuuste fietsen met een brede wielbasis mogelijk

Onder “robuuste fietsen met een brede wielbasis” kan je in het kader van mountainbikes de aal-mountain, enduro, freeride en downhillbikes verstaan. Door de brede goot en de lange, op de drager bevestigde, klemstrips is het goed mogelijk om de genoemde mountainbikes te bevestigen. Dit maakt de drager bij uitstek geschikt voor een rit naar de Ardennen, het Sauerland, de Alpen en andere oorden die je kan invullen bij de juiste omgeving voor dit soort mountainbikes.

Andere noemenswaardige producteigenschappen

Naast deze vier producteigenschappen zijn er nog een paar aspecten die het benoemen waard zijn. De klemming op de trekhaak is relatief eenvoudig instelbaar. Even de tijd nemen voor het instellen van de gekartelde draaiknop bij de trekhaakkogel levert een beter (lees: vlakker)gepositioneerde drager op. De hevel om de klemming volledig te maken laat zich licht bedienen en kan door middel van een sleutel op slot worden gezet. Bij het plaatsen van twee fietsen moet je vooraf even rekening houden met de stand van de armen die de klemming en afstand regelen. Na het plaatsen van de eerste fiets kan je de arm van de tweede bike relatief makkelijk loskoppelen, om zo te voorkomen dat je moet prutsen om de arm voor de tweede fiets op de goede plek te krijgen. Je kan de tweede arm ook achterwege laten in het geval je maar één fiets op de drager hebt staan. In het geval dat er fietsen op de drager staan en je iets uit de kofferbak moet halen, kan je door middel van een eenvoudige druk met de voet het vlak onder de kentekenplaat de drager loskoppelen en kantelen. Na gebruik weer in de goede positie zetten en een stevige klik geeft aan dat de drager weer vastzit. 

Conclusie

Heeft de Thule Easyfold 931 mij als fietsendragerscepticus kunnen overtuigen? Het antwoord is volmondig ‘ja’. De drager is makkelijk in gebruik, zeer degelijk uitgevoerd en straalt robuustheid en vertrouwen uit. Ook de praktijktest, waarbij de drager -onbedoeld- flink op de proef is gesteld, stemde mij tevreden. Dat alles heeft dan wel een forse aanschafprijs. Voor ruim 100 euro (internetprijs) minder kan je bij Thule terecht voor de vergelijkbare Europower 915/916 fietsendrager, welke voornamelijk de opvouwbaarheid ontbeert maar verder zo goed als dezelfde eigenschappen heeft. Je kan dus drie dingen doen op het moment dat de aanschafprijs de grootste hobbel is. Hem niet kopen, kiezen voor een ander merk of kiezen voor een goedkoper alternatief binnen de Thule-collectie. Voor mij persoonlijk is duidelijk geworden dat als ik ooit actief gebruik ga maken van een fietsendrager een degelijke drager zoals de geteste Thule Easyfold 931 het segment is waar ik het moet zoeken. De hogere aanschafprijs heb ik er dan graag voor over. Ik vermoed ook dat mensen zoals ik een belangrijk deel van de doelgroep van Thule vormen. Mensen die op zoek zijn naar een bijzonder degelijke en goed geconstrueerde manier van je fiets vervoeren.

Pluspunten:

+ Degelijke, robuuste drager

+ Makkelijk opvouwbaar tot praktisch formaat

+ Geschikt voor grote en zware fietsen met brede banden

+ Fietsen blijven onder zware wegomstandigheden stabiel op de drager

Minpunten:

- Drager relatief duur

- AcuTight knop niet dé (verwachte) oplossing voor carbon frames

 

Met dank aan: Thule Zweden/Nederland en Automotive PR Nederland

Getest: USWE drinkrugzakken

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

Het is in de mountainbike wereld een beetje een haat-liefde verhouding. Je zweert bij het rijden met een rugzak, of je vervloekt het. Ikzelf behoor tot het eerste kamp, en toen er bij de redactie een doos met USWE drinkzakken dreigde te worden bezorgd,  heb ik mezelf geslachtofferd deze twee rugzakken eens aan de tand te voelen.

USWE
USWE? Om de SRAM-taalverwarring voor te zijn (EsRam, SRÀM, SREM?), USWE wordt uitgesproken als You-Swee. Een Zweedse specialist op het gebied van drinken onderweg. Uit flessen of zakken. In de mountainbike hoek nog vrij onbekend, maar dat is ook niet zo vreemd aangezien USWE pas sinds 2007 aan de paden timmert. Zoals ook andere fabrikanten overkomt, is ook USWE overgedruppeld uit andere sporten, sommigen zullen het merk ongetwijfeld kennen vanuit de motorsport.

Drinkzakken zijn er in allerlei soorten en maten, waarbij opslagruimte en inhoud drinkzak de leidende parameters zijn. De geteste modellen zijn de H2 en de H4. Beiden een vloeistofinhoud van 2,5 liter, maar de H4 heeft naast de waterberging ook nog ruimte voor zeker 6,5 l aan andere bagage. In het USWE programma vinden we ook nog een 1,2 l drinkzak.

Comfort
Het draagcomfort van de geteste zakken is meer dan in orde. Brede banden, die met één centrale gesp worden gefixeerd op het lichaam. Daar zit ook meteen het grote verschil bij beide zakken; de H2 is voor mij niet zo in te stellen dat de gesp boven of onder de hartslagmeter valt. Bij de H4 wil dat wel.

Onder: links de H2, rechts de H4.
    

De H2 biedt ruimte aan kleine bagage, denk aan een telefoon en wat repen. Wil je meer meenemen, dan kom je al snel uit bij de H4, hoewel je ook wat waterruimte kunt benutten voor extra bagage, zeker bij kortere ritten.

Beide rugzakken zijn goed te fixeren op het lichaam. De verstelling gebeurt met zeer royaal uitgevoerde klittebandstrips. Na ruim zes maanden testen kan vastgesteld worden dat de "velcro's" absoluut duurzaam zijn. De H2 hangt hoger op de rug dan de H4, en dat maakt dat de zakken naast inzetbereik ook een compleet andere draagbeleving kennen.

Onder: Links de H2, rechts de H4.
     

De gesp niet gebruiken is niet echt een optie, door de constructie willen beide zakken dan erg graag van je schouders afglijden. Vanwege de grote banden is dit geen hindernis, de zakken voelen absoluut niet beklemmend. Dat zal mede versterkt worden door de met grote elastische delen uitgevoerde banden. Hoewel de rugzakken hierdoor zeker bij volle bepakking niet star op de rug liggen, geeft dit wel veel bewegingsvrijheid en heb je minder het gevoel beperkt te worden door de massa op je rug.

Disposable
Waar andere fabrikanten kiezen voor een reinigbaar reservoir, kiest USWE resoluut voor de wegwerpvariant. De opening ter grootte van een frisdrankfles is meer dan groot genoeg voor vullen, maar uitgebreid reinigen met borstels zal niet lukken. Met 3 euro per waterzak is dat echter ook weer geen halszaak, en weegt dat ruim op tegen de kosten voor allerhande borstels, droogsystemen en ontsmettingspillen.

De zakken zijn van een relatief hard plastic, wat bij slecht vullen van de zak wil gaan kraken. Niet ieders keuze, maar als je wat aandacht besteedt aan het luchtvrij installeren van de waterzak is dit geen probleem.

Het meegenomen water blijft 100% vrij van bijsmaakjes.

Vullen en legen
De vulopening is meteen ook de aansluiting voor de drinkslang. De drinkslang wordt aangesloten met een dop, waarop de aansluiting draaibaar is. Zo kun je de slang altijd de juiste richting op draaien. Zoals bij alle drinkzakken moet wel extra attentie gegeven worden op het dichtdraaien. Zeker door de dop aan de onderkant ligt een nat achterwerk op de loer.

De drinktuit is een echte bite-valve. Vanwege de constructie moet je toch vrij flink in de tuit bijten omdat er anders echt geen water uit gaat komen. Voordeel is wel dat deze dan ook echt goed afsluit, en zelfs als je na afloop van je rit per ongeluk de tas op de tuit zet, zal deze niet opengaan, waar dit bij vergelijkbare tuiten nogal eens gebeurt.

Conclusie
De doordachtheid straalt van beide zakken af. De H4 heeft voldoende opbergvakken om alle goederen overzichtelijk op te bergen, de H2 houdt het water dicht bij het lichaam om zo min mogelijk hinder te geven voor de drager. Met adviesprijzen van 56,95 euro voor de H2, en 69,95 euro voor de H4 zijn beide zakken zeker niet de goedkoopste in deze productgroep, maar draagcomfort en kwaliteit vergroten op lange duur alleen het draagplezier, en daarmee het fietsplezier.

Een absolute aanrader dus! Meer info en modellen op http://www.uswe-sports.nl/

Dus, de H4..

Of de H2?

Review Camelbak Volt

De Camelbak Volt.
10 Liter opslagcapaciteit met een 3 liter waterreservoir.
Dankzijhet speciale Lumbar waterreservoir ideaal voor
voor dagtochten in Alpen of Ardennen.
 

Het merk Camelbak heeft eigenlijk geen introductie meer nodig. Sinds 1988
werken ze aan de weg met de bekende "waterzak geplaatst in een rugzak".

Nu zijn we heel wat jaren verder en is er de Camelbak Volt. Een rugzak met
een Lumbar waterreservoir. Lumbar betekend niets anders dan "onderrug".
De rugzak bevat een 3 liter waterreservoir, heeft een opslagcapaciteit van
10 liter en een heleboel zakjes voor spulletjes op te slaan.

Bij het uitpakken valt me op hoe licht de rugzak is. De digitale keukenweegschaal
tikt voor de rugzak inclusief waterreservoir 730 gram aan. Het materiaal voelt ook
heel erg dun en fragiel aan. Alsof je het met hand zo in stukken kunt scheuren.
Maar ik geef Camelbak het voordeel van de twijfel. Mijn oude is immers ook
alweer 10 jaar oud.

het tweede wat opvalt is het aantal opbergvakjes. In het hoofdvak zit een sleutelvakje,
een ander zakje voor bijvoorbeeld je beurs en multitool of een fietspomp.
Daar tegenaan zit nog een groter vak voor spulletjes. Aan de achterkant zit een vak
voor bijvoorbeeld je eten. Ook hier zitten weer 2 zakjes voor spulletjes in op te bergen.
In de heupband zitten aan beide kanten ook een zakje voor bijvoorbeeld je camera
of telefoon. Dan is er nog de uitschuifbare middenzak om je jasje of armstukken in te doen.

En laten we ook niet de helmstraps vergeten. Bij een lange klim of wandeling is het
mogelijk om de helm aan de straps maken en zo aan de rugzak te bevestigen.
Ideaal als je bijvoorbeeld een dorpje gaat bezoeken tijdens een fietstocht.

Het draagcomfort is wel even wennen. Het is zoals gezegd lichtgewicht materiaal
dus allemaal net even wat dunner. Zoals ook de schouderbanden.
Het voelt dunner maar is net zo comfortabel als de dikkere schouderbanden.
Tijdens het biken zit de lichte rugzak niet in de weg en blijft heel netjes op zijn plaats zitten.
De brede heupriem werkt daar zeker aan mee. Ook tijdens steile afdalingen in de
Ardennen blijft alles goed op zijn plaats en door zijn Lumbar waterzak heeft de Camelbak
niet de neiging om in je nek te hangen.

De Lumbar zak is voor mij een nieuw iets. Voor zover ik weet is een waterzak een lange
cilinder die rechtopstaand in een rugzak gestopt wordt. De Lumbar is een waterzak die
onderin de Camelbak gestopt wordt. Ik vraag me af of er ook daadwerkelijk 3 liter water
in past maar de maatcilinder geeft de uitslag. Met gemak 3 liter. Ik stop de waterzak in
de rugzak. Klik het slangetje eraan en ben op weg. Alles zit op zijn plaats en het voordeel
van dit alles is. De spullen in de vakjes hoeven er niet uit om de waterzak erin te krijgen.
Alles heeft zijn eigen plaats. Dit heb ik met een volle rugzak toch vaak anders meegemaakt.

De rugzak is gemaakt voor lange dagtochten in de Alpen of Ardennen.
Tijdens mijn laatste tocht had ik een extra windjack mee. Maar het was onderweg zo warm
dat mijn fietsjack ook in de rugzak moest. Daar was ruimte genoeg voor. In de hoofdvakken
zaten een grote fietspomp, allerlei gereedschap en eten. En nog had ik plaats over in de
zakjes aan de zijkant.

Mijn eindconclusie is dat dit weer een fijn product van Camelbak is
welke zich tijdens technische tochten van zijn beste kant laat zien.

De Camelbak Volt is te verkrijgen in de kleuren rood of zwart.
De adviesprijs bedraagd € 120,-

Deze Camelbak is aangeboden door www.gustavsport.nl

http://www.gustavsport.nl/camelbak-volt-13-lr-lumbar-pirate-black-graphite-cb20004-010


Tekst: Patrick Maas

Nico Vink webseries "Tales From The Soil"

"Belgische downhill-legende Nico Vink bewijst dat de beste avonturen vaak het dichtst bij huis beginnen. In aflevering 1 van zijn nieuwe webserie "Tales From The Soil gaat hij op ontdekkingstocht in zijn eigen thuisland. Laat je vooral niet wijsmaken dat België alleen maar vlak is!

Nico laat zich niet tegenhouden door koude of regen, en raast met hoge snelheden van zijn favoriete downhilltracks en met duizelingwekkende hoogte over zijn zelf gebouwde dirtjumps. Onder meer Waterloo, Malmedy, Chaudfontaine en Charleroi passeren de revue. Neem even de tijd om te genieten van deze prachtige bossen en stel jezelf voor dat je er doorheen vliegt tegen snelheden die illegaal zouden moeten zijn."

 

"Heb je je ooit afgevraagd hoe Whistler in Canada eruitziet in de de zomer? Nou, je bent niet van plan om dit uit te vinden, want Nico Vink rijdt er zo snel doorheen dat het grootste deel gewoon een waas is. Tijdens de vorige editie van Crankworx nam hij een paar dagen vrij om de de beste lijnen doorheen het befaamde Bike Park te gaan verkennen. Van de technische tracks in het bovenste deel, tot de enorme jumps in het benedenstuk: hij reed het met zoveel stijl en panache die slechts weinigen kunnen evenaren. "
 

 

 

Roc d'Azur 2013

Traditiegetrouw is er al jaren een wisselende delegatie van de mountainbike.nl crew present op dit massale evenement aan de Zuid-Franse kust. Traditiegetrouw ook wordt er meer gedaan dan alleen foto’s schieten en mooie verhalen schrijven, er wordt zowaar gereden!

Vrijdag 11 okt 2013: Roc Marathon
Dit jaar was het de beurt aan administrators Bommie en shiverer om de krachten te meten en de parcoursen te analyseren op de marathon. Met dit jaar 84,7 echte kilometers en zowaar ook eens 2700 waargemaakte hoogtemeters gaat deze editie de boeken in als één van de zwaardere, misschien wel de zwaarste sinds tijden. Of het de inmenging is van de nieuwe organisator ASO of dat de trailbuilders dit jaar gewoon meer inspiratie hadden, we weten het niet, maar het resultaat werd breeduit gelauwerd.

Ook traditie bij een groot evenement zijn de periodiek terugkerende opstoppingen. Onvermijdelijke vernauwingen of dubieuze keuzes; hoe het ook zij, van volle bak in de pedalen het ene moment, is het gezapig stilstaan het volgende moment.

Nadat het vlakke delta-land van de base nature te Frejus ingeruild is voor de periferie van de bossen van de Maures, wordt het veld meteen doodgeslagen op de eerste klim, die steevast langer is dan men denkt, terwijl het toch vaak dezelfde trails zijn. Bovenaan maak je je op voor het eerste technische staaltje van deze ronde; de afdaling naar de Fournel. In processie naar beneden wandelend, of acrobatisch ertussendoor laverend; iedereen komt uiteindelijk beneden. Te voet, te rijwiel of te brancard. Fransen slaan hun technische skills veel hoger aan dan eigenlijk goed voor ze is, en dat levert doorgaans hilarische taferelen op.  

Na de verzorging in het Fournel-gebied maken we ons op voor de tweede beklimming. Deze klim loopt net als de vorige nog gelijk op met de andere parcoursen, maar op ca. 3/4 van de uiteindelijke hoogte gaat de marathon nog even een stapje verder omhoog, en daar scheiden de schapen zich van de berggeiten; voor de marathon zijn een paar klims gereserveerd die zich mogen scharen in het rijtje „rondom 30%“, en daar verliezen veel rijders het toch van de zwaartekracht.

Eenmaal boven wordt er afgedaald richting Roquebrune. Hier worden de eerste nieuwe kilometers aangedaan, een fijne klim met een dito afdaling. Roquebrune wordt minder aangedaan dan andere jaren, en ook het trappetje dat de poort vormde voor dit dorpje wordt overgeslagen.

Na Roquebrune volgt het bekende technische stuk, met technische klimmetjes, bochtenwerk, afdaaluitdagingkjes en nog veel meer fijns voor de liefhebber! Waar mountainbikers de GR’s in Frankrijk aandoen is het sowieso vaak al interessant, maar dit is toch wel een juweeltje in de marathon! Verderop wederom een technisch fijnzinnig stukje, zowaar bijna vlakke singletrack die zomaar in Nederland zou kunnen liggen! Alleen de ruigte van de ondergrond en de omgeving verraden dat we hier toch echt nog onze meters wegtrappen in het Zuid-fransche wonderland.

Regelmatige roc-marathon gangers herkennen de volgende mijlpaal. Even in de handen spuwen, en buffelen op de gestage klim van rond de 7 procent die eeuwig door lijkt te gaan, naar het dak van de marathon: De col de Valdingarde. Midden- of grotebladwerk; hier kun je snelheid maken, of beter gezegd, MOET je snelheid houden!

De Valdingarde ligt doorgaans ongeveer halverwege of net voorbij de helft van de rit. Erna kom je al snel weer samen met andere parcoursen, die gelukkig dit jaar door een slimmere planning wat minder „in de weg reden“. Ook in dit deel hebben de parcoursbouwers nieuwe trails toegevoegd aan de marathon, en dat is opzienbarend. De laatste jaren werd vooral in dit deel weinig gewijzigd, en er mag echt een pluim naar de organisatie voor de in mijn optiek vele vernieuwingen.

Van het strand was dit jaar weinig over. Dat was echter niet te wijten aan de parcoursbouwers, maar temeer aan de ongunstige stand van aarde, zon en maan. Anders gezegd; de vloed viel een beetje ongunstig, en een doorwading was amper te voorkomen.

2300 rijders stonden er (naar verluid) aan de start, aan de finish waren er nog 1800-en-een-beetje over. Met een 823e plaats reed uw reporter naar een veel minder resultaat dan vorig jaar, maar desalniettemin tevreden en voldaan.

Roc d’Azur
XC’ers als wij zijn, moest ook deze wedstrijd over 56 km op zondag nog even meegepakt worden. Met het absurde deelnamegetal van 5300 een wedstrijd waar werkelijk alle gradaties aan medoen!

Ook hier veel nieuwigheden aan het parcours, en eigenlijk overal ten goede. Hier ook veel meer duits-achtig brede paden, maar dat mag ook wel met zoveel deelnemers. Niettemin nog voldoende technische uitdaging, en ja, ook nog zat singletrack om zich ruimschoots te onderscheiden van de duitse schotter-racebanen.

Is dat alles?
Nee. Het evenement omvat nog veel meer; een kort overzicht:

Enduro: Rijders moeten zelf alles afleggen, maar alleen de afdalingen zijn getimed, hier en daar vergezeld van een korte klim.

Roc Noir en Roc Rouge, 2 tourtochten van respectievelijk 48 en 20 km, met een flinke dosis technische uitdaging.

Wedstrijden voor alle licentieklassen, van nieuwelingen, via junioren tot dames en nog veel meer.

De Roc Tandems, voor omstanders toch altijd een speciaal gezicht hoe deze long vehicles even zo makkelijk de afdalingen in duiken!

Verder een Roc Down, een roc kids en sinds vorig jaar zelfs een Tri-Roc, een offroad triathlon variant! En dan vergeten we vast gemakshalve nog wel wat evenementen.

Voor meer informatie kun je altijd even rondneuzen op de site van de Roc: www.rocazur.com en voor vragen kun je je altijd wenden tot de doorgewinterde cracks op ons forum, bijvoorbeeld in het reeds bestaande topic van 2013: Mountainbike.nl-forum-roc-topic .

Leuk?
Je vraagt je af; moet ik er ook heen? Nou, moeten.. Maar het is altijd een gezellige bedoening, ondanks dat er meer mensen aan dit evenement meedoen dan dat er in nederland individuele wedstrijdrijders zijn.. Er is altijd wel ergens een bekende, of het nu een collega van Velozine is, of een aanmoediging door een oud-Nederlands Kampioen Gijs D. Of een verbaasde blik van Ariëlle Boek (386e in de marathon), die toch echt meende dat o-zo herkenbare shirt te kerkennen. Ja, Ariëlle, we herkenden jou ook ;)

Moet dat zo ver weg zijn?
Goed dat je het vraagt! Nee, dat hoeft zeker niet! In juni 2013 hebben we al kennis gemaakt met de Roc Des Alpes (20 km van de Mont Blanc), en voor 2014 is er zelfs een Roc des Ardennes aangekondigd! Ook zal er een Roc nabij Parijs komen. Met name de "Des Alpes" is een juweel, gelegen op de vlanken van de Col des Aravis. Voor mensen die een technische en conditionele uitdaging zoeken is dit zeker de reis waard, en toch al snel 300 km minder ver dan de zuidfranse evenknie. Wat de andere Roc's gaan brengen zal zich gaan uitwijzen in 2014.

Mini Downhill Cup 2013 - Spaarnwoude

Mini Downhill. Het is sinds 2009 een beproefd concept in Nederland. Korte getimede afdalingsproeven voorzien van de nodige obstakels die moeten lijken op de UCI World Cup Downhill, maar dan in een vorm die in Nederland is te realiseren. We zijn hier in Nederland tenslotte niet rijkelijk voorzien van bergen en hoogteverschil. Desondanks is het mogelijk gebleken de sfeer van een downhill wedstrijd te kopieëren in ons kikkerlandje.

Het pas geopende Bikepark Spaarnwoude is vandaag het decor voor de laatste wedstrijd in een serie van vier wedstrijden die dit seizoen door heel Nederland zijn gehouden. Alle ingrediënten zijn aanwezig om er een topdag van te maken. Het parcours ligt er goed bij, de horeca van gastheer Snowplanet speelt goed in op de komst van hongerige en dorstige bikers en er is een heuse pitstraat met stands van Agang, WE Customize Bikes en Bikeplanet. Ruim 70 deelnemers, jong, rijp, dame of heer hebben zich ingeschreven voor de twee runs waar de Mini DH vandaag om draait. Een blik op de deelnemerslijst leert dat de "harde kern" van enthousiastelingen voor deze wedstrijdvorm vandaag weer goed is vertegenwoordigd. Namen als Lars Veenstra, Maarten Muselaers en Daniël Prijkel zijn deelnemers aan de Mini Downhill Cup van het eerste uur, aangevuld met namen als Jelmer Pietsersma, Patrick Smit, Stefan Grolleman en Mark Toeters als kanshebbers voor het klassement. Ook lokaal zijn er namen die een gooi willen doen naar een mooie plek op de lijst. Cyclo Sophia en John Mooij namens sponsor Bikeplanet, Rinse Blasé als organisator van het eerder in Spaarnwoude gehouden enduro-concept Singletrack Sundays en o.a. Rob Witte en Arthur Hommersen namens Bikepark Spaarnwoude, waarbij Arthur tevens tot vandaag houder was van het baanrecord. 

De trackwalk, training en twee runs worden afgewerkt in winderige, maar zonovergoten omstandigheden. Na run 1 is het Daniël Prijkel die, niet geheel onverwacht, het dagklassement aanvoert. Rond de klok van drie uur start de laatste van de twee run's, waarbij de vier klassementen (jeugd, junioren, dames, masters en heren) op volgorde van klassering uit run 1 starten. De voormalige stortplaatsen zijn al jaren favoriet als decor voor de Mini Downhill. Groningen, Wijchen en Spaarnwoude zijn allen van dit kaliber en bewijzen stuk voor stuk dat ze in staat zijn om gastheer te zijn van een dag afdaalplezier. Bikepark Spaarnwoude wordt dan ook beleefd als een aanwinst voor de reeds bestaande trails en bikeparken in de Lage Landen. Zoals het wervende promo-plaatje op de Facebook pagina van het Bikepark zegt: 300 meter lengte, 35 meter hoogteverschil met berms, gaps, rootsectie, wallride, table, double, jumps en de broodnodige chickenway's. Mini Downhill-waardige omstandigheden dus! In de voorgaande jaren liet de Mini Downhill Cup zich omschrijven als een serie van getime afdalingen met aan het eind van de dag Daniël Prijkel als winnaar. Helaas voor Daniël is de concurrentie dit seizoen steviger dan ooit, zo ook vandaag. Relatief nieuwkomer Mark Toeters zet het hele seizoen al strakke tijden neer bij de diverse edities van de cup. Zo strak zelfs dat aan het einde van de dag blijkt dat zowel Prijkel als hij het podium van het eindklassement moeten delen en beiden op de hoogste plek van het podium staan. Bij de laatste run is het Daniël Prijkel die vanwege een fout in één van de laatste bochten zijn kans op verbetering van de tijd verspeelt en Mark Toeters die wél foutloos naar beneden komt en zo Prijkel van het hoogste plekje op het podium van het dagklassement weet te houden. De organisatie van de Mini Downhill Cup kan terugkijken op een geslaagde dag en ook wel over een geslaagde serie, ook al ging het verloop qua edities niet zoals gepland. Het is altijd fijn om te zien hoe een aantal enthousiaste bikers de handen ineen weet te slaan om een landelijke serie neer te zetten en dan ook nog succesvol weten te zijn. Dit gaat uiteraard niet vanzelf en zeker bij een discipline als gravity rijden (downhill, enduro, fourcross, etc.) is het altijd erg lastig om sponsors te vinden en enthousiast te houden. Een dikke pluim gaat dan ook uit naar de organisatie van deze dag en die van de hele Mini Downhill Cup dat ze dit hebben weten neer te zetten dit jaar. Hopelijk krijgt de serie volgend jaar weer een vervolg. Je kan jezelf hiervan op de hoogte houden via de Facebook pagina van de Mini Downhill Cup of via www.minidownhillcup.nl 

Bikepark Spaarnwoude feestelijk geopend

Na maanden van bouwen was het eindelijk zover. Op zondag 1 september 2013 werd het Bikepark Spaarnwoude officieel geopend. Initiatiefnemer Bob Twigt had in samenwerking met het Haarlemse Bikeplanet een programma in elkaar gezet waarbij aan alles was gedacht. Gedurende de dag kon je naar hartelust verschillende bikes testen vanuit de demo-tent van Bikeplanet. Van deze mogelijkheden werd gretig gebruik gemaakt en menig biker kwam met veel plezier naar beneden op een fiets die ze normaal gesproken niet berijden. Vooral de factor ‘veerweg’ speelde hierbij een rol. Naast de testmogelijkheden bestond de dag ook uit een aantal wedstrijden, waaronder een up/down run en een getimede afdaling. Er deden veel bikers mee aan deze wedstrijden en het geheel verliep in een gemoedelijke sfeer zoals je mag verwachten bij een gravity event als dit.

Even terug naar het bikepark. Al vele jaren zijn er mensen geweest die wel iets zagen in de ruimte rondom de sneeuwhal van Snowplanet in Velsen-Zuid. Het moest tot het voorjaar van 2013 duren voordat Bob, medewerker van Snowplanet, zijn manager zover kreeg dat hij in z’n vrijetijd en met behulp van een oude pistebully een pilotproject mocht starten. Budget was er nauwelijks, maar zin des te meer. Met behulp van een aantal enthousiaste en ervaren bikers uit Alkmaar en omgeving werd er voor de zomer gestart met het verwijderen van de begroeiing op de heuvel. Luttele weken later lag er al de eerste contour van wat nu Bikepark Spaarnwoude heet. Voor de toekomst heeft bouwer Bob nog vele plannen, maar dan moet er eerst een oude borstelbaan en nog veel meer begroeiing worden verwijderd. Ook is de ondergrond een punt van aandacht. Zolang het droog blijft is er niet zoveel aan de hand, maar als het langdurig gaat regenen dan is de Spaarnwoudse klei berucht als partypooper van het eerste uur. Gelukkig is er sprake van een periode met droog weer, waardoor we voorlopig nog even kunnen genieten van dat wat het park te bieden heeft. We hebben het hier over kombochten, drop-off’s, tabletops, gaps, root- en rockgardens en er komt dus nog veel meer. Hoewel de baan nu nog relatief kort is, biedt hij wel vermaak voor vele bikers. Een cross country rijder heeft er de mogelijkheid om te werken aan zijn bochten- en stuurtechniek. En de verwende downhiller kan zich vastbijten in de technische lijnen en de grote gap, die nog door slechts een handvol bikers bedwongen is.

De opening maakte duidelijk dat er sprake is van vermaak voor (heel) jong en oud, man, vrouw, beginner en gevorderde bikers. Snowplanet heeft er een aanwinst bij en de horecavoorzieningen naast het parcours maken dat je er een leuke dag van kunt maken. Het naastgelegen mountainbikeparcours van MTB-Spaarnwoude biedt voor meer enduro georiënteerde bikers de mogelijkheid om een technische traildag samen te stellen door het bikepark en het mountainbikeparcours met elkaar te combineren. Bikepark Spaarnwoude ligt op het grondgebied van Snowplanet en is daardoor qua openingstijden gekoppeld aan die van Snowplanet. Gelukkig is die zeven dagen per week geopend, zodat je er eigenlijk altijd wel kunt rijden. Naast de goede horeca heeft Snowplanet ook de beschikking over een gratis Wi-Fi netwerk, waardoor je direct je foto’s kunt uploaden naar je Facebook of Pinkbike om je vrienden te laten zien wat voor topdag je hebt gehad.

De opening van het bikepark mag gerust een succes worden genoemd en het park is een aanwinst voor een regio die vooral bestaat uit een vlak landschap en veel bebouwing. Hopelijk gaat de realisatie van de volgende fasen van het bikepark net zo voorspoedig als de eerste fase. Hou de vorderingen in de gaten op de Facebook pagina van Bikepark Spaarnwoude. 

 

Downhill mountainbike door straten van Ouro Preto

De straten van de historische stad Ouro Preto in Brazilië vormden het decor voor de Red Bull Desafio das Cruzes. De achttienjarige Braziliaan Lucas Borba was het snelst beneden.

Pass'portes MTB weekend

Voor het 10e jaar op rij wordt het zomerseizoen in bike-mekka les Portes du Soleil geopend met hét MTB event van Europa, de Pass'portes du Soleil. Tussen 28 en 30 juni zijn er 15 skiliften geopend die de duizenden riders helpen om het 80 km lange parcours af te leggen.

Dit grensverleggende mountainbike evenement trekt jaarlijks duizenden MTB-fanaten uit diverse landen. De route voert je over spannende singletracks, uitdagende downhills en verschillende skipistes. Om de toppen tot 2400m hoogte te bereiken wordt er gebruik gemaakt van verschillende skiliften, maar daarnaast zul je nog een dikke 1000 hoogtemeters zelf moeten klimmen.

Om comfortabel te klimmen én af te dalen is het prettig om te beschikken over een all-mountain fully met zo'n 150mm veerweg. Verder is een helm verplicht en is overige protectie geen overbodige luxe! Buiten een jack, reservebandjes en wat reparatie spullen heb je weinig bepakking nodig in je backpack. De organisatie voorziet de riders onderweg namelijk rijkelijk van eten en drinken, variërend van fruit tot lokale rookworst en van energierepen tot een koud biertje.

Deelnemers kiezen ervoor te starten op vrijdag, zaterdag of zondag, vertrekkend vanuit een van de 9 startplaatsen verspreid over Frankrijk en Zwitserland. Dit jaar wordt de bike-beurs 'Salon de la Pass'portes' opgezet in het Franse Châtel. Vele merken vullen hier de stands met de nieuwste MTB producten en testbikes en er staan verschillende spectaculaire demo's op het programma.

Mocht je willen deelnemen aan de Pass'portes du Soleil, dan zijn er nog enkele startplaatsen verkrijgbaar via www.passportesdusoleil.com. Daarnaast biedt de De Nederlandse organisatie AlpAdventures vanuit Samoëns het Pass'portes MTB weekend aan. Dit is een geheel verzorgde 4 daagse biketrip, inclusief deelname aan de Pass'portes du Soleil. Meer informatie over deze reis vind je op www.alpadventures.com.

Meer informatie:

www.passportesdusoleil.com
www.alpadventures.com
 

Happy Bike Days 2013

Na eerdere testdagen in Zandvoort en op de Nedereindse Berg in Nieuwegein was het vorig weekend weer de beurt aan de Happy Bike Days. Dit evenement wordt jaarlijks georganiseerd door 02 Bikers en beleefde dit jaar alweer zijn 16e editie in Houffalize. De bike list beloofde weer de nodige mooie bikes, dus door de zeer matige weersvoorspellingen lieten wij ons niet afschrikken.

De Happy Bike Days kenmerkt zich als een breed georiënteerd testevenement. Naast de meer mainstream merken als Specialized en Trek waren hier ook merken als Yeti, GT, Open en Sobre aanwezig. Met name Yeti en GT hadden een flinke stand opgebouwd waar een aantal exclusieve fietsen waren te testen. Het Nederlandse Foohstuff stond er met een mooie stand waar een flinke collectie kleding van Endura was uitgestald, vergezeld van de nieuwe bikes van Pyga en de gloednieuwe Turner Czar. Die laatste was net de dag ervoor uit de USA aangekomen en hing er helaas alleen om te bewonderen, hoewel dat uiteraard ook geen straf was.
 

Er waren een aantal mooie testrondjes uitgezet om in vrij korte tijd een zo goed mogelijke indruk te krijgen van de fiets. Via een asfalt klim reed je het dorp uit om een stuk hoger de off road trails op te duiken met een aantal flink steile klimmetjes en korte afdalingen. Eenmaal boven kon je kiezen uit vier verschillende afdalingen waarvan er twee technisch een stuk uitdagender waren dan de andere twee en daarnaast kon je ook via de 4x baan naar beneden. Voor de downhill en enduro bikes was er nog een ander technisch parcours uitgezet waarvoor je door een shuttle busje naar de top gebracht kon worden. Hoewel je uiteraard niet altijd op alle fietsen kon rijden waarop je dat graag had gewild was het evenement nooit te druk, maar bleef het bij een gezellige drukte.

Voor de aankleding was er nog een tapwagen van La Chouffe waar je terecht kon voor een lekker biertje tussen het testen door. Wat wij echter wel hebben gemist is catering in de vorm van een koffiebarretje of een eettentje. Je moest nu telkens in het dorp zelf terecht, wat mogelijk een bewuste keuze is geweest.

Al met al is het zeker de moeite waard om een volgende editie van dit evenement te bezoeken. Wij waren er twee dagen, wat wel wat lang is. Uiteraard vermaak je jezelf goed maar de volgende keer combineren wij één dag van het evenement met een eigen bikeweekend.

Pyga OneTen29
Als eerste nemen we bij de stand van Fooh Stuff de Pyga OneTen29 mee. Een 29er trailbike van het nieuwe merk Pyga, dat is opgericht door Patrick Morewood en Mark Hopkins. Dit testframe is opgebouwd met een, Monarch RT3 shock, een DT Swiss XMM vork en een Shimano XT groep. Het testmodel dat ik had was raw en ziet er bijzonder fraai uit, maar de OnTen29 wordt echter alleen in Acid Green geproduceerd. Ook zeker geen lelijke kleur, maar die zal vanwege zijn uitgesproken uiterlijk waarschijnlijk bij minder mensen in de smaak vallen.
 

Nadat het zadel en de suspension goed is afgesteld gaan we op weg. Omdat we nog niet goed hebben gekeken naar de trails volgen we de verkeerde bordjes. We rijden een behoorlijke steile asfaltklim omhoog en ondertussen vraag ik me af waar die off road paden nou blijven. Er komt ons een busje tegemoet gereden en de bestuurder laat ons vriendelijk weten dat we de wegroute volgen in plaats van de mountainbiketrail. Net op het moment dat ik verveeld begin te zuchten voegt hij er snel aan toe dat we wel iets verderop de Enduro trail naar beneden kunnen rijden. (Hij bleek de shuttle service te zijn.) Meteen is de glimlach weer terug en voordat de chauffeur zijn verhaal kon afmaken hadden we hem al bedankt en waren we doorgereden. Een paar honderd meter verderop zagen we inderdaad het begin van de Enduro route en doken we de afdaling op. De demper en de vork in de afdaal setting en gaan! En zo denkt de Pyga er ook over. De fiets laat zich goed over de obstakels sturen en de achterbrug voelt bijzonder stijf aan. De drops in de route doorstaat de fiets ook goed. In dit frame zit een Syntace zadelpen gemonteerd maar een dropper post zou ideaal zijn op deze fiets. Onderaan de afdaling willen we de klimcapaciteiten nog eens uitproberen en pakken de off road trail op en klimmen via een behoorlijk steile klim omhoog. Het voorwiel blijft verrassend goed aan de grond en heeft geenszins de neiging om los te komen. Het verbaasd me hoe stabiel het veersysteem blijft en van pedal bob heeft het totaal geen last. Eenmaal boven neem ik de zwarte trail naar beneden wat de meest technische van de normale bike trails is. Beneden rijd ik voldaan terug naar de stand om de fiets in te leveren. Dit frame willen we graag eens aan een langere test onderwerpen.

Sobre Dad
Vervolgens nemen we een Sobre Dad mee. Dit 29er frame is voor 2013 vernieuwd en verkrijgbaar met een zwart of oranje paintjob. De voordriehoek is van Reynolds 520 staal en de achterkant van CroMo 4130. Het frame is uitgerust met een Rock Shox Reba, een Hope remset en een wat rommelige mix van componenten uit de Shimano stal uit de periode ~2005 tot heden. Niet direct een probleem en uiteindelijk gaat het om het frame, maar voor een evenement als dit zou ik een wat strakkere afmontage hebben verwacht. Dit geeft een wat goedkope uitstraling.

Klimmen wil de fiets wel en al snel zijn we boven aan de klim en rijden we de off road trails op. Daar stoor ik me vrij snel aan de veel te smalle banden die zijn gemonteerd, Hutchinson Python 2.10”. Dit zijn voor mij geen banden op een fiets als deze, zeker niet op dit rotsige en grillige terrein. Het klimgedrag is prima en ook in de afdalingen staat de bike voor een XC hardtail goed zijn mannetje. Een fiets die ik zeker nog eens mee zou willen nemen, alleen dan met brede sloffen…


 

Ben je er ook geweest en wil je er over napraten? Deel het op het forum:

http://www.mountainbike.nl/forum/viewtopic.php?f=38&t=101896

Pagina's